Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 20 Ιουλίου 2015

TO 62ο/ο ΤΟΥ ΘΡΙΑΜΒΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΨΑΧΝΕΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ...

Εκνευρισμένες οι ΗΠΑ 'σφυροκοπούν' τη Γερμανία: 'Τέλος η ηγεμονία της - Aυτό θα είναι το νέο σύστημα ισορροπιών της ΕΕ - Ποιος ο ρόλος της Ελλάδας' | DefenceNet.gr

Εκνευρισμένες οι ΗΠΑ 'σφυροκοπούν' τη Γερμανία: 'Τέλος η ηγεμονία της - Aυτό θα είναι το νέο σύστημα ισορροπιών της ΕΕ - Ποιος ο ρόλος της Ελλάδας'.

Πρωτοφανής απώλεια κυριαρχίας- «Λε Μοντ»

Γροθιά στο στομάχι ο εξάστηλος, πέρα πέρα τίτλος της γαλλικής εφημερίδας «Λε Μοντ» για κάθε Ελληνα: «Μια πρωτόγνωρη στην Ευρώπη απώλεια κυριαρχίας»! Μία ακόμη μαχαιριά στον υπότιτλο: «Για να αποφύγ...
wp.me
Μου αρέσει!   Σχολιάστε  

Κυριακή 19 Ιουλίου 2015

Γιώργου Δελαστίκ - Πάει περίπατο κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας.

Πάει περίπατο κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας. Του Γιώργου Δελαστίκ http://www.freepen.gr/2015/07/blog-post_7515.html

Κώστας Τσιαντής-ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ; Επιστροφή στον κοινωνικό ορθολογισμό

Γράφει ο Κώστας Τσιαντής

Α. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θέλουμε ή όχι να είμαστε στο ευρώ. Το ερώτημα είναι αν μπορούμε να είμαστε στο ευρώ. Και οι αναλύσεις των οικονομολόγων λένε ότι όπως έχουν τα πράγματα- με τη γερμανοκρατία στην Ευρώπη και τη μη διαγραφή χρέους- δεν μπορούμε.  Ακόμα κι αν πουλήσουμε και την τελευταία πέτρα αυτής της γης. Ακόμα κι αν εκποιηθούν όλοι οι ενεργειακοί και πλουτοπαραγωγικοί μας πόροι θα είναι μια θυσία ανορθολογική στη μαύρη τρύπα του χρέους.
Β. Κάτω από τον εκβιασμό των δανειστών-εταίρων επιλέχτηκε η υπερψήφιση από την ελληνική Βουλή του 3ου Μνημονίου, το οποίο: 1. ζητάει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της Ελλάδας (πρώτη δέσμη προαπαιτούμενων), αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων (δεύτερη δέσμη προαπαιτούμενων, που έρχεται για  ψήφιση στη Βουλή αυτή την εβδομάδα), 2.επιτείνει τη λιτότητα και τη μείωση των εισοδημάτων, 3. συνεχίζει να αποτελεί μη βιώσιμη λύση, που σημαίνει τη συνέχιση της λιτότητας και των περικοπών κάθε τόσο σε μισθούς και συντάξεις, όπως θα το αποφασίζουν οι θεσμοί (Τροικανοί), και 4. συνεχίζει την ομηρία της ελληνικής κυβέρνησης (το αποικιοκρατικό καθεστώς και τη μη δυνατότητά της ν’ αποφασίζει -μονομερώς), χωρίς μάλιστα καμιά δεσμευτική ρήτρα για τους δανειστές. Δηλαδή, αν το πρόγραμμά τους συνεχίσει την αποτυχία των προηγουμένων (ήδη σήμερα ο ίδιος ο Σόιμπλε εξέφρασε αμφιβολίες για την επιτυχία του), δεν έχουμε καμία ρήτρα να ζητά την διακοπή του και τον καταλογισμό ευθύνης σ’ αυτούς. Ο γιατρός, με άλλα λόγια, μπορεί να δίνει στον ασθενή τοξική θανατηφόρα ‘’θεραπεία’’ χωρίς δυνατότητα του ασθενούς να τη διακόψει, αλλά  και να καταγγείλει το γιατρό του! Αντ’ αυτού, του επιβάλλεται να δεχθεί το: "σφάξε με Αγά’μ ν’αγιάσω!''
Γ. Παρά το αδιέξοδο και του 3ου Μνημονίου, κανένα κέντρο εθνικού σχεδιασμού δεν  υπάρχει που να ασχολείται συστηματικά με ένα πρόβλημα που έχει υπαρξιακή σημασία για τη χώρα. Καμιά ολοκληρωμένη συζήτηση δεν γίνεται και το πρόβλημα τείνει να χαθεί μες στον καπνό της μικροπολιτικής, των διαπλεγμένων συμφερόντων και των μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Αν συνεχίσει να κυριαρχεί η πεποίθηση ότι το πρόβλημα βρίσκεται ακόμα εντός των ορίων των κομμάτων, τότε ας βγει κάθε κόμμα και να πει, ποια βιώσιμη λύση προσφέρει  σ’ αυτό!. Δυστυχώς, μόνο μισόλογα ακούμε, χωρίς κανένας  να πείθει ότι βλέπει το σύνολο των διαστάσεων που συνάπτονται μ’  αυτό και που ανάγκασαν φαίνεται τον πρωθυπουργό στην απόφαση να κερδίσει πικρό χρόνο για την Ελλάδα. Όμως το πρόβλημα παραμένει (μετά από έξι χρόνια βασανισμού του λαού) ακέραιο και ανεπίλυτο!
Δ. Τι μπορούμε να κάνουμεΝα μελετηθούν εξονυχιστικά οι εναλλακτικές σε επίπεδο οικονομικό και συνολικό (από άποψη κοινωνική, δικαιική, γεωπολιτική, αναπτυξιακή, αμυντική, εθνικής κυριαρχίας και δημοκρατίας). Δυο υποθέσεις εργασίας φαίνεται να διαμορφώνονται σε σχέση με την Ευρώπη:
1. Λύση δεν υπάρχει όσο η Γερμανία θα εμμένει στην πολιτική της απόκλισης των οικονομιών της ευρωζώνης- κόντρα προς τις ευρωπαϊκές συνθήκες και τις αρχές του δικαίου[1]. Και λύση δεν θα υπάρξει  όσο δεν θα διεκδικηθεί παλλαϊκά και πανευρωπαϊκά ένα οικονομικό πρόγραμμα σύγκλισης των οικονομιών (γιατί όχι από τον ίδιο τον  Α. Τσίπρα), όπως η ‘’μετριοπαθής πρόταση για την Ευρώπη’’  του Βαρουφάκη που συνυπογράφτηκε στις αναθεωρήσεις της από έγκριτους διεθνώς οικονομολόγους του νεοκευνσιανισμού[2]. Όσο ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν προχωρά πανευρωπαϊκά, τόσο  το  'Κerneuropa' (το γεωπολιτικό σχέδιο του Σόιμπλε[3]), θα ορίζει τη μοίρα μας  με ημίμετρα, ώστε οι Γερμανοί να μας κρατούν  διαρκώς με το λουρί στο σβέρκο.
2. Η άλλη λύση, αν η προηγούμενη επιχειρηθεί και αποτύχει, βρίσκεται στην κατεύθυνση  που καταγράφει  στο πρόσφατο άρθρο του ο Παπαϊωάννου[4], και που υποδηλώνει τις απόψεις  ενός αριθμού έγκριτων οικονομολόγων της αριστεράς.

