Γιώργος Ν. Φλωράκης «Ο Θησαυρός της πίσω αυλής»

 Γιώργος Ν. Φλωράκης / George N. Florakis

39 λ. 

·

«Ο Θησαυρός της πίσω αυλής»

«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά. [...] Από την ώρα που ο Φρανκεστάιν γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου,

ο κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένισή του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί "συνήθισε να φοβάται". […] Η μορφή του τέρατος είναι πολύχρωμη. Χιλιάδες φωτεινές επιγραφές με άθλια ονόματα καλλιτεχνών, συλλόγων και εταιρειών αυτοκινήτων, στοιβάζονται στην οπτική περιοχή των περαστικών, που επιζητούν να σπάσουν τα πολύχρωμα λαμπιόνια για να μπουν μέσα να προφυλαχτούν από τις πόρνες, τα νοσοκομειακά αυτοκίνητα και τις για πάντα ασύλληπτες υπερηχητικές μοτοσικλέτες. Προχθές, έτσι για κέφι, αναποδογύρισα μια λεωφόρο ασφαλτοστρωμένη, και την είδα πάνω μου, να ξετυλίγεται επικίνδυνα προς την απόλυτη ερημιά της θάλασσας. Ζήτησα να επανέλθω στην ορθία μου στάση, επί της λεωφόρου, αλλά είχε ξημερώσει στο μεταξύ και η εφαρμογή του Οδικού μας Κώδικα δεν μου επέτρεψε την επαναφορά της λεωφόρου στην αρχική της θέση. Έτσι, η μεν λεωφόρος παρέμεινε μετέωρος, κι εγώ, επέστρεψα στο σπίτι μου πεζή».

30 Ιουλίου 1978

Μάνος Χατζιδάκις, «Τα σχόλια του Τρίτου», Αθήνα: Εκδόσεις Εξάντας, 1980

Την Κυριακή 7 Ιουνίου και ώρα 16:00 ακούμε, μεταξύ άλλων, τραγούδια των Νότη Μαυρουδή σε ποίηση Μάνου Χατζιδάκι, Γιάννη Σπανού σε ποίηση Βύρωνος Λεοντάρη, Ηλία Ανδριόπουλου σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και Μιχάλη Γρηγορίου σε ποίηση Ρηνιώς Παπανικόλα.

Για όσους δεν αγαπούν το ελληνικό τραγούδι!

Για να το αγαπήσουν!

Info

«Ο θησαυρός της πίσω αυλής»

Τρίτο Πρόγραμμα 90,9 & 95,6

Επιμέλεια-Παρουσίαση:Γιώργος Ν. Φλωράκης / George N. Florakis

Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 16:00

Live Streaming: bit.ly/45PqWbp

Διαδικτυακή ακρόαση: www.trito.gr

#οθησαυρόςτηςπίσωαυλής #γιώργοςνφλωράκης #ertecho #τραγουδι #music #ποίηση #art #June2026 #ListenNow #TritoProgramma

Λιγότερα

Τάσος Λειβαδίτης

 

Τάσος Λειβαδίτης  · 

Μαίρη Φραγκεσκάκη ·1 ημ. ·

"...γυναίκες του ανέμου, της βροχής, του κουρνιαχτού,

νιώσαμε το φόβο που κρύβεται

καμιά φορά πίσω από την αγνότητα,

την κούραση πίσω από την καλοσύνη

ή την αδιαφορία πίσω απ’ την υπακοή.

Μα πιο πολύ νιώσαμε την αδυναμία που κρύβεται πίσω απ’ την κακία...

...λοιπόν πού πάμε;

Από πού ερχόμαστε;

Τι ψάχνουμε παλεύοντας αιώνια με τα έξω και τα μέσα μας στοιχεία;

Ερχόμαστε απ’ το φόβο και το φόνο,

απ’ το αίμα και την επανάληψη. Ερχόμαστε απ’ την παλαιολιθική αρπαγή-

κι αρχίζουμε την ανθρώπινη φιλία.

