Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2016

Οι Χρεοκοπίες της Ελλάδας ΙΣΤΟΡΙΑ

http://teleytaiaexodos.blogspot.gr/2015/07/blog-post_345.html
Η δανειακή σύμβαση το πρώτο πράγμα που προβλέπει είναι ότι η Ελλάδα αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται της ασυλίας λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Στις 6 Μαΐου του 2010 ψηφίζεται ο νόμος του μνημονίου από την Ελληνική Βουλή και δυο μέρες μετά, στις 8 Μαΐου, με τροπολογία σεψηφισμένο νομοσχέδιο της Βουλής, δίνεται το δικαίωμα μόνο με την υπογραφή του υπουργού να ισχύει η δανειακή σύμβαση. Δεν υπάρχει παρόμοιο συμβάν ή τέτοια δανειακή σύμβαση όχι μόνο στα ελληνικά χρονικά αλλά και στα διεθνή χρονικά από τις αρχές του 19ου αιώνα, δεν υπάρχει κράτος ακόμα και αποικία που να έχει υπογράψει τέτοιο πράγμα.

Ο Τσολάκογλου στις δίκες του 46, στις δίκες δοσιλόγων του 46, χρησιμοποίησε ως επιχείρημα ότι "εγώ όταν μου ζητήθηκε από τους χιτλερικούς, από τους ναζί, να υπογράψω τη κατάλυση του ενιαίου και αδιαίρετου της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, παραιτήθηκα". Αυτό είναι γεγονός. Δεν τον κάνει φυσικά λιγότερο δοσίλογο Αλλά τουλάχιστον ακόμα και αυτός είχε τσίπα. Και 'δω μιλάμε, σε ομαλές συνθήκες, υπό καθεστώς υποτίθεται κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, έχουμε κυβέρνηση εκλεγμένη από την χώρα που παρέδωσε το σύνολο της χώρας στους ξένους δανειστές. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό στη πράξη;

ΚΑΤΟΧΗ: Τα ματωμένα ράσα της Ορθοδοξίας- Ντοκουμέντο

http://ikivotos.gr/post/757/katoxh-ta-matwmena-rasa-ths-orthodoksias
Οι κληρικοί που έδωσαν τη ζωή τους για να υπερασπιστούν την πατρίδα ΚΑΤΟΧΗ: Τα ματωμένα ράσα της Ορθοδοξίας Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015, 13:04 ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ FACEBOOK TWITTER Του Πάνου Μπαΐλη   Μέσα στη φρίκη του πολέμου…
IKIVOTOS.GR

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2016

KING CRIMSON - Epitaph (HQ Sound, HD, Lyrics)


Ο τείχος όπου πάνω του έγραψαν οι προφήτες
Ραγίζει στις συναρμογές 
Πάνω στα όργανα του θανάτου

Το φως του ήλιου .. λάμπει λαμπερά
Όταν κάθε άνθρωπος .. ξεσκίζεται
Με εφιάλτες και με τα όνειρα
κανείς δεν θα ορίσει το δάφνινο στεφάνι
Όταν η σιωπή πνίγει τις κραυγές ..
Η σύγχυση .. θα είναι ο επιτάφιός μου
Καθώς σέρνομαι .. σ’ ένα ραγισμένο και σπασμένο μονοπάτι
Αν το καταφέρουμε .. μπορούμε όλοι να ξεκουραστούμε και να γελάσουμε 
Αλλά φοβάμαι ότι αύριο θα κλαίω
Ναι φοβάμαι, ότι αύριο θα κλαίω
Ναι φοβάμαι, ότι αύριο θα κλαίω ...
Ανάμεσα στις σιδερένιες πύλες της μοίρας
Οι σπόροι σπάρθηκαν του χρόνου
Και ποτίστηκαν από τις πράξεις εκείνων
Που γνωρίζουν και είναι γνωστοί
Η γνώση είναι ένας θανάσιμος φίλος
Όταν κανείς δεν θέτει τους κανόνες
Η μοίρα όλης της ανθρωπότητας το βλέπω
Είναι στα χέρια των ανόητων
Ο τείχος όπου πάνω του έγραψαν οι προφήτες
Ραγίζει στις συναρμογές 
Πάνω στα όργανα του θανάτου
Το φως του ήλιου .. λαμπρά λάμπει
Όταν κάθε άνθρωπος .. ξεσκίζεται
Με εφιάλτες και με τα όνειρα
κανείς δεν θα ορίσει το δάφνινο στεφάνι
Όταν η σιωπή πνίγει τις κραυγές ..
Η σύγχυση .. θα είναι ο επιτάφιός μου
Καθώς σέρνομαι .. σ’ ένα ραγισμένο και σπασμένο μονοπάτι
Αν το καταφέρουμε .. μπορούμε όλοι να ξεκουραστούμε και να γελάσουμε 
Αλλά φοβάμαι ότι αύριο θα κλαίω
Ναι φοβάμαι, ότι αύριο θα κλαίω
Ναι φοβάμαι, ότι αύριο θα κλαίω ...


