Σεφέρης, Μελοποιημένη ποίηση

Κώστας Τσιαντής

@ heltios

·

3m

Σεφέρης, Μελοποιημένη ποίηση

Σεφέρης, Μελοποιημένη ποίηση - Αθηνοδρόμιο

Προλογικό προσείωμα: Στέλλα Κυρίκου Επιμέλεια διάκου: Δανάη Βουτσιλά Ας […]

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

 ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

PHILOSOPHICALBIBLIOGRAPHY.COM

Σύγχρονοι Έλληνες Τ

Ελληνική Φιλοσοφική Βιβλιογραφία, Ελληνική Φιλοσοφία

Δημήτρης Πατέλης - 150 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΙΣΙΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ

ΠΡΟΣΠΕΡ ΟΛΙΒΙΕΡ ΛΙΣΑΓΚΑΡΕ «Ο εφιάλτης των Βερσαλλιών». Βιβλιοπαρουσίαση της νέας έκδοσης της «Σύγχρονης Εποχής» https://www.rizospastis.gr/story.do?id=11182451

«Η Εθνοσυνέλευση των Βερσαλλιών είναι σε πλήρη απαρτία. Η μέρα είναι επίσημη. Θέλουν να καταρτίσουν Σύνταγμα για τη Γαλλία, για να εγκαινιάσουν τη νέα εποχή, την εποχή μετά από τις επαναστάσεις. (...)

Αξαφνα, μέσα σ' αυτό το σκοτεινό πανδαιμόνιο, αντηχεί μια φωνή. Φωνή διαπεραστική, ξερή, σα να μη βγαίνει από ανθρώπινες χορδές. Τόσο διαπεραστική, που κυριεύει την ξέφρενη οχλοβοή. (...)

Στα έδρανα των υπουργών, ο Θιέρσος, εμφανώς ταραγμένος, παρακολουθεί το θέαμα, που του προκαλεί αποστροφή. Μια τρομερή σιωπή πέφτει απότομα, σαν τη σιωπή του θανάτου που ακολουθεί το τελευταίο δεινό ψυχορράγημα. Πότε - πότε ακούγονται κορμιά να πέφτουν με ένα θόρυβο βουβό, όπως πέφτουν τα νεκρά κλαδιά στην απέραντη ερημιά του δάσους.

Είναι εκεί. Απέναντι από τον πρόεδρο. Ακουμπάνε τα χέρια τους στα έδρανα. Το φως των κεριών διαγράφει αχνά το περίβλημα των προσώπων τους (...): Φερέ... Κρεμιέ... Μπουρζουά... Ροσέλ... Ζαντόν... Σεριζιέ... Ερπάν-Λακρουά... Μποντουάν1... και όλοι οι άλλοι... γιατί είναι όλοι εκεί. Οι εκτελεσμένοι, όρθιοι, με μάτια ολοζώντανα, προσηλωμένα.. (...) Ολων τα σπινθηροβόλα μάτια κοιτάνε τους άθλιους βουλευτές, που έχουν τρομοκρατηθεί».

Σε αυτό το αλληγορικό διήγημα ο Λισαγκαρέ μεταφέρει τον αναγνώστη στην αίθουσα του παλατιού των Βερσαλλιών, όπου συνεδριάζει η Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας με σκοπό τη συγκρότηση Συντάγματος μετά από την κατάπνιξη της Παρισινής Κομμούνας τον Μάη του 1871.

Μέσα από μυθοπλαστικά στοιχεία ο συγγραφέας, με το έντονα δηκτικό του ύφος, παρουσιάζει τους αστούς βουλευτές της Εθνοσυνέλευσης να ξιφουλκούν για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στην αιματοβαμμένη τάξη που βασιλεύει μετά από τη σφαγή του παρισινού προλεταριάτου, για να εξασφαλιστεί η διαιώνιση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Τη συνεδρίαση διακόπτει η εμφάνιση των εξαϋλωμένων μορφών των εκτελεσμένων Κομμουνάρων, που κατακλύζουν την αίθουσα και απαιτούν τη δικαίωση του αγώνα τους: «Λαέ, να θυμάσαι τους εκτελεσμένους του Μάη!», είναι το ανάθεμα που προκαλεί τρόμο στη σαστισμένη Εθνοσυνέλευση.