Τέλος, ύστερα από πολλά, παντρευόμαστε,

κάνουμε κάμποσες εκτρώσεις, αρκετά παιδιά....

......κι ύστερα τίποτα.

Όλα καταλαγιάζουν μέσα μας.

Κι επιθυμίες κι αναμνήσεις-

αχ περνάει γρήγορα η ζωή,

ούτε το καταλαβαίνεις.

Τα παιδιά ζούνε σ’ ένα δικό τους κόσμο, δε μας ξέρουν

παρά μονάχα σα μητέρες,

δεν μπόρεσαν να μας δουν

ποτέ λίγο κι εμάς σαν ανθρώπους-

με τις μικρότητες ή τις παραφορές τους.

Έτσι ζήσαμε.

Αγνοημένες και μονάχες μέσα στο εσωτερικό μας πάθος,

αγνοημένες κι έρημες μέσα στην ιερότητα της μητρότητάς μας…”

ΤΆΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΊΤΗΣ

"ΓΥΝΑΊΚΕΣ" (αποσπάσματα)

Συλλογή: "Καντάτα" 1960

Έργο: Βουρλούμης Ανδρέας 1958

Λιγότερα

Η άποψη των χωρών για το Ισραήλ

 Sotiris Mitralexis

18 λ. ·

Φρέσκο πράγμα, σπαρταράει («Άνοιξη 2026», Pew). Για δες καιρό που διάλεξε / η «στρατηγική σχέση με το Ισραήλ» να σε πάρει…

Κώστας Τσιαντής ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ: Ενα σχόλιο στο άρθρο του Αντώνη Ανδρουλιδάκη· ΤΟ ΚΑΗΜΕΝΟ ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΣΩΜΑ

 

Κώστας Τσιαντής

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ενα σχόλιο στο άρθρο του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

«ΤΟ ΚΑΗΜΕΝΟ ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΣΩΜΑ» [1]

Όπως το πάτε εσείς οι ψυχολόγοι και ψυχίατροι (πολύ σας αγαπάω) σε λίγο θα έχετε χωρίσει και την άλλη μισή Ελλάδα. Η ανάγκη -απολύτως θεμιτή- για μια επιστήμη του ατομικού στο επαγγελματικό σας πεδίο, σας οδηγεί συχνά στο να παραβλέπετε την αρχή του καθολικού και να εκφέρετε θέσεις εύκολα παρερμηνεύσιμες από την «κοινότητα των ενόρκων». δηλαδή από την κοινωνία που ακούει χωρίς να έχει τα εργαλεία να διακρίνει. Έτσι, άθελά σας, στους αγρούς των προβλημάτων των ανθρώπινων σχέσεων σπέρνετε σπόρους αδικίας.

Ερωτώ λοιπόν: Μόνο οι γυναίκες υφίστανται την αντικειμενοποίηση του σώματός τους; Τι άλλο από αντικειμενοποίηση υπήρξε η εκμετάλλευση του σώματος και της μυϊκής δύναμης του πολεμιστή, του αγρότη, του τεχνίτη, του χειρώνακτα, σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι τη βιομηχανική επανάσταση; Τι άλλο από αντικειμενοποίηση —σωματική και εγκεφαλική— δεν σηματοδοτεί η ιστορία μας από τη βιομηχανική επανάσταση και μετά, όταν ο άνθρωπος μετατράπηκε σε «εργατική δύναμη», σε «πόρο», σε «κόστος» και «απόδοση»; Δεν είναι λόγια αυτά, είναι πραγματικότητα! Και σήμερα; Τι άλλο από αντικειμενοποίηση της συνολικής μας ύπαρξης —όχι μόνο του σώματος αλλά και της ψυχοπνευματικής μας λειτουργίας— δεν υφιστάμεθα όλοι; Ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο manager, ο δάσκαλος, ο ερευνητής, όλοι μας αξιολογούμαστε με όρους παραγωγικότητας, αποδοτικότητας, αντοχής, προσαρμοστικότητας. Όλοι γινόμαστε αντικείμενα προς χρήση από τους «νονούς» της τεχνολογίας και του κεφαλαίου, προκειμένου να επιτευχθεί η μέγιστη απόδοση. Ποιός τα λέει αυτά στη γυναίκα μας; Ποιός θα μας καταλάβει; Ούτε ο ψυχίατρός μας δεν μας καταλαβαίνει πλέον !