ΠΗΓΕΣ




[1] Κωνσταντοπούλου- Προκαταρκτική Έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους.

Η κυβέρνηση Σύριζα οφείλει να αποσύρει τη συμφωνία και να επιστρέψει στο πρόγραμμα με το οποίο ο Σύριζα κέρδισε τις εκλογές και το ιστορικό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου.

http://www.triklopodia.gr/iskra-prepi-epigontos-na-aposirthi-simfonia/

Θέλω Όνειρα...Βασίλης Λέκκας...

Επιστολή-χαστούκι Στρος Καν στους Γερμανούς για την Ελλάδα

Σάββατο 18 Ιουλίου 2015

Δεν θα ηγηθεί των 'συνεπών' του ΣΥΡΙΖΑ ο Γ.Βαρουφάκης | DefenceNet.gr

Δεν θα ηγηθεί των 'συνεπών' του ΣΥΡΙΖΑ ο Γ.Βαρουφάκης.

Βαρουφάκης: Γιατί καταψήφισα freepen.gr

ι Costas Tsiantis και Freepen.gr κοινοποίησαν ένα σύνδεσμο.


Freepen.gr: Βαρουφάκης: από την αρχή ξέραμε πόσο αδίστακτοι ήταν - Γιατί καταψήφισα