Εκτέλεση Κομμουνάρων. Γκραβούρα του Frederic Lix

Εκτέλεση Κομμουνάρων. Γκραβούρα του Frederic Lix

Με αυτόν τον ευρηματικό τρόπο ο Λισαγκαρέ συστήνει στους αναγνώστες τις μορφές των επαναστατών που πρωταγωνίστησαν στην Κομμούνα, αναδεικνύει τον ηρωισμό των προλετάριων αντρών, γυναικών και παιδιών που πολέμησαν στα οδοφράγματα του Παρισιού, λοιδορεί την αστική κυβέρνηση «Εθνικής Αμυνας» και αποτυπώνει τη φρίκη των δεκάδων χιλιάδων εκτελέσεων κατά την καταστολή της Κομμούνας.

Η συγγραφή και η έκδοση του διηγήματος έγιναν την περίοδο 1872-1873 στις Βρυξέλλες, όπου είχε καταφύγει ο Λισαγκαρέ μετά από την ήττα της Κομμούνας. Η νέα αυτή έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής» που μόλις κυκλοφόρησε θα διατεθεί επίσης ως προσφορά στους συνδρομητές της ΚΟΜΕΠ με το τ. 2/2021.

Οι φωνές των Κομμουνάρων στοιχειώνουν τις Βερσαλλίες

Μέσα από τα λόγια των εκτελεσμένων ο συγγραφέας αποτυπώνει τους πόθους του καταπιεσμένου λαού που εξεγέρθηκε και κατακεραυνώνει τους σφαγιαστές της Κομμούνας.

Ο Βαρλέν, ηγετική φυσιογνωμία της Κομμούνας και μέλος της Α' Διεθνούς, ο οποίος τουφεκίστηκε από τις κυβερνητικές δυνάμεις στις 28 Μάη, εμφανίζεται να λέει προς τους βουλευτές:

«Πολεμήσατε την Κομμούνα, και τι καταλάβατε; Η επανάσταση ξεκινούσε και πιστέψατε ότι έρχεται το τέλος του κόσμου (...) Οσο για τις τερατώδεις αδικίες της οικονομικής σας οργάνωσης, όσο για τις ανάγκες των εργατών, όσο για το οικονομικό σπαθί που αντικατέστησε το σπαθί του αριστοκράτη, δε λέτε λέξη. Το σοσιαλισμό, τον καταπνίγετε και τον αρνείστε. Σε αυτό το σημείο, συμφωνείτε και ταυτίζεστε πλήρως, δεξιοί κι αριστεροί, συντηρητικοί και δημοκρατικοί. (...) Ομως, το ξέρετε καλά πως σε όλο το Παρίσι, σε κάθε δρόμο, σε κάθε σοκάκι, δεν υπάρχει ούτε ένα χορταράκι που να μη φυτρώνει στο στέρνο κάποιου ομόσπονδου, ούτε κήπος, ούτε ένα τόσο δα μέρος που να μην έχει δικό του ομαδικό τάφο προλετάριων. Και κάτω από τη γη αυτή, την παραγεμισμένη με νεκρά κορμιά, κανείς από σας δε νιώθει να βράζει μια κοινωνική αναταραχή;

Πιστεύετε πως οι εργάτες παίρνουν διαταγές, πως τις απεργίες τις υποθάλπουν μυστικοί πράκτορες! Οι πράκτορες που μας υποκινούν είναι οι ατελείωτες ώρες δουλειάς, τα άπληστα αφεντικά, οι άνεργοι, οι άθλιοι. Ορίστε οι συνωμότες.

Τα μυδραλιοβόλα σας συνέτριψαν μια ολόκληρη γενιά εργατών. Και μετά; Δε χρειάζονται πάντα εργάτες; Τι άλλο θα κάνετε για ν' αποφύγετε τις αναπόφευκτες επαναστάσεις;».

Οι εκτελεσμένοι ζητούν εκδίκηση

Οι μορφές των εκτελεσμένων αγωνιστών, των ανδρών και γυναικών που θανατώθηκαν βίαια κατά χιλιάδες, επιστρέφουν ως Ερινύες για να ζητήσουν εκδίκηση, να κυνηγήσουν τους δημίους τους.

- «Με σκοτώσατε επειδή πέρασα από τον κυβερνητικό στρατό με το μέρος της επανάστασης. Επειδή θύμισα στο στρατιώτη πως μαθαίνει να μην έχει συνείδηση και ν' ανήκει στους ανωτέρους του. Να την θυμάστε, μπουρζουάδες, τη μέρα που η μπότα ενός στρατιώτη θα διαλύσει τα ιερά αυτά έδρανά σας!», φωνάζει ένας εκτελεσμένος στρατιώτης.

- «Εμπρός! Φύγετε! Είμαστε οι γυναίκες που εσείς μας αποκαλείτε εμπρήστριες, επειδή ήμασταν με το πλευρό των εργατών. Μας εκτελέσατε κατά χιλιάδες!», φωνάζουν τρομακτικά στους βουλευτές οι εκτελεσμένες αγωνίστριες.