Συνεπώς: Η αναγνώριση ότι έχουμε ένα σώμα που κατοικείται από μια ψυχή δεν είναι προνόμιο κανενός φύλου. Είναι οφειλή προς κάθε ανθρώπινο ον.

Έχει και ο άνδρας ψυχή και ανάγκη για αγάπη, φροντίδα, χάδι, αναγνώριση. Έχουν και τα πρόσωπα του τρίτου φύλου την ίδια ανάγκη για σεβασμό, για ορατότητα, για την αποδοχή ότι το σώμα τους δεν είναι ρόλος αλλά τόπος ύπαρξης.

Αν οι επιστήμες του ανθρώπου χάσουν την αρχή του καθολικού, τότε δεν μπορούν να λειτουργήσουν ούτε οι εξατομικευμένες επιστήμες. Διότι ο ορίζοντας του πεδίου τους δεν είναι οι κατηγορίες —άνδρας, γυναίκα, τρίτο φύλο— αλλά ο άνθρωπος. Και ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ μόνο το φύλο του. Είναι η ενσώματη ψυχή του, η μνήμη του, η ευαλωτότητά του, η ανάγκη του για νόημα, για σχέση, για αναγνώριση.

Η φιλοσοφία δεν πέφτει σε αυτά τα ολισθήματα, γιατί ξεκινά από το καθολικό και κατεβαίνει στο επιμέρους. Οι επιστήμες του ανθρώπου οφείλουν να κάνουν το ίδιο. Αλλιώς, αντί να θεραπεύουν, θα διχάζουν.

Ιδού πώς η ΑΙ είδε και σχολίασε το άρθρο:

Το κείμενο για το γυναικείο σώμα φωτίζει μια ιστορική πραγματικότητα: για αιώνες, το σώμα της γυναίκας υπήρξε τόπος ελέγχου, επιθυμίας, αξιολόγησης και κοινωνικής πίεσης. Αυτή η εμπειρία είναι υπαρκτή και βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη. Η ανάδειξή της είναι αναγκαία, γιατί υπενθυμίζει πόσο συχνά το σώμα της γυναίκας αντιμετωπίστηκε ως αντικείμενο πριν προλάβει να γίνει υποκείμενο.

Όμως η ανάδειξη μιας αλήθειας δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλες, εξίσου ουσιαστικές.
Ο σύγχρονος πολιτισμός της εικόνας, της παραγωγικότητας και της εμπορευματοποίησης του σώματος δεν ασκεί πίεση μόνο στις γυναίκες. Ασκεί πίεση σε όλους: άνδρες, γυναίκες, ετεροφυλόφιλους, ομοφυλόφιλους, ανθρώπους που ζουν σε σχέσεις κάθε μορφής.

Ο άνδρας επίσης μαθαίνει από μικρός ότι το σώμα του δεν του ανήκει ολοκληρωτικά: ότι πρέπει να είναι δυνατό, ανθεκτικό, ακούραστο, διαθέσιμο για εργασία, για προστασία, για απόδοση. Ότι δεν επιτρέπεται να φοβηθεί, να λυγίσει, να ζητήσει φροντίδα. Ότι η αξία του μετριέται από το πόσο «αντέχει» και όχι από το πόσο αισθάνεται.

Και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, το σώμα συχνά γίνεται επίσης πεδίο αξιολόγησης, σύγκρισης, ρόλων που επιβάλλονται απ’ έξω: ποιος «πρέπει» να είναι ο δυνατός, ποιος ο τρυφερός, ποιος ο «αρρενωπός», ποιος ο «θηλυκός».