Με άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών ο Γιάνης Βαρουφάκης εξηγεί τους λόγους που καταψήφισε τα προαπαιτούμενα στη Βουλή ενώ δηλώνει ότι ο Πρωθυπουργός έκρινε το βράδυ του δημοψηφίσματος ότι δεν υπήρχε εναλλακτική. "Θα έπρεπε να έχουμε παραδώσει τα κλειδιά του Μαξίμου, όπως λέγαμε ότι θα κάνουμε σε περίπτωση συνθηκολόγησης" γράφει χαρακτηριστικά ο πρώην Υπουργός Οικονομικών.
Γράφει ο Γιάνης Βαρουφάκης στο άρθρο του με τίτλο "Γιατί καταψήφισα":
«Στην πολιτική αποφάσισα να εισέλθω για έναν λόγο: για να σταθώ δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα στον αγώνα εναντίον της χρεοδουλοπαροικίας. Από τη μεριά του, ο Αλέξης Τσίπρας με τίμησε επιστρατεύοντάς με για έναν λόγο: μια πολύ συγκεκριμένη θεώρηση περί της κρίσης που βασίζεται στην απόρριψη του δόγματος Παπακωνσταντίνου, ότι δηλαδή μεταξύ της άτακτης χρεοκοπίας και του τοξικού δανεισμού, ο τοξικός δανεισμός είναι πάντα προτιμότερος.
Πρόκειται για δόγμα που απέρριπτα ως πάγια απειλή που στόχο είχε την επιβολή, διά του πανικού, πολιτικών οι οποίες εγγυώνται τη μόνιμη χρεοκοπία και, εν τέλει, τη χρεοδουλοπαροικία. Την Τετάρτη το βράδυ, στη Βουλή, κλήθηκα να επιλέξω μεταξύ του (α) να ενστερνιστώ το εν λόγω δόγμα, υπερψηφίζοντας την κύρωση του κειμένου που πραξικοπηματικά και με απερίγραπτη βαναυσότητα επέβαλαν στον Αλέξη Τσίπρα οι «εταίροι» στο Euro Summit και (β) να πω «όχι» στον πρωθυπουργό μου.
«Είναι αληθινός ή πλαστός ο εκβιασμός;» μας ρώτησε ο πρωθυπουργός, εκφράζοντας έτσι το ειδεχθές συνειδησιακό δίλημμα όλων μας, και του ίδιου. Προφανώς ο εκβιασμός ήταν αληθινός. Πρώτη φορά ένιωσα την «αλήθεια» του στο γραφείο μου όταν την 30ή Ιανουαρίου ο κ. Ντάισελμπλουμ με επισκέφτηκε για να με θέσει προ του διλήμματος «Μνημόνιο ή κλειστές τράπεζες». Από την αρχή γνωρίζαμε πόσο αδίστακτοι ήταν οι δανειστές. Και αποφασίσαμε αυτό που λέγαμε ξανά και ξανά ο ένας στον άλλον τις μακρές μέρες και νύχτες του Μαξίμου:
Θα κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να φέρουμε μια οικονομικά βιώσιμη συμφωνία. Θα συμβιβαστούμε χωρίς να καταλήξουμε συμβιβασμένοι. Θα υποχωρήσουμε όσο χρειαστεί για να επιτευχθεί μια συμφωνία-επίλυση εντός της ευρωζώνης. Ομως αν ηττηθούμε από την καταστροφική λογική των μνημονίων, θα παραδώσουμε το κλειδί των γραφείων μας σε εκείνους που τα πιστεύουν – να έρθουν εκείνοι να τα εφαρμόσουν, με εμάς και πάλι στους δρόμους.
«Υπήρχε εναλλακτική;» μας ρώτησε ο πρωθυπουργός την Τετάρτη. Κρίνω πως, ναι, υπήρχε. Ομως δεν θα πω άλλα γι’ αυτό εδώ. Δεν είναι της στιγμής. Σημασία έχει μόνο ότι το βράδυ του δημοψηφίσματος ο πρωθυπουργός έκρινε πως δεν υπήρχε εναλλακτική. Γι’ αυτό παραιτήθηκα, ώστε να τον διευκολύνω να μεταβεί στις Βρυξέλλες για να φέρει πίσω τους βέλτιστους όρους που μπορούσε να φέρει. Οχι όμως και για να τους εφαρμόσουμε εμείς όποιοι και να ήταν!
Ο πρωθυπουργός, στην Κ.Ο. της Τετάρτης, μας ζήτησε να αποφασίσουμε μαζί, να μοιραστούμε την ευθύνη. Πολύ σωστά. Πώς όμως; Μία λύση ήταν να εφαρμόσουμε, όλοι μαζί, αυτό που λέγαμε και ξαναλέγαμε ότι θα κάναμε σε περίπτωση ήττας. Θα λέγαμε ότι υποταχθήκαμε, φέραμε συμφωνία που εμείς κρίνουμε μη βιώσιμη, και ζητάμε από πολιτικούς, όλων των κομμάτων, που την θεωρούν τουλάχιστον εν δυνάμει βιώσιμη, να σχηματίσουν κυβέρνηση και να την εφαρμόσουν.
Η δεύτερη λύση ήταν αυτή που προέκρινε ο πρωθυπουργός: Να παραμείνει ζωντανή η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς, έστω εφαρμόζοντας μια συμφωνία- προϊόν εκβιασμού που ο ίδιος ο πρωθυπουργός κρίνει ότι είναι ανεφάρμοστη».
Στη συνέχεια ο Γιάνης Βαρουφάκης σχολιάζει τη δήλωση Τσίπρα ότι «ουδείς δικαιούται να προσποιείται ότι έχει ισχυρότερο συνειδησιακό δίλημμα»: «Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι είπαν ναι διακατέχονται από ισχυρότερο συναίσθημα ευθύνης από ό,τι όσοι εξ ημών αποφανθήκαμε πως έπρεπε να παραιτηθούμε αναθέτοντας την εφαρμογή σε πολιτικούς που τη εν δυνάμει εφαρμόσιμη», γράφει. 
Υποστηρίζει ότι είναι «απόλυτα θεμιτό κάποιοι σύντροφοι να προτείνουν τη μία και άλλοι την έτερη ατραπό», ενώ χαρακτηρίζει εγκληματικό οι μεν να αποκαλούν τους δε συμβιβασμένους και οι δε τους μεν ανεύθυνους.
Ο πρώην ΥΠΟΙΚ τονίζει ότι αυτή τη στιγμή προέχει η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ και χαρακτηρίζει απλό τον λόγο που ψήφισε όχι: «Επρεπε να έχουμε παραδώσει, όπως λέγαμε ότι θα κάνουμε σε περίπτωση συνθηκολόγησης, τα κλειδιά του Μαξίμου και των λοιπών υπουργείων σε όσους μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια τον λαό και να του πουν αυτό που εμείς δεν μπορούμε να πούμε: Η συμφωνία είναι σκληρή αλλά μπορεί να εφαρμοστεί».
Στη συνέχεια γράφει ότι «η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν δικαιούται να λεηλατήσει κι άλλο τα θύματα της 5ετούς κρίσης ενώ υπογραμμίζει ότι δημιουργείται ένα υπερ-ΤΑΙΠΕΔ πλήρως ελεγχόμενο από την Τρόικα το οποίο θα αποσπάσει μια για πάντα τον έλεγχο όλης της δημόσιας περιουσίας από τον έλεγχο της Ελληνικής Δημοκρατίας».
Ο Γιάνης Βαρουφάκης λέει ότι τον ρωτούν αν με τη στάση του ταυτίζεται με Σόιμπλε και απαντά: «Είστε σίγουροι ότι η συμφωνία αυτή δεν είναι μέρος του σχεδίου Σόιμπλε;».
Ο παραιτηθείς Υπουργός τονίζει ότι «η συμφωνία είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για να εκπαραθυρωθεί η Ελλάδα από την Ευρωζώνη».
Στο τέλος λέει ότι σέβεται απολύτως τους συντρόφους του: «Ούτε πιο επαναστάτης-ηθικός είμαι από εκείνους, ούτε εκείνοι πιο υπεύθυνοι».

