Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2021

Dimitris Toufexis / Frédéric Chopin Ballade No1 in G minor, Op.23

Κώστας Βουτσάς Σαν σήμερα, πέρυσι, έφυγε από τη ζωή.

 Ο πατέρας μου έφτιαχνε δρόμους

και σαν κουμουνιστής
ήταν πότε εξόριστος
και πότε κυνηγημένος.
Τον έχω δει αιμόφυρτο από το ξύλο.
Τον έχω δει στη φυλακή
λόγω πολιτικών φρονημάτων.
Έζησα στα καταφύγια.
Είδα και ακούμπησα σώματα νεκρά
κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Γυρνούσα μ' ένα κασελάκι
πραμάτεια στους δρόμους,
αντάλλαζα φθηνά ελληνικά τσιγάρα
με καλύτερης ξένης ποιότητας
πουλώντας τα 2 δραχμές παραπάνω,
φροντίζοντας για τα βασικά
της οικογένειάς μου, παραδίδοντας
όλα τα χρήματα στη μητέρα μου
και αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο.
Πήγα στη Δραματική Σχολή
Μακεδονικού Ωδείου.
Κατέβηκα 3 φορές στην Αθήνα
για να πάρω άδεια. Με διώξανε.
''Δεν κάνεις για το Θέατρο'', μου είπαν.
Τελικά μου έδωσαν άδεια
για Μουσικό Θέατρο μόνο,
κι εγώ, πήγα στα μπουλούκια.
Μια ομάδα ηθοποιών,
όλοι μεριδιούχοι,
πηγαίναμε σε χωριά
και παίζαμε σε καφενεία.
Δεν έκανες τον ηθοποιό, ήσουν ηθοποιός.
Δεν έπαιζες τον ρόλο, ήσουν ο ρόλος.
Μεγάλο σχολείο τα μπουλούκια.
Εκεί έμαθα θέατρο.
Εκεί έμαθα την πειθαρχία του.
Ήμασταν φίλοι
με τον Γιάννη Δαλιανίδη
από τη Θεσσαλονίκη.
Μου διαβάζει μια μέρα
το σενάριο του ''Κατήφορου''.
Τρελάθηκα.
Έπαιξα στον ''Κατήφορο''
και από τότε, πήρα τον ανήφορο.
Ποτέ δεν ήμουν ψώνιο ή βεντέτα.
Ποτέ δεν ζήλεψα κανέναν ηθοποιό.
Ξέρω ποιος είμαι
κι έχω αυτοπεποίθηση.
Χωρίς αυτήν δεν κάνεις τίποτα.
Έκανα περιουσία από τις ταινίες.
Με 500.000 δραχμές, τότε,
έπαιρνες διαμέρισμα στην Πατησίων,
κι εμένα ο μισθός μου
ήταν έως 450.000 δραχμές.
Ό,τι απέκτησα
το άφησα στις γυναίκες μου.
Θεωρώ τον θάνατο
συμβάν αξεπέραστο.
Ένα πράγμα
που δεν το γλιτώνει κανείς,
μια μεγάλη στεναχώρια.
Είμαι πολύ ευαίσθητος με αυτά,
δεν πηγαίνω σε κηδείες. Μια φορά,
είχα πάει σε κηδεία και δεν άντεξα.
Έτρεμα ολόκληρος,
μέχρι που με πήραν ο Δαλιανίδης
με την Καραγιάννη και πήγαμε
και κάτσαμε σ' ένα καφενείο.
Σε μια μόνο κηδεία
θα παραστώ στο εξής.
Στη δική μου,
όταν θα έρθει η σειρά μου.
Κώστας Βουτσάς
Σαν σήμερα, πέρυσι,
έφυγε από τη ζωή.
...................................................................
Πηγές:
tanea. gr
συνέντευξη
στον Δημήτρη Ν. Μανιάτη.
lifo. gr
συνέντευξη
στον Αντώνη Μποσκοίτη.
athenevoice. gr
συνέντευξη
στην Πηνελόπη Μασούρη.
exarhiotis. gr
συνέντευξη
στον Ευθύμη Κουτσούκη.
Περιοδικό Down Town Κύπρου
συνέντευξη
στον Γιώργο Πράσινο.
Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο
Εσείς και 1.096 ακόμη
83 σχόλια
Μου αρέσει!
Σχόλιο

Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2021

Η μπαλάντα των Ατθίδων


Από τον δίσκο «Οι μπαλάντες της οδού Ατθίδων» Μουσική Δημήτρης Παπαδημητρίου Ποίηση Διονύσης Καψάλης Ερμηνεία Γιώργος Φλωράκης Η μπαλάντα των Ατθίδων Δεν είναι ο τρόπος που χαμήλωναν τα μάτια, μια κόπωση στα βλέφαρα που είχαν ξεβάψει. Μια εκκρεμότητα φιλιού στα σκαλοπάτια έξω απ’ την πόρτα τους, τη νύχτα, με τη λάμψη πέρα της έναστρης γαλήνης πούχει πάψει από καιρό στων Αθηνών τις συνοικίες να ιστορεί τους έρωτες πούχουν συνάψει λιγνά κορίτσια σε κρυφές γιορτές κι αργίες. Λιγνά κορίτσια, λιγνά κορίτσια, λιγνά κορίτσια σε κρυφές γιορτές κι αργίες. Μήτε οι μισάνοιχτες ποδιές των εσπερίδων, τ’ άγουρα ξημερώματα κι οι παραινέσεις· στις ανθισμένες νερατζιές, οδός Ατθίδων, η Αλίνα αναλαμβάνεται («πόσο μ’ αρέσεις») σε κάποιο αέρα γαλλικό («θα με καλέσεις πάλι στη χώρα του φιλιού σου, στις αιθρίες;») κι επαληθεύονται σαν τρυφερές αιρέσεις λιγνά κορίτσια σε κρυφές γιορτές κι αργίες. Λιγνά κορίτσια, λιγνά κορίτσια, λιγνά κορίτσια σε κρυφές γιορτές κι αργίες. Κάτι αόριστα οικείο που επιστρέφει τελεί τη μνήμη των ωρών και τη μορφή τους. Τώρα που ο κόσμος αποσύρθηκε κι εκτρέφει λαούς συμβόλων με κραυγές και παρακλήτους μόλις που ακούγεται στο βάθος η φωνή τους με ροδοδάφνες, συντριβάνια, συναυλίες, γιατί τα δάση που αντηχούν πήραν μαζί τους λιγνά κορίτσια σε κρυφές γιορτές κι αργίες. Λιγνά κορίτσια, λιγνά κορίτσια, λιγνά κορίτσια σε κρυφές γιορτές κι αργίες. Ποιος θα δεχθεί τη λύπη τους, ποιος θα τη γράψει; Εσείς, Κυρία μου, σε τέτοιες Αρκαδίες, δε θα φοιτούσατε ποτέ· και θάχουν κλάψει λιγνά κορίτσια, λιγνά κορίτσια Λιγνά κορίτσια σε κρυφές γιορτές κι αργίες.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ- Σαρακατσάνα

 Μόλις τώρα

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο
Σαν το πετροχελίδονο,
φωλιά για σε θα χτίσω,,
και με αηδονολάλημα,
θα γλυκοτραγουδήσω.
Σαρακατσάνα αρχόντισσα,
με τα χρυσά στολίδια,
που έχεις στο τσεμπέρι σου,
πολύχρωμα κεντήδια.
Κυρά είσαι του κύρη σου,
κυρά της φαμελιάς σου,
με λουλουδένιο άρωμα,
ξεπλένεις τα μαλλιά σου.
Όταν λεπτοανεμίζουνε,
οι γύρω σου μεθάνε,
στα όνειρά τους έρχεται,
και τους γλυκοξυπνάνε....Γ.Γ.
Costas Tsiantis

Ο Γιώργος Σεφέρης οδοιπόρος στα μοναστήρια της Καππαδοκίας -του Βασίλη Στοϊλόπουλου , Infognomon Politics