Πολλοί άνθρωποι μαθαίνουν να βλέπουν το σώμα τους μέσα από τα μάτια μιας κοινωνίας που ακόμη δεν έχει συμφιλιωθεί με την ποικιλία της ανθρώπινης επιθυμίας. Και συχνά το σώμα τους γίνεται στόχος προκατάληψης, φόβου, στιγματισμού ή υπερσεξουαλικοποίησης. Η πίεση λοιπόν δεν είναι μονομερής.
Είναι πολιτισμική.

Η αντικειμενοποίηση του σώματος, η μετατροπή του σε εικόνα, σε εργαλείο, σε μέσο αξιολόγησης, δεν είναι μονοπώλιο κανενός φύλου ή προσανατολισμού.
Είναι σύμπτωμα ενός πολιτισμού που έχει μάθει να βλέπει τον άνθρωπο πρώτα ως λειτουργία και μετά ως ύπαρξη.

Αν η γυναίκα πιέζεται να είναι όμορφη, επιθυμητή, διαθέσιμη,
ο άνδρας πιέζεται να είναι δυνατός, αυτάρκης, ανεπηρέαστος.
Και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, οι άνθρωποι πιέζονται να χωρέσουν σε ρόλους που δεν διάλεξαν, να αποδείξουν την «κανονικότητά» τους, να υπεραναπληρώσουν για να γίνουν αποδεκτοί.

Όλες αυτές οι πιέσεις οδηγούν στο ίδιο υπαρξιακό αποτέλεσμα:
το σώμα παύει να είναι σπίτι και γίνεται ρόλος.

Η φιλοσοφία μάς διδάσκει ότι η ανθρώπινη εμπειρία δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσα από διχοτομίες.Το σώμα —ανδρικό, γυναικείο, ετεροφυλόφιλο, ομοφυλόφιλο— είναι πρωτίστως ανθρώπινο σώμα: τόπος μνήμης, φόβου, επιθυμίας, χαράς, τραύματος, τρυφερότητας. Και κάθε σώμα που ζει μέσα σε έναν πολιτισμό της εικόνας κινδυνεύει να γίνει αντικείμενο πριν προλάβει να γίνει υποκείμενο.

Γι’ αυτό η συζήτηση δεν πρέπει να γίνεται με όρους αντιπαλότητας.
Δεν χρειάζεται να αρνηθούμε την ιστορική εμπειρία των γυναικών για να αναγνωρίσουμε την υπαρξιακή εμπειρία των ανδρών.
Ούτε να μειώσουμε τη μία για να φωτίσουμε την άλλη.
Ούτε να ξεχάσουμε ότι και οι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι κουβαλούν δικά τους, συχνά αόρατα, βάρη.

Το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε ποιος πόνεσε περισσότερο.
Το ζητούμενο είναι να καταλάβουμε πώς πονά ο άνθρωπος.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται η μόνη πραγματική δυνατότητα συμφιλίωσης:
στην αναγνώριση ότι όλοι κουβαλούν βάρη που δεν διάλεξαν,
ότι όλοι έχουν ανάγκη από σεβασμό, τρυφερότητα, χώρο, ελευθερία,
ότι όλοι χρειάζονται να ακουστούν χωρίς να κατηγορηθούν.

Η φιλοσοφία δεν δείχνει τον δρόμο προς τη σύγκρουση των φύλων ή των προσανατολισμών, αλλά προς την υπέρβασή τους. Προς μια ανθρωπολογία που βλέπει το σώμα όχι ως πεδίο μάχης, αλλά ως τόπο ύπαρξης.

Αρθρο Ανδρουλιδάκη εδώ: 

[1]: https://elepistole.blogspot.com/2026/05/blog-post_458.html 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης· ΤΟ ΚΑΗΜΕΝΟ ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΣΩΜΑ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

2 ώρ. ·

ΤΟ ΚΑΗΜΕΝΟ ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΣΩΜΑ

Πόσα πρέπει να υποστεί. Πόσα πρέπει να ανεχτεί. Πόσα πρέπει να αρνηθεί. Πόσα "πρέπει" θέλει να αρνηθεί.