«Europas Schande» - Das Gedicht von Günter Grass



Berlin (dpa) - In seinem neuen Gedicht «Europas Schande» kritisiert Schriftsteller Günter Grass die europäische Griechenland-Politik. Die Nachrichtenagentur dpa dokumentiert, das am Samstag in der «Süddeutschen Zeitung» erschienene Gedicht:
Europas Schande
Von Günter Grass
«Dem Chaos nah, weil dem Markt nicht gerecht, bist fern Du dem Land, das die Wiege Dir lieh.
Was mit der Seele gesucht, gefunden Dir galt, wird abgetan nun, unter Schrottwert taxiert.
Als Schuldner nackt an den Pranger gestellt, leidet ein Land, dem Dank zu schulden Dir Redensart war.
Zur Armut verurteiltes Land, dessen Reichtum gepflegt Museen schmückt: von Dir gehütete Beute.
Die mit der Waffen Gewalt das inselgesegnete Land heimgesucht, trugen zur Uniform Hölderlin im Tornister.
Kaum noch geduldetes Land, dessen Obristen von Dir einst als Bündnispartner geduldet wurden.
Rechtloses Land, dem der Rechthaber Macht den Gürtel enger und enger schnallt.
Dir trotzend trägt Antigone Schwarz und landesweit kleidet Trauer das Volk, dessen Gast Du gewesen.
Außer Landes jedoch hat dem Krösus verwandtes Gefolge alles, was gülden glänzt gehortet in Deinen Tresoren.
Sauf endlich, sauf! schreien der Kommissare Claqueure, doch zornig gibt Sokrates Dir den Becher randvoll zurück.
Verfluchen im Chor, was eigen Dir ist, werden die Götter, deren Olymp zu enteignen Dein Wille verlangt.
Geistlos verkümmern wirst Du ohne das Land, dessen Geist Dich, Europa, erdachte.»
http://www.haus-der-literatur.com/newsextra/EuropasSchande.htm

Η ντροπή της Ευρώπης: Χρήστος Λεοντής - Günter Grass

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)