Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Κυριακή 4 Μαΐου 2014

ΑΘΗΝΑ Πυρίκαυστος: ΣΥΡΙΖΑ και Θράκη

 ΣΥΡΙΖΑ και Θράκη: ΣΥΡΙΖΑ και Θράκη (πρώτα συμπεράσματα από μια κρίση) (*) Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου Μόνο κατάπληξη, βαθύτατη θλίψη προκάλεσ...
Ρωσία, «Μνημόνια», ελληνική-κυπριακή εξωτερική πολιτική

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (*)

 

«Οι Αμερικανοί μας κατέστρεψαν στα πιο ζωτικά εθνικά θέματα, κυπριακό και Αιγαίο. Οι Ευρωπαίοι κατέστρεψαν την οικονομία μας. Εμείς γιατί πάμε και ψηφίζουμε στον ΟΗΕ υπέρ αυτών και εναντίον της Ρωσίας;»

 

Το ερώτημα θέτει υψηλά ιστάμενος κρατικός παράγων, γνωστός για τη δραστήρια θέση του, διαχρονικά, υπέρ της ανάπτυξης των ελληνορωσικών σχέσεων, αναφερόμενος στην πρόσφατη ελληνική και κυπριακή απόφαση να ψηφίσουν το αντιρωσικό ψήφισμα γα την Κριμαία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.  

 

Το ερώτημα είναι ακόμα σημαντικότερο στο μέτρο που η Μόσχα παραμένει το σημαντικότερο ίσως δυνητικό «χαρτί» που μπορεί να παίξουν Αθήνα/Λευκωσία αν θελήσουν/αναγκαστούν, να δώσουν τη «μεγάλη μάχη», διακόπτοντας τις πολιτικές που υπαγορεύουν οι Πιστωτές και ανακτώντας την ανεξαρτησία τους, αλλά και ξεφεύγοντας από «γεωπολιτικές τρόικες» που επιδιώκουν, καθώς «βρήκανε παπά, να θάψουνε πεντέξι» στα ελληνικά εθνικά θέματα, ξεκινώντας από το κυπριακό και εκμεταλλευόμενες την οικονομική θέση Ελλάδας-Κύπρου, για να επιβάλλουν ιδιαιτέρως επαχθείς «λύσεις».

 

«Δεν μπορεί», συνέχισε ο ίδιος παράγων, «να πηγαίνουμε πενήντα χρόνια στη Μόσχα, να μας υποστηρίξει για το κυπριακό στο Συμβούλιο Ασφαλείας, και τώρα, στο πιο ζωτικό θέμα για τους Ρώσους, να ψηφίζουμε εναντίον τους για να μη δυσαρεστήσουμε Βερολίνο και Ουάσιγκτων, από τους οποίους εισπράττουμε μόνο καρπαζιές και περιφρόνηση!».

 

Από το ελλαδικό ΥΠΕΞ επικαλούνται τρία επιχειρήματα για την αντιρωσική ψήφο: το «διεθνές δίκαιο» (το οποίο βέβαια αγνοείται σε Κύπρο, Γιουγκοσλαβία, Μέση Ανατολή!), την «κοινοτική αλληλεγγύη», τους διεθνείς συσχετισμούς («δεν είμαστε στον διπολικό κόσμο του Ανδρέα»).

 

Το πρώτο επιχείρημα είναι μονομερές. Αγνοεί τον ανταποδοτικό χαρακτήρα των ρωσικών ενεργειών, μετά το αιματηρό πραξικόπημα του Κιέβου, κατά διεφθαρμένου μεν, κανονικά δε εκλεγμένου Προέδρου με ενεργό συμμετοχή ναζιστικών-αντισημητικών δυνάμεων. Η αποδοχή ναζιστών από τις δυτικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις συνιστά, ειρήσθω εν παρόδω, από τις πλέον ανησυχητικές εξελίξεις μετά το 1945! Αποδεικνύει επίσης ότι ο «αντισυστημικός» χαρακτήρας της ακροδεξιάς αποδεικνύεται «φούμαρα» στην κρίσιμη στιγμή (όπως και στο παρελθόν).

 

Για να καταλάβουμε σε βάθος τα ουκρανικά, πρέπει να θυμόμαστε ότι η σοβιετική διάλυση έγινε πραξικοπηματικά, αντίθετα προς την εκφρασμένη με δημοψήφισμα (1991) βούληση των σοβιετικών πολιτών, χωρίς να ληφθεί υπόψιν η αρχή της αυτοδιάθεσης (Ανατολική Ουκρανία και Κριμαία κατοικούνται κατά πλειοψηφία από συμπαγείς ρωσικούς πληθυσμούς). Η διάλυση της ΕΣΣΔ έγινε επίσης με δεδομένες τις δυτικές διαβεβαιώσεις περί μη επέκτασης του ΝΑΤΟ.