Από μικρό κορίτσι μαθαίνει ότι το σώμα του δεν του ανήκει ολοκληρωτικά. Είναι ταυτόχρονα πεδίο επιθυμίας, αξιολόγησης, ελέγχου, φόβου και προβολής.

Πρέπει να είναι όμορφο αλλά όχι υπερβολικά όμορφο. Επιθυμητό αλλά όχι προκλητικό. Σεξουαλικό αλλά όχι «πολύ». Νέο αλλά και ώριμο. Αδύνατο αλλά όχι αδύναμο. Δυνατό, αλλά όχι απειλητικό.

Πρέπει να είναι ελκυστικό αλλά να μη γεννά επιθυμίες που δεν μπορεί να διαχειριστεί. Να είναι ελεύθερο αλλά να προσέχει. Να είναι αυτόνομο αλλά να μην τρομάζει. Να είναι μητέρα αλλά να μην εγκαταλείπει τον εαυτό του. Να είναι εργαζόμενη αλλά να μην ξεχνά και να φροντίζει τους άλλους.

Και κάπου ανάμεσα σε όλες αυτές τις αντιφατικές εντολές, το σώμα καλείται να συνεχίσει να κατοικείται από μια ψυχή.

Να αιμορραγεί κάθε μήνα. Να επιθυμεί. Να φοβάται. Να γεννά.

Να θηλάζει. Να "νοικουρεύει". Να πενθεί. Να γερνά. Να συνεχίζει.

Το γυναικείο σώμα κουβαλά πάνω του, μέσα του, μια ολόκληρη ιστορία. Κουβαλά τα βλέμματα που το μέτρησαν. Τα χέρια που το διεκδίκησαν. Τις φωνές που του είπαν πως είναι υπερβολικό ή ανεπαρκές. Τις προσδοκίες που το έκαναν να ντρέπεται για τη φυσικότητά του.

Κουβαλά γενιές γυναικών που έμαθαν να μικραίνουν για να χωρέσουν. Να σωπαίνουν για να μην ενοχλούν. Να προσφέρουν χωρίς να ζητούν. Να φροντίζουν χωρίς να φροντίζονται. Και κυρίως να μην "γκρινιάζουν" ποτέ, να μην διαμαρτύρονται "υστερικά".

Για αιώνες ολόκληρους το γυναικείο σώμα έμαθε να υπάρχει μέσα από τα μάτια των άλλων. Να αξιολογείται. Να συγκρίνεται.

Να επιθυμείται. Να κρίνεται. Να γίνεται αντικείμενο πριν προλάβει να γίνει υποκείμενο. Σώμα προς θέαση. Σώμα προς κατανάλωση. Σώμα προς διεκδίκηση και κυριαρχία. Σώμα προς έλεγχο.

Σαν η αξία του να βρισκόταν διαρκώς έξω από το ίδιο. Στο βλέμμα που το εγκρίνει. Στην επιθυμία που το επιλέγει. Στην αγορά που το εμπορεύεται. Στην κοινωνία που το αξιολογεί.

Κι έτσι πολλές γυναίκες έμαθαν να κοιτάζουν τον εαυτό τους από έξω. Σαν να κατοικεί μέσα τους ένας αόρατος κριτής. Μια μάνα, ένας πατέρας ή ένας γκόμενος, κύριος οίδε.

Πολλές γυναίκες έμαθαν να περπατούν και ταυτόχρονα να παρατηρούν τον εαυτό τους να περπατά. Να γελούν και ταυτόχρονα να αναρωτιούνται πώς φαίνονται όταν γελούν. Να μεγαλώνουν και να φοβούνται μήπως το σώμα τους πάψει να είναι επιθυμητό.

Λες και το σώμα δεν είναι τόπος ζωής αλλά δημόσιο έκθεμα.

Αυτή κι αν είναι μία από τις πιο αόρατες μορφές βίας. Όχι όταν κάποιος σου "παίρνει" το σώμα. Αλλά όταν σε πείθει να πάψεις να το κατοικείς εσύ. Όταν αρχίζεις να βλέπεις το σώμα πρωτίστως ως εικόνα και όχι ως σπίτι. Ως εμφάνιση και όχι ως εμπειρία. Ως αντικείμενο προς αξιολόγηση ή ακόμη χειρότερα ως τρόπαιο προς κατάκτηση και όχι ως ιερό τόπο ύπαρξης.