- «Είμαστε οι εκτελεσμένοι του Περ-Λασέζ. Είμαστε εμείς που μας αναγκάσατε να σκάψουμε τους λάκκους μας πριν μας τουφεκίσετε!», ακούγονται άλλες φωνές.

- «Οι εργάτες παλεύουν για τους εαυτούς τους. Είμαστε τα θύματα αυτού του αιώνα και δε θα φύγουμε αν δε δικαιωθούμε!», δηλώνουν αποφασιστικά οι εκτελεσμένοι εργάτες.

«Σύντομα, οι φωνές συνενώνονται σε μία και μόνη φρικτή κατάρα. Απ' όλα τα μέρη του αμφιθεάτρου, οι εκτελεσμένοι πέφτουν στο πάτωμα, με τα δάχτυλα τσακισμένα, τα πρόσωπα διάτρητα, ντυμένοι με σάπια κουρέλια. Τα μπράτσα τους μοιάζουν να μακραίνουν και να θέλουν να πιάσουν τους βουλευτές. Οι εφτακόσιοι άθλιοι ξαναβρίσκουν λίγο κουράγιο μέσα στον πανικό τους και τρέχουν προς όλες τις εξόδους.

Ολες οι δίοδοι όμως είναι φραγμένες. Οι τριάντα χιλιάδες νεκροί του Μάη φράζουν τους διαδρόμους, τα γύρω δωμάτια, τις κρυφές διόδους».

***

Οι χιλιάδες αγωνιστές της Κομμούνας που εκτελέστηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, έχουν πάρει πραγματικά την εκδίκησή τους από τους αστούς εκτελεστές τους. Τους Κομμουνάρους, όπως επισήμανε ο Μαρξ στη γνωστή συγκλονιστική του αποστροφή, «τους έχει κλείσει στην καρδιά της» η παγκόσμια εργατική τάξη, ενώ τους αξιοθρήνητους σφαγιαστές της Κομμούνας η Ιστορία τούς κρέμασε «στον πάσαλο της ατίμωσης».

Η Κομμούνα μπορεί να ηττήθηκε, αλλά το παράδειγμα και τα διδάγματα που έδωσε ζουν, φωτίζουν και δυναμώνουν τον αγώνα του προλεταριάτου σήμερα.

Σημείωση:

1. Πρόκειται για εκτελεσμένους ήρωες και πρωταγωνιστές της Κομμούνας.

Spyros Koutroulis- Γιάννης Καλιόρης :Εκ του συστάδην-ιδεολογίες και ιδεοληψίες

 

Γιάννης Καλιόρης :Εκ του συστάδην-ιδεολογίες και ιδεοληψίες, εκδόσεις Αρμός, Αθήνα Δεκέμβριος 2030,σελ 411.

Ο Γιάννης Καλιόρης είναι ένας από τους καλύτερους γνώστες και χειριστές της ελληνικής γλώσσας. Παρότι από το 1971 μέχρι το 2005 υπήρξε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Βενσέν του Παρισιού δεν έπαψε ποτέ να παρακολουθεί από κοντά τα ελληνικά πράγματα. Εμβληματικά υπήρξαν ιδιαίτερα τα κείμενα του όπου διατυπώνει την ανησυχία για τον επικείμενο αφελληνισμό της γλώσσας μας. Ανήκει στην ομάδα του φοιτητικού περιοδικού "Πανσπουδαστική" από το οποίο προέρχονται ο Γ.Χατζόπουλος, ο Σ.Ράμφος, ο Π.Κονδύλης, η Ι.Τσιβάκου, ο Κ.Βεργόπουλος, ο Κ.Σπαντιδάκης, ο Κ.Ψυχοπαίδης. Από τα σημαντικά δοκίμια που περιλαμβάνονται ξεχωρίζω αυτά που αρχικά δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό "Σημειώσεις" . Το ένα αναφαίρεται στον αιρετικό τροτσκιστή Α.Στίνα και τα υπόλοιπα αποτελούν διάλογο με τους πιο σοβαρούς εκπροσώπους της αντιεξουσιαστικής ιδεολογίας όπως τον Φ.Τερζάκη και τον Γ.Λυκιαρδόπουλο.