 

Η επίδειξη κοινοτικής αλληλεγγύης συνιστά «ορθόδοξη» διπλωματική τακτική, για χώρα-μέλος της ΕΕ υπό δύο όρους: Πρώτον, ότι το ζήτημα επί του οποίου ζητείται η κοινοτική αλληλεγγύη δεν θίγει ζωτικά εθνικά συμφέροντα (οι καλύτερες δυνατές σχέσεις με τη Ρωσία συνιστούν τέτοιο συμφέρον Ελλάδας-Κύπρου). Δεύτερον, προϋποθέτει αμοιβαιότητα. Η κυβέρνηση Μέρκελ, το γερμανικό/ευρωπαϊκό κεφάλαιο και η ΕΕ όχι μόνο δεν επιδεικνύουν την παραμικρή αλληλεγγύη, μας καταστρέφουν οικονομικά.

 

Δεν βρισκόμαστε στον «διπολικό» κόσμο. Αλλά τι μας προτείνουν; Να υποδουλωθούμε καταστρεφόμενοι, να καταστραφούμε υποδουλωνόμενοι, όπως πράττουμε επί τετραετία; Μετά από 25 χρόνια ταπεινώσεων και ανεπιτυχών προσπαθειών να γίνει δεκτή, με κάπως αξιοπρεπείς όρους, από τους ισχυρούς της Δύσης, η Ρωσία νοιώθει ζωτικά υποχρεωμένη να αντισταθεί στην ολοκληρωτική «αυτοκρατορία της παγκοσμιοποίησης», που επιτίθεται στον «δικό της», πρώην σοβιετικό χώρο (όπως και στην Ευρώπη, με άλλες μεθόδους, δια μέσου Ελλάδας και Κύπρου!). Αυτό είναι ένα θεμελιώδες νέο δεδομένο της παγκόσμιας κατάστασης, που οφείλουμε να εκμεταλλευθούμε, αν αναπτύξουμε στρατηγική σωτηρίας.

 

Ορισμένοι λένε ότι είναι η Μόσχα που δεν επιθυμεί «ειδική σχέση» με Αθήνα/Λευκωσία. Η πραγματικότητα είναι ότι οι μεγάλες προσεγγίσεις Αθήνας και Λευκωσίας με τη Μόσχα, τις τελευταίες δεκαετίες, κατέρρευσαν με ελληνική, όχι με ρωσική υπαιτιότητα. Αυτό συνέβη με τους S300, αυτό συνέβη με την προσέγγιση Καραμανλή-Πούτιν. Αρκετές χώρες πιέστηκαν αφόρητα να μην κατασκευάσουν αγωγούς με τη Ρωσία (Γερμανία, Τουρκία, Βουλγαρία). Μόνο η Ελλάδα ακύρωσε τη συμμετοχή της στον South Stream που πρότεινε η ίδια! Τις προάλλες, φτάσαμε στον εξευτελισμό να ακυρώσουμε τη συμμετοχή S300 στην … παρέλαση, προφανώς ικανοποιώντας ΗΠΑ, αν όχι και Τουρκία!

 

Μεταπολεμικά, δεν υπήρξε σπουδαίος πολιτικός που να μην χρειάστηκε άνοιγμα προς ανατολάς, για να αντέξει την καταθλιπτική πίεση της Δύσης, ακόμα και πολιτικοί που ξεκίνησαν ως δεξιοί, φιλοαμερικανοί αντικομμουνιστές, όπως οι Καραμανλής και Μακάριος. Από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά, οι πολιτικοί Αθήνας-Λευκωσίας καταλάβαιναν τη σημασία της Ρωσίας. Μόνο στην παρούσα φάση προϊούσης εθνικής παρακμής, παραίτησης Ελλάδας/Κύπρου από την ανεξαρτησία τους, αυτά μοιάζουν terra incognita για μια πολιτική τάξη παροιμιώδους διαφθοράς-εξάρτησης και νηπιώδους πολιτικής σκέψης.