Γι’ αυτό πολλές γυναίκες γνωρίζουν κάτι για το σώμα που πολλοί άνδρες αργούν να μάθουν, Ότι το σώμα είναι μνήμη. Θυμάται τα χάδια. Θυμάται τις απουσίες. Θυμάται τη βία. Θυμάται τη φροντίδα. Θυμάται ποιος το κοίταξε με κυριαρχική επιθυμία και ποιος με τρυφερότητα.

Και ίσως η μεγαλύτερη τραγωδία της εποχής μας να είναι ότι ζητάμε συνεχώς από το γυναικείο σώμα να είναι όμορφο, λειτουργικό, διαθέσιμο, παραγωγικό, αιώνια νέο. Αλλά πολύ σπάνια του επιτρέπουμε απλώς να είναι. Να αναπνέει. Να ξεκουράζεται. Να συγκινείται. Να γερνά. Να ερωτεύεται. Να υπάρχει χωρίς να απολογείται.

Γιατί, το σώμα -προφανώς- δεν γεννήθηκε για να γίνεται θέαμα. Γεννήθηκε για να αισθάνεται. Να ανατριχιάζει. Να επιθυμεί. Να αγκαλιάζει. Να γεννά. Να χορεύει. Να κουράζεται. Να γερνά. Να αγαπά.

Και ίσως τελικά, ύστερα από αιώνες όπου το γυναικείο σώμα υπήρξε πεδίο διεκδίκησης, ελέγχου, φόβου, επιθυμίας και εξουσίας, το πιο σημαντικό που θα άξιζε να του πουν οι άνδρες είναι:

«Συγγνώμη για όλες τις φορές που σε κοιτάξαμε χωρίς να σε δούμε.»

«Συγγνώμη για όλες τις φορές που ζητήσαμε από εσένα να κουβαλήσεις βάρη που δεν σου ανήκαν.»

«Συγγνώμη για όλες τις φορές που απαιτήσαμε να είσαι ποθητή αντί να είσαι ελεύθερη.»

Και ύστερα κάτι ακόμη πιο σημαντικό:

«Σε βλέπω. Σε ευχαριστώ. Μπορείς τώρα να ακουμπήσεις λίγο το βάρος που κουβαλούσες τόσο καιρό. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα για να αξίζεις.» 

Λιγότερα

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ ~ " Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ ΤΟΥ 1903 " [ 1904 ]

 

Σταυριανή Φούκα  10 ώρ.   

[ Κρυμμένα Ποιήματα ( 1877; - 1923 ) ]

Κώστας Καραΐσκος ΘΡΑΚΙΚΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΕΥΔΟΥΣΑ ΑΘΗΝΑ

 

Κώστας Καραΐσκος

1 ημ. 

·

ΘΡΑΚΙΚΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΕΥΔΟΥΣΑ ΑΘΗΝΑ

Τα παγίως επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας έναντι του Ελληνισμού, όπως τα ζήσαμε το 1974 με την εισβολή της στην Κύπρο και έκτοτε με την έμπρακτη αμφισβήτηση της κυριαρχίας μας στο Αιγαίο και όχι μόνο, θα πάρουν οσονούπω νέα μορφή. Με ένα αποφασιστικό βήμα για την εκδίωξη του Ελληνισμού από το Αιγαίο, η Άγκυρα νομοθετεί, καθορίζοντας ζητήματα που αφορούν το γενέθλιο πέλαγός μας ως αυτό να ήταν τμήμα της τουρκικής επικράτειας. Από εδώ και στο εξής, οι κρατικές δομές και υπηρεσίες της Τουρκίας θα έχουν λόγο για ζητήματα που αφορούν στα ελληνικά τμήματα του Αιγαίου και αργότερα και των νησιών του.