Ο Α.Στίνας, σε αντίθεση με την 4η Διεθνή, εισηγήθηκε κατά τον β' παγκόσμιο πόλεμο τον επαναστατικό ντεφαιτισμό, δηλαδή την μετατροπή των πολέμων σε εμφυλίους ακολουθώντας πιστά την συνταγή του Λένιν κατά τον α΄ παγκόσμιο πόλεμο ώστε "θα χαρακτηρίσει "γεμάτο σοβινιστικό δηλητήριο" το γράμμα με το οποίο ο Ζαχαριάδης καλούσε από τη φυλακή τους κομμουνιστές να δώσουν όλες τις δυνάμεις για την απόκρουση της ιταλικής εισβολής" ενώ μετά τον πόλεμο θα αποφανθεί ότι "το ΕΑΜ ήταν στην οργανωτική του διάρθρωση και στην κοινωνική του σύνθεση ότι ακριβώς ήταν και στην πολιτική του. Ένα εθνικιστικό κίνημα στην υπηρεσία του ιμπεριαλιστικού πολέμου"(σελ.204,205). Ο Καλιόρης απαντά "στην προκειμένη περίπτωση αυτό σήμαινε πάλη εναντίον των ΕΑΜ, ΕΛΑΣ,ΕΔΕΣ κλπ, και γενικά της απανταχού στην Ευρώπη οργανωμένης αντίστασης, και βέβαια όχι εναντίον των εγκαθέτων από τους ναζήδες κυβερνήσεων, διότι θα ήταν σαν να τα έβαζαν και με τους ίδιους τους Γερμανούς, πράγμα που θα "εξαγρίωνε" τον ένστολο γερμανό προλετάριο και θα παρεμπόδιζε την αφύπνιση της ταξικής του συνείδησης. Δηλαδή δεν επρόκειτο καν για διμέτωπο αγώνα. Το ίδιο άλλωστε και με την κατά κυριολεξίαν μπουρζουαζία, οπότε γεννιέται η απορία: Ενάντια σε ποιάν "εθνική μπουρζουαζία" θα μπορούσαν να στραφούν, αφού οικονομία και κράτος ελέγχονταν από τους κατακτητές, που πάλι θα εθίγονταν κατ' ανάγκη και οι ίδιοι και μάλλον θα "εξαγριώνονταν" περισσότερο παρά θα επαναστατούσαν εναντίον του ναζιστικού καθεστώτος που είχε υποτάξει και τη δική τους "εθνική μπουρζουαζία" "(σελ 208,209). Ο Στίνας δεν διέκρινε τις ουσιώδεις διαφορές ανάμεσα στον α' και στον β' παγκόσμιο πόλεμο που οφείλονται στην υφή της ναζιστικής ιδεολογίας από την οποία "κινδύνευαν καίρια τα ίδια τα θεμέλια του πολιτισμού"(σελ.215). Οι Γερμανοί ήταν ανεπηρέαστοι σε κάθε διεθνιστική πρόσκληση καθώς επρόκειτο για "αφιονισμένους πολεμιστές, αδιάβροχους σε κάθε διαφορετική εμπειρία ή επιχείρημα, οι οποίοι έβλεπαν τους άλλους σαν εμπόδια και σκουπίδια που έπρεπε να σαρωθούν"(σελ.218). Τελικά η ομάδα Στίνα "έμεινε ξεκρέμαστη και τυφλή και μοιραία το αποτέλεσμα στάθηκε ασύμπτωτο προς την πρόθεση"(σελ.226).

Ο Γ.Καλιόρης παραμένει πάντα διαλεκτικός, ένας εραστής του λόγου και των επιχειρημάτων, ένας έμπρακτος υμνητής της ελληνικής γλώσσας. Για αυτό και οι διαφωνίες του παλαιότερα με τον Σ.Ράμφο (βλέπε ιδιαίτερα το βιβλίο του"Η κοινωνία της ορθοπεταλιάς") και πιο πρόσφατα με τον Γ.Λυκιαρδόπουλο και τον Φ.Τερζάκη δεν υπήρξαν η αιτία να διαρραγούν οι φιλικές σχέσεις που διατηρεί με αυτούς τους στοχαστές.

3636

5 σχόλια

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

5 σχόλια

Δείτε 2 ακόμη σχόλια

• Spyros Koutroulis

  Νομίζω κύριε Σπαντιδάκη ότι η συμμετοχή της αριστεράς στην εθνική αντίσταση είναι η πιο λαμπρή της σελίδα που της εξασφάλισε λαική αποδοχή που φτάνει μέχρι σήμερα,ενώ πρώτα ήταν ένα μικρό κόμμα κούτβηδων. Φυσικά υπάρχουν οι μαύρες της σελίδες όπως η δολοφονία του Ψαρρού, των τροτσκιστών, του Κίτσου Μαλτέζου Μακρυγιάννη. Όμως το βέβαιο είναι ότι αν ακολουθείτο επαναστατικός ντεφαιτισμός αντί του συνεχούς πολέμου μέχρι την τελική νίκη, η νίκη και η κυριαρχία του ναζισμού σε όλη την Ευρώπη ήταν εξασφαλισμένη, ακριβώς γιατί δεν υπήρχε καμία περίπτωση ο πολέμος μεταξύ εθνών να μετατραπεί στην Γερμανία σε εμφύλιο πόλεμο. Το ολοκληρωτικό καθεστώς έλεγχε απόλυτα την γερμανική κοινωνία.