The wall on which the prophets wrote Is cracking at the seams Upon the instruments of death The sunlight.. brightly gleams When every man.. is torn apart With nightmares and with dreams Will no one lay the laurel wreath When silence drowns the screams.. Confusion.. will be my epitaph As I crawl.. a cracked and broken path If we make it.. we can all sit back and laugh But I fear tomorrow I'll be crying Yes I fear, tomorrow I'll be crying Yes I fear, tomorrow I'll be crying... Between the iron gates of fate The seeds of time were sown And watered by the deeds of those Who know and who are known Knowledge is a deadly friend When no one sets the rules The fate of all mankind I see Is in the hands of fools The wall on which the prophets wrote Is cracking at the seams Upon the instruments of death The sunlight.. brightly gleams When every man.. is torn apart With nightmares and with dreams Will no one lay the laurel wreath When silence drowns the screams.. Confusion.. will be my epitaph As I crawl.. a cracked and broken path If we make it.. we can all sit back and laugh But I fear tomorrow I'll be crying Yes I fear tomorrow, I'll be crying Yes I fear tomorrow, I'll be crying...

Ο Γλέζος αδειάζει κυβέρνηση και Φίλη: Σε λίγο θα απαγορεύσουν τις εφημερίδες - Η Εκκλησία ξεκίνησε την Αντίσταση

http://www.freepen.gr/2016/09/blog-post_2465.html

Απάντηση στον ανιστόρητο Φίλη- Ο Κλήρος στην Εθνική Αντίσταση


Γιώργος Αλεξάτος
Μετά από την απάντηση του Μανώλη Γλέζου στην άθλια και ανιστόρητη δήλωση του Νίκου Φίλη, ο οποίος αγνοεί τη συμβολή του κλήρου στην Εθνική Αντίσταση, μια ακόμη τεκμηριωμένη απάντηση από την αγωνίστρια
Γωγώ Αργυρου:
Όταν ο Φίλης κάνει παρέα με τους Λιάκους κι ανημέρωτος θα είναι και δεν θα είναι γνώστης της ιστορίας αυτού του τόπου. Ως άθεη λοιπόν συνειδητά, δεν μπορώ να μην σημειώσω τη συμμετοχή του Κλήρου στην Εθνική Αντίσταση. Και το κάνω, πάλι συνειδητά, για να μπορούμε να κρίνουμε και να κατακρίνουμε όσα πρέπει κι όχι να πετάμε φούσκες στον αέρα. Λοιπόν, εκτός από τον Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο που δεν όρκισε την κατοχική κυβέρνηση, 14 Μητροπολίτες πήραν μέρος στην Αντίσταση. 140 οι εκτελεσθέντες κληρικοί από τους κατακτητές.Ακόμα έχουμε τη δημιουργία της εθνικοαπελευθερωτικής οργάνωσης Παγκληρική Ένωση που είχε ως αποτέλεσμα να οργανωθούν στο ΕΑΜ πάνω από 3.000 κληρικοί.Υπολογίζεται πως το 75% του εφημεριακού κλήρου πήρε ενεργητικά μέρος στον Αγώνα της Εθνικής Αντίστασης.


ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ Trade Agreements and the Globalization of Fascism By Franklin Frederick

''Τα τελευταία χρόνια, έχει υπάρξει μια τάση προς τη δημοκρατία και την οικονομία της αγοράς. Αυτό έχει μειώσει το ρόλο της κυβέρνησης, πράγμα που οι άνθρωποι των επιχειρήσεων τείνουν να το υποστηρίζουν. Αλλά η άλλη πλευρά του νομίσματος είναι ότι κάποιος πρέπει να πάρει τη θέση της κυβέρνησης, και η επιχείρηση φαίνεται να είναι η λογική οντότητα για να κάνει αυτό". David Rockefeller.
"Ακόμα και στις δημοκρατικές χώρες είμαστε πολύ πιο δηλητηριαστεί από το ολοκληρωτικό κατάσταση του νου από ό, τι νομίζουμε". Jean Guéhenno, Εφημερίδα 1937.