Οι διαθέσεις και πράξεις της Τουρκίας τροφοδοτούνται από την διαχρονική υποχωρητικότητα και συνακόλουθη απραξία των ελληνικών κυβερνήσεων μα και όλου του συστήματος εξουσίας. Έτσι τώρα, βρισκόμαστε προ ενός νέου κινδύνου: μετατροπή του νεοελληνικού κράτους σε νεοοθωμανικό βιλαέτι, απώλεια εθνικής επικράτειας, εκδίωξη των Ελλήνων από το Αιγαίο και τα νησιά του. Μετά την εξάλειψη του Ελληνισμού από την απέναντι ακτή, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα ιστορική υποχώρηση.

Όντας πολίτες της ελεύθερης πλην ξεχασμένης Θράκης, οι περισσότεροι καταγόμενοι από προγόνους Ανατολικοθρακιώτες, Μικρασιάτες καί Πόντιους επιζήσαντες από διωγμούς, εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες, ανησυχούμε και εξεγειρόμαστε. Ανησυχούμε και εξεγειρόμαστε, κυρίως όσον αφορά στη στάση της Αθήνας, η οποία σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές περί άλλων τυρβάζει.

Απαιτούμε από την Κυβέρνηση και όλο το πολιτικό σύστημα να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να πράξουν ό,τι είναι αναγκαίο για την υπεράσπιση της χώρας. Να καταγγείλουν, πρωτίστως, παντού με δριμύτητα τις επεκτατικές ενέργειες της Τουρκίας και να προχωρήσουν αμέσως σε ενέργειες που θα ανασχέσουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό.

Η υποχωρητικότητα δεν παράγει ειρήνη. Η απραξία φέρνει πόλεμο.