Spyros Koutroulis- Παναγιώτης Κονδύλης: για την "αριστερά"

 Spyros Koutroulis

22 ώρ.  · 

Παναγιώτης Κονδύλης: για την "αριστερά"

"Σε κάθε εποχή η ιδεολογία του νικητή καθίσταται για τους νικημένους ερμηνεία της πραγματικότητας, δηλαδή η ήττα τους επισφραγίζεται με την αποδοχή της οπτικής του νικητή. Έτσι π.χ. όσοι ακόμα παραληρούσαν για τον "εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του λαού του Βιετνάμ", άναβαν καντήλια στο εικόνισμα του Τσε Γκουεβάρα και δεν ήθελαν ν' ακούνε κουβέντα για "τυφλό αντικομμουνισμό", σήμερα, αντί να καταγγέλλουν τον ιμπεριαλισμό, κεραυνοβολούν "κάθε εθνικισμό" και ενστερνίζονται ως ερμηνεία της πραγματικότητας τα συνθήματα του νικητή: τον οικουμενισμό μέσω της ενιαίας παγκόσμιας αγοράς και των "ανθρωπίνων δικαιωμάτων". Δεν αναρωτιούνται ούτε ποιός θα ερμηνεύει δεσμευτικά κάθε φορά τι σημαίνουν αυτά τα "δικαιώματα" στον συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, ούτε αν και κατά πόσο δικαιολογείται ο "εθνικισμός" όποτε ένας μικρός θέλει να αντισταθεί στις αδηφάγες διαθέσεις ενός μεγάλου. Με τον τρόπο αυτό, ενώ ηθικολογούν αδιάκοπα, στην πραγματικότητα συμπαρατάσσονται με το δίκαιο του ισχυρότερου.Αλλά αν ο ηττημένος , αποδεχόμενος όψιμα την ιδεολογία του νικητή, γίνεται συχνά ο γελοιωδέστερος και γλοιωδέστερος φορέας της, δεν είναι βέβαια ο πρωταρχικός εμπνευστής και θεμελιωτής της. Η "αριστερά", έχοντας μετατραπεί σε ουραγό ή σε σφογγοκωλάριο του αμερικανισμού, δεν αντλεί πλέον από ό,τι ζωντανότερο είχε η μαρξιστική παράδοση, δηλαδή την ανελέητη απομυθοποίηση των φιλελεύθερων ιδεολογημάτων, αλλά τρέφεται από μιαν κοινωνική θεωρία που εν μέρει αντικατοπτρίζει και εν μέρει συγκαλύπτει εξιδανικευτικά τις πραγματικές σχέσεις ισχύος μέσα στη δυτική μαζική δημοκρατία".

Π.Κονδύλης, Από τον 20ο στον 21ο αιώνα, Τομές στην πλανητική πολιτική περί το 2000, εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1998 , σελ.8.

Η Ιστορία με την οπτική της Νέας Τάξης από Θύμιος Παπανικολάου

ΕΦΥΓΕ Ο Σταύρος Πάγκαλος- Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΜΑΣ ΦΤΩΧΟΤΕΡΗ

 

Σταύρος Πάγκαλος

Posted on 04/04/2021

Μεγάλη η θλίψη μας για τον απροσδόκητο θάνατο του Σταύρου Πάγκαλου,

πρ. Σχολικού Συμβούλου των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών.

Ο Σταύρος, βαθύς γνώστης των θεμάτων της τεχνικής εκπαίδευσης στον

ελληνικό και ευρωπαϊκό χώρο, υπήρξε μόνιμος μαχητής για τη βελτίωσή της

με συνεχή άρθρα και προτάσεις. Με τεκμηριωμένο λόγο και απόλυτα

συνεργάσιμος με τους συναδέλφους του αποτελούσε πηγή έμπνευσης για

όλους μας.

Έφυγε ένας από τους εκλεκτότερους συναδέλφους στον χώρο της εκπαίδευσης.

Καλό παράδεισο Σταύρο !

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΑΣ ΦΤΩΧΟΤΕΡΗ

ΣΧΟΛΙΚΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων ~ Μάνος Χατζιδάκις