 

Προ διακοσίων ετών, οι ‘Ελληνες απέβλεψαν στην Ευρώπη του Διαφωτισμού και τη Ρωσία για να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους. Τώρα, που η ελληνική ανεξαρτησία απειλείται να χαθεί, πάλι στην αλληλεγγύη της δημοκρατικής Ευρώπης και της Ρωσίας, σε μια πανευρωπαϊκή κινητοποίηση υπέρ της Ελλάδας και σε μια ειδική γεωπολιτική σχέση με τη Μόσχα θα μπορούσε να στηριχτεί, εξωτερικά, ένας αγώνας για την σωτηρία Ελλάδας-Κύπρου, αν αποφασίσουμε να τον δώσουμε.

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 13.4.2014
 

Ουκρανία

Σάββατο 3 Μαΐου 2014

In the mind of Harry Klynn: ΚΑΙ Ο ΕΧΩΝ ΩΤΑ (ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΤΑΛΑ ΜΥΑΛΟ) ΑΚΟΥΕΙΝ ΑΚΟΥ...

Ανδρέας Γιαννουλόπουλος- Πριν ψηφίσετε Δημοτικούς Άρχοντες, ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ.

Πριν ψηφίσετε Δημοτικούς Άρχοντες, ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ.

Η χώρα μας βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο λόγω Ευρωεκλογών και εκλογών Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Όμως μετά τους πρωτοφανείς και πρωτόγνωρους τρόπους που έχουν επιβληθεί στην άσκηση της εξουσίας σε επίπεδο κεντρικής διακυβέρνησης αλλά και σε επίπεδο δήμων έχει γεννηθεί ένα πολύ μεγάλο ερώτημα και ένας πολύ μεγάλος προβληματισμός στο νου και στη σκέψη όλων των Ελλήνων πολιτών.
Το ερώτημα αυτό είναι καθαρό και συγκεκριμένο. Ποιος κυβερνά σήμερα τη χώρα μας και κατ' επέκταση τους δήμους μας και τις περιφέρειες;
Ποιος έχει την εξουσία; Ποιος είναι ο άρχων, ποιος άρχει και παίρνει όλες τις αποφάσεις για τη δική μας ζωή; Ποιος συντάσσει τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης, άρα και των Δήμων; Ποιος μας βάζει τους φόρους και τα δημοτικά τέλη; Και τα χαράτσια της ΔΕΗ;
Όμως όλοι μας γνωρίζουμε και μάλιστα πολύ καλά, έχουμε αντιληφθεί πλήρως, έχουμε κατανοήσει αλλά και βιώσει ότι δεν έχουμε πια Ελληνική κυβέρνηση, που να αποφασίζει για όλα αυτά, αλλά έχουμε μία κυβέρνηση Γερμανών που βρίσκονται σε κάθε υπουργείο μας. Έχουμε Κυβέρνηση δηλαδή των τραπεζών, των δανειστών και των τοκογλύφων. Αυτοί αποφασίζουν για μας και αφού πρώτα οι Παγκαλο-Σαμαρο-Βενιζελο-Κουβελο-Καρατζαφερηδες βεβαίωσαν ότι "όλοι μαζί τα φάγαμε", βγάζουν Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, πιστά φωτοαντίγραφα των διαταγμάτων του Χίτλερ, για να μας αρρωσταίνουν και να μας εκτελούν καθημερινά.
Επομένως σε ένα τέτοιο χουντικό σκηνικό και πλαίσιο με την κεντρική κυβέρνηση να είναι το πιόνι και έρμαιο των εκάστοτε εντολών και επιθυμιών των δανειστών και της τρόικας, καλούνται οι νεοεκλεγέντες δημοτικοί άρχοντες και περιφερειάρχες "να εξασκήσουν τα υψηλά δημοκρατικά καθήκοντα τους".
Ποιος λοιπόν θα είναι άραγε ο μοναδικός ρόλος, το έργο και οι υποχρεώσεις των νέων δημοτικών αρχόντων απέναντι στους δημότες που ήδη στενάζουν από τα φοροληστρικά μέτρα των Γερμανών και των δοσίλογων κυβερνήσεων μας;
Μήπως θα έχουν μόνο οι νέοι δημοτικοί άρχοντες τον αποκλειστικό ρόλο που είχαν οι κοτζαμπάσηδες της τουρκικής σκλαβιάς και τουρκοκρατίας;
Όπου σαν τοποτηρητές και όργανα των τουρκικών συμφερόντων μάζευαν με βασανιστικό και βάρβαρο τρόπο τα χαράτσια και τους φόρους από τους Έλληνες ραγιάδες; Και ευρισκόμενοι σε αγαστή συνεργασία και σύμπνοια με τον Σουλτάνο και τους αγάδες, έσκιζαν τις σάρκες των σκλαβωμένων Ελλήνων, έπιναν το αίμα και τον ιδρώτα τους, μαύριζαν