«Ήδη, σας το είπα. Είναι η
βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και
προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ
ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για
τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του. Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα
εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι
δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η
ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου,
που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που
έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι
λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας
κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό. Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που
βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα ‘μαστε πια εδώ. Θα είναι,
όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή
όλων μας -και της εποχής μας.»
(ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ- Από συνέντευξη στη Σούλα
Αλεξανδροπούλου, « Καθημερινή», 2/11/1975)
Απολυτίκιο Θεοφανείων «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις του γαρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει Σοι αγαπητόν Σε Υιόν ονομάζουσα και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς εβεβαίου του λόγου το ασφαλές Ο επιφανείς Χριστέ ο Θεός Και τον κόσμον φωτίσας δόξα Σοι»
Κοντάκιο Θεοφανείων «Επεφάνης σήμερον τη οικουμένη και το Φως Σου Κύριε εσημειώθη εφ΄ ημάς εν επιγνώσει υμνούντας Σε Ήλθες εφάνης το Φως το απρόσιτον»
Μπορεί να υπάρξει διμερής και πολυμερής συνεργασία χωρίς μια κοινή
βάση ειλικρίνειας? Μπορεί να υπάρξει διεθνής συνεργασία, ευρωπαική συνεργασία,
βαλκανική συνεργασία και, για σκέψου, πυρηνικός αφοπλισμός στη βάση του ψεύδους,
της εξαπάτησης και της πλαστογραφίας? Γι αυτό, η αλήθεια πρώτα. Και λυπάμαι
βαθιά που έχουμε φτάσει πολλοί στο σημείο να μη μας ενδιαφέρει πλέον η αλήθεια
και να μη μας νοιάζει να την υπερασπιστούμε! Αλλά σκέψου άνθρωπε, αν όλα αφεθούν στην τύχη
της δύναμης, από πού καημένε μου θα πιαστούμε μέσα στο χάος και τις παραμορφώσεις
της αβύσσου? Ισως να είναι καλύτερο να
μην είναι τότε κανείς για να δει το κατάντημα και το δικό σου, και το δικό μας
κι όλης της ανθρωπότητας.
THE TRUTH FIRST!
Can there be a bilateral and multilateral
cooperation without a common basis of sincerity? Can there be international
cooperation, European cooperation, Balkan cooperation and, think of it, a
treaty for nuclear disarmament on the basis of lie, deception and forgery;
That's why the truth first. And I deeply regret that now we have come to the
point that we are no longer interested in truth and do not care to defend it!
However, my fellow man, you can think of this : if everything is left in the
fate of irrational uncontrolled powers, where shall we caught upon in the midst of chaos and metamorphosis of abyss? Perhaps it
would be better for someone not to be at that time to see the abjection of
yourself, of ourselves and of all
humanity. Costas Tsiantis, Κώστας Τσιαντής 5/1/2018
«‘Οποιος ελέγχει το παρελθόν καθορίζει το μέλλον, και αυτό τελικά εξαρτάται από το ποιος μέσα στο παρόν διαμορφώνει το παρελθόν. Τα κοινοβούλια; Οι σχολιαστές; Οι ιερείς; Οι ποιητές; Οι πρόεδροι; Εκείνος που ελέγχει το παρόν πρέπει να επιλέξει με προσοχή ποιόν να εμπιστευτεί σχετικά με το παρελθόν μας, αλλιώς ένα ψεύτικο και τερατώδες μέλλον μπορεί να προκύψει. Τουλάχιστον, κύριοι Πρόεδροι και Γραμματείς και Λαοί του Κόσμου, παρακαλούμε εξετάσετε προσεκτικά το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου και τα τεκμήρια αξιοπιστίας εκείνων που συνέβαλαν σε αυτό».
The documents comprising this book speak forcefully for the proposition that the history of ancient Macedonia, including the brilliant reigns of Philip and his son Alexander, belongs squarely in the cultural, economic, political, religious, and military history of Hellenism. The cultural milieu of the Macedonian court was Greek. The texts that Alexander studied as a youth were Greek. The books he read while in Asia were Greek. The heroes he emulated, the gods he worshipped, the temples he built were Greek. The coins he minted in the millions were Greek. The legacy he left behind from Anatolia to India was as Greek as his settlers could make it, right down to a theater, gymnasium, and inscribed copy of the Delphic maxims in a far corner of Afghanistan. To say that Alexander’s kingdom was in some ways out of step with the city-states to the south is hardly an argument against his Hellenic heritage; it only means that Macedonia remained more Homeric than Athens, Thebes, or Sparta. It is hard to be more Greek than that. Nor should we be troubled by Alexander’s ability to speak a Macedonian dialect or by his interest in the world beyond Greece itself. Alexander was a man of the world, certainly, but he was a man from Macedonian Greece. According to Arrian 2.14.4, Alexander said this himself in a letter to the Persian king Darius:
Alexander sent a reply to Darius by way of Thersippos, who went back with the Persian envoys. Alexander’s letter states as follows: “Your ancestors invaded Macedonia and the rest of Greece, inflicting evils upon us without provocation…”
Here Alexander’s point seems clear—Macedonia was historically a part of Greece.
A widening academic consensus on this matter may be witnessed among the many signatories to another epistle of more recent composition, addressed to President Barack Obama. That letter, too, cites history in order to show the connection between Macedonia and the rest of Greece. This unusual appeal to an American leader arises from a decision by the United States to recognize as the ‘Republic of Macedonia’, with all of its historic implications, what had previously been called the Former Yugoslav Republic of Macedonia, or Skopje. But why should a decision of this kind stir a strong reaction, particularly among ‘ivory-tower’ academics? Is not the new name just an economy of words? Does not every nation have the sovereign right to adopt any name it chooses? Not really, for in many cases claims follow names: historic, ethnic, and even territorial.
The crux lies less in the politics of 2004, when a former administration took this action, than in the pages of a work whose title bears a date twenty years earlier. In George Orwell’s 1984, penned in 1948 by an author aware of why words and ideas matter, the motto of Big Brother and his insidious Ministry of Information highlights the dangers of historical distortion: Who controls the past controls the future; who controls the present controls the past. Real power resides not in the technologies of war or totalitarianism, but rather in that ancient invention of the Greeks called history. The past matters, and more than most people in Orwell’s world—or ours—may realize. The future surely fascinates us, but it has no force. It merely waits while the past drives the present. On the train-tracks of time, the engine has always been in the back, pushing rather than pulling. Thus, the past cannot be unhooked and unheeded as so much dead weight. Nor can it be left in the hands of the wrong engineers: Whoever controls the past determines the future, and that ultimately depends upon who in the present is shaping the past. Parliaments? Pundits? Preachers? Poets? Presidents? Who controls the present must choose carefully whom to trust with our past, else a false and monstrous future may result. At the very least, Mr. Presidents and Madam Secretaries and Peoples of the World, please consider carefully the contents of this book and the credentials of those who have contributed to it.
Καρυστιανού: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
-
Evosmos24.gr
·
Ακολουθήστε
15 ώρ.
·
Για την απόφασή της κατέβει στην πολιτική, για το νέο κόμμα που θα
ανακοινωθεί μέχρι το καλοκαίρι αλλά και για...
Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ. Κώστας Τσιαντής
«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.» Όμηρος (Ι, 63-64)
Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)
Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος. -Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων. Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος. Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!
Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…** Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *
Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα! Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;
Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.
Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****