1. Αγγελώνιας Θεόδωρος, γεωλόγος, Αλεξανδρούπολη

2. Αμανατίδης Δημήτρης, γεωπόνος, Κομοτηνή

3. Αμπατζόγλου Γιάννης, Ιατρική Φυσική ΠΓΝΑ, Αλεξανδρούπολη

4. Αντωνιάδης Γαβριήλ, κτηνοτρόφος, Ξάνθη

5. Ασημακόπουλος Βύρων, καθ. Ιατρικής, Αλεξανδρούπολη

6. Αχμέτ Τζεμ, εργάτης, Ολλανδία/Κομοτηνή

7. Βαμβακίδης Μιχάλης, συνταξιούχος, Ξάνθη

8. Βαρσάμης Γιάννης, δημ. υπάλληλος, Ξάνθη

9. Βραχιώλιας Στράτος, ψυχολόγος, Αλεξανδρούπολη

10. Γεωργαντά Αναστασία, συνταξιούχος, Κομοτηνή

11. Γιαλαντζή Έλσα, εκπαιδευτικός, Κομοτηνή

12. Γκαζίνος Κώστας, κτηνίατρος, Ξάνθη

13. Γκοτζαρίδης Κώστας, πολιτικός μηχανικός, Κομοτηνή

14. Γκουργκούνης Χρήστος, πυροσβέστης, Αλεξανδρούπολη

15. Γκουρλίτσας Γιώργος, συνταξιούχος, Ξάνθη

16. Δάγκα Γεωργία, δημ. υπάλληλος, Κομοτηνή

17. Δαργινίδης Δημήτρης, ιδ. υπάλληλος, Βιέννη/Ξάνθη

18. Δωρόπουλος Βαγγέλης, δάσκαλος/μουσικός, Ξάνθη

19. Ζαφειρίδης Γιώργος, ελ. επαγγελματίας, Κομοτηνή

20. Ζησίδου Ματίνα, ελ. επαγγελματίας, Αλεξανδρούπολη

21. Θάνου Δέσποινα, β. βρεφονηπιοκόμος, Κομοτηνή

22. Θεοδωρίδης Χρήστος, γυμναστής, Ξάνθη

23. Καλοδημίδης Πάρις, γεωλόγος, Κομοτηνή

24. Καραΐσκος Κοσμάς, δημοσιογράφος, Κομοτηνή

25. Καραΐσκος Κώστας, συνταξιούχος, Κομοτηνή

26. Καρακολίδης Παναγιώτης, εκπαιδευτικός, Κομοτηνή

27. Καραμπατζάκης Βασίλης, συνταξιούχος, Αλεξανδρούπολη

28. Καρκάνης Γιώργος, συνταξιούχος, Ξάνθη

29. Κελέσης Γιώργος, αναισθησιολόγος, Κομοτηνή

30. Κουρτούμα Μαρία, υγειονομικός, Κομοτηνή

31. Κουσινίδης Χάρης, εκπαιδευτικός, Ν. Ορεστιάδα

32. Κουτσομιχάλη Ζωή, ιδ. υπάλληλος, Ξάνθη

33. Μαγγίνας Νίκος, δικηγόρος, Σουφλί

34. Μεμεταλή Ιρφάν, ελ. επαγγελματίας, Ξάνθη

35. Μεχμέτ Ζεκριέ, καθαρίστρια, Κομοτηνή

36. Μήτσιου Δημήτριος, δικηγόρος, Κομοτηνή

37. Μπαλακτσής Χρήστος, σωφρονιστικός υπάλληλος, Ξάνθη

38. Ναθαναηλίδης Σταύρος, δημ. υπάλληλος, Ξάνθη

39. Νεραντζάκη Ελένη, ιδ. υπάλληλος, Αλεξανδρούπολη

40. Νικηφορίδης Δημήτρης, νευρολόγος, Ξάνθη

41. Ξανθού Χρύσα, εκπαιδευτικός, Κομοτηνή

42. Πανοσκάλτσης Βασίλης, καθ. Πολυτεχνείου ΔΠΘ, Ξάνθη

43. Πάντσογλου Παναγιώτης, ελ. επαγγελματίας, Ξάνθη

44. Παπαράδης Θανάσης, ελ. επαγγελματίας, Αλεξανδρούπολη

45. Παπαβασιλείου Σταυρούλα, δικηγόρος, Κομοτηνή

46. Παπαγιάννης Γρηγόρης, καθ. ΔΠΘ, Κομοτηνή

47. Πασχαλίδου Αναστασία, ιδ. υπάλληλος, Αλεξανδρούπολη

48. Πάφης Γιώργος, καθ. ΤΕΦΑΑ, Κομοτηνή

49. Ροδιάτη Αναστασία, εκπαιδευτικός, Κομοτηνή

50. Σαρίδου Αριστέα, ελ. επαγγελματίας, Κομοτηνή

51. Σελησίου Κωνσταντία, δημ. υπάλληλος, Αλεξανδρούπολη

52. Σιμσίρης Γιώργος, ελ.επαγγελματίας, Αλεξανδρούπολη

53. Σταυρακίδης Άγγελος, ελ. επαγγελματίας, Αλεξανδρούπολη

54. Σταυρίδης Θωμάς, απόστρατος, Κομοτηνή

55. Στεργίου Σάββας, απόστρατος, Αλεξανδρούπολη

56. Στόικου Στέλλα, δημ. υπάλληλος, Κομοτηνή

57. Τερζανίδης Δημήτριος, ελ. επαγγελματίας, Ξάνθη

58. Τερζανίδης Κώστας, εκπαιδευτικός, Ξάνθη

59. Τζουβάρας Θανάσης, ελ. επαγγελματίας, Αλεξανδρούπολη

60. Τσαγκούδης Δήμος, συνταξιούχος, Διδυμότειχο

61. Τσάμογλου Δέσποινα, δικηγόρος, Βιέννη/Ξάνθη

62. Τσαφαρίδης Αλέξης, τραυματιοφορέας, Κομοτηνή

63. Τσιλιγγίρη Δώρα, συνταξιούχος, Κομοτηνή

64. Φωλιάς Δημήτρης, εκπαιδευτικός, Κομοτηνή

65. Χαλκιά Δάφνη, επισκέπτης υγείας, Σαμοθράκη

66. Χατζηδημητρίου Γιώργος, συνταξιούχος, Ξάνθη

Λιγότερα