Οπως γράφει στο άρθρο του ο Franklin Frederick: ''Σύμφωνα με τον Polanyi [κοινωνικό φιλόσοφο] , οι εμπορικές συμφωνίες δεν είναι τίποτα περισσότερο από την εξαγορά της πολιτικής σφαίρας από την οικονομική σφαίρα. Στην πραγματικότητα, ήδη από τον 19ο αιώνα αυτό υπήρξε το ολοκληρωτικό όνειρο των εταιρειών, όπως το διατύπωσε ο Rockefeller στο παραπάνω απόσπασμα. Μόνο με τον πλήρη έλεγχο της πολιτικής σφαίρας ο καπιταλισμός θα απελευθερωθεί από τα όρια που του επιβάλλονται μέσω των νόμων για παράδειγμα προστασίας της εργασίας και του περιβάλλοντος. Ας μην έχουμε περί αυτού αυταπάτες: ο πραγματικός στόχος όλων αυτών που υποστηρίζουν τις εμπορικές συμφωνίες είναι να μετατρέψουν το σύνολο της κοινωνίας σε μια ενιαία αγορά όπου η δημοκρατία και οι εκλεγμένες κυβερνήσεις δεν θα έχουν πια κανένα νόημα. Αντ’ αυτού, η ελίτ της εταιρικής τεχνοκρατίας θα γίνουν οι πραγματικοί κυρίαρχοι του κόσμου''. Franklin Frederick.
Το πλήρες άρθρο του εδώ:
http://www.defenddemocracy.press/trade-agreements-globalization-fascism/

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2016

Trade Agreements and the Globalization of Fascism - Defend Democracy Press

Trade Agreements and the Globalization of Fascism - Defend Democracy Press
As Polanyi would put it, the trade agreements are nothing more than the takeover of the political sphere by the economic sphere. In fact, since the XIX century such has been the totalitarian dream of the corporate sector, as Rockefeller expressed it in the very first quotation. Only with complete control of the political sphere will capitalism be free from limits imposed for instance by labor and environmental protection laws. Let’s not be mistaken about it: the REAL aim of all those supporting the trade agreements is to transform the WHOLE of society into a single market where democracy and elected governments will have no meaning anymore. Instead, an elite corporate technocracy will become the real masters of the world. 

ΑΝΔΡΕΑΣ Α.ΑΡΤΕΜΗΣ: "ΧΟΡΟΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ"

Σημεία διανομής ΔΩΡΕΑΝ ΦΑΓΗΤΟΥ σε όλη την Ελλάδα.

http://www.ascending.gr/%CF%83κντ

Αρβελέρ: «Η Ελλάδα δεν γνώρισε Διαφωτισμό. Ποιός φταίει; Θα το πω, η εκκλησία».


«Παιδιά κοιτάξτε να είστε ορθοί και όρθιοι με τα πόδια στη γη και τα μάτια στον ουρανό και είμαστε Ρωμιοί γιατί είμαστε η μόνη αυτοκρατορία που έκανε ο ελληνισμός και την απαρνήθηκε για ένα μικρό ελλαδισμό».

ΟΛΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 
ΕΔΩ: http://constantinoupoli.com/knt.


Ωστόσο, ένα σχόλιο. "Ποιός φταίει; Θα το πω, η εκκλησία!''. Εύκολη απάντηση, που ξεχνά την αφετηρία της (το δήμο, διεκδίκηση σήμερα) και αντανακλά έναν τρόπο σκέψης- τον επιστημονικό,  που δεν έχει βίωση της οντολογικής διαφοράς, όπως εκείνης που σηματοδοτείται, πριν την Ορθοδοξία, στην πανοραμική πνευματική όραση του Παρμενίδη- καρπός βίωσης της αποφλοίωσης του χωροχρονικού ''υπάρχω'' έως το έσχατο: την αναλλοίωτη απάτωρα αρχή του παντός. Αλλά ποιός κάνει το τόλμημα του αυτοβυθισμού και της αυτοαναίρεσης για να  κατανοήσει τον Παρμενίδη και σε τελευταία ανάλυση  ποιός νοιάζεται?  ''Τι είναι το καλό με την αλήθεια;'', ρώτησε ο Νίτσε. Και προχτές σε μια συζήτηση, προσπαθώντας να ρωτήσω ''ποιά επιστημονική αλήθεια κυβερνάει την οικονομία της παγκοσμιοποίσης;'', κατατροπώθηκα  αμέσως με την απάντηση: ''Δε μας ενδιαφέρει!''. Αλλά η οντολογική διαφορά θα υφίσταται όσο θα υπάρχει νόηση με συνείδηση του εαυτού της και όχι απλά ως λειτουργία! Αυτή είναι που μας κάνει να διαφέρουμε απ΄τ' άψυχα αλλά κι ως πρόσωπα μεταξύ μας. Και αυτή είναι που διαφοροποιεί Δύση και Ανατολή. Κι εμείς; To τραγικό συναμφότερον!

Ο Νάνος Βαλαωρίτης στο MegaΣαββατοκύριακο- Ποιά είναι η αγορά? Τι συνεπάγεται το ''χρήμα γεννάει χρήμα''?

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)