 ΣΤΟΡΙΑ , ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 22 Απριλίου 2020

Ο Γιώργος Σεφέρης οδοιπόρος στα μοναστήρια της Καππαδοκία
του Βασίλη Στοϊλόπουλου
Τον Ιούλιο του 1950 και για ένα τριήμερο, ο Γιώργος Σεφέρης περιδιαβαίνει μαζί με τη σύζυγό του Μαρώ τα λαξεμένα, μονόπετρα ξωκλήσια, μοναστήρια και εκκλησίες του 10ου & 11ου αιώνα της Καππαδοκίας. Στις περιοχές Προκόπι, Κόραμα και Σαγανλί ανακαλύπτει μοναδικά ζωγραφικά ίχνη της μεσοβυζαντινής Χριστιανοσύνης της Ανατολής και τα ενσωματώνει με «στοχαστική προσέγγιση» μέσα στην ελληνική παράδοση, της λόγιας και της δημώδους. Ανακαλύπτει «μια νέα επαρχία της βυζαντινής τέχνης» στην περίοδο της «Μακεδονικής Αναγέννησης».
Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς γράφει στο Νάνο Βαλαωρίτη: «βρέθηκα ξαφνικά μέσα σε μια απέραντη μοναστηρίσια ακρόπολη με ζωγραφισμένες εκκλησίες, σκαμμένες μέσα σε μονοκόμματους βράχους, που ήταν ακριβώς το σταυροδρόμι των ρευμάτων από την Ανατολή στην Πόλη και από την Πόλη στην Ανατολή….». Έτσι, η «χαμένη πατρίδα» της Μικράς Ασίας γίνεται γι’ αυτόν «μια άσκηση πνευματική, μια πρόκληση ανάκτησης του χαμένου κόσμου μέσα στη γνώση, την κατανόηση, τη μέθεξη, τη γοητεία του.»
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Σε αυτό το τριήμερο της περιήγησης στον συναρπαστικό κόσμο της βυζαντινής μνήμης της Ανατολής, του προσκυνήματος στις στα «πετροκομμένα» μοναστήρια και τις υπόσκαφες τοιχογραφημένες Εκκλησιές των Σπαθιών, των Στεφάνων, της Σκοτεινής, των Σανδάλων του δόθηκε μια μοναδική ευκαιρία «ν΄ αναμετρηθεί με τον χρόνο, την ιστορία, την αίσθηση της απώλειας ενός οικείου πολιτισμού». Οι Καππαδόκες Φωκάδες, Σκληροί, Μελισσσηνοί, Αργυροί και Μαλεΐνοι, ξαναήρθαν στη μνήμη του: «Έπειτα η σκέψη γλίστρησε ανεξέλεγκτα και ψιθύρισε: Βασίλειος ο Διγενής και θαυμαστός Ακρίτης, των Καππαδόκων το τερπνόν και πανθαλές τε ρόδον, ο της ανδρείας στέφανος, η κεφαλή της τόλμης.»
Η εικόνα ίσως περιέχει: χιόνι
Όντας ο ίδιος «μια ψυχή εκ γενετής ξενιτεμένη», ο Σεφέρης – με καταβολές και από την Καππαδοκία – μοιάζει να εμπνέεται τόσο από μια συνηθισμένη ανορθόγραφη επιγραφή στα μοναστήρια «ΚΥΡΙΕ ΒΟΥΗΘΗ ΤΟ ΔΥΛΟ ΣΥ …» όσο και από το βυζαντινολάτρη Κωστή Παλαμά και τον καβαφικό «ένδοξό μας Βυζαντινισμό». Γράφει: «Μισοκλείνεις τα μάτια και αισθάνεσαι να ζωντανεύει κάπως η απέραντη νεκρόπολη των καλογέρων. Βλέπεις τους ρασοφόρους τρωγλοδύτες να τριγυρνούν μιλιούνια, βλοσυροί ή θεοπαρμένοι, μέσα στα λαγούμια των βράχων, με τα πάθη τους τις ανάγκες τους … και ολοένα με το φόβο μήπως οι βίγλες μήνυσαν τίποτα για τους ξένους καβαλάρηδες της αρπαγής ˙ μήπως ήρθε η ώρα να κυλήσουν στις πόρτες τις μεγάλες μυλόπετρες και να ταμπουρωθούν στα μεγάλα μοναστήρια». Οι Σελτζούκοι Τούρκοι ήταν πλέον «προ των πυλών» μετά τη νίκη τους στη Μάχη της Ματζικέρτ, «το πρώτο από τα τρία θανάσιμα χτυπήματα της Αυτοκρατορίας.»

Γιάννης Μάζης Ετοιμάζει πυρηνικά όπλα η Τουρκία. Το λένε και Γερμανοί ει...

Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2021

ΣΩΜΑΤΙΔΙΟ (ΝΕΤΡΙΝΟ) ΥΨΗΛΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΑΠΌ ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΘΗΚΕ ΑΠΌ ΤΟ Αμερικανικό Παρατηρητήριο Νετρίνων IceCube στο Νότιο Πόλο,

 Κωνσταντίνος Βακουφτσής

6 ώρ. 
Η ανακάλυψη ρίχνει νέο φως στην προέλευση των κοσμικών ακτίνων υπερυψηλής ενέργειας, δηλαδή εκείνων των σωματιδίων στο σύμπαν που έχουν την μεγαλύτερη ενέργεια. Στη Γη τα υποατομικά σωματίδια νετρίνα παράγονται μόνο σε ισχυρούς επιταχυντές. Στο σύμπαν τα νετρίνα και οι πηγές προέλευσης τους θεωρούνται από τα δυσκολότερα πράγματα να ανιχνευθούν, γι' αυτό η ανακάλυψη θεωρείται σημαντική. Smoking gun: After the supermassive black hole tore the star apart, roughly half of the sta…
Δείτε περισσότερα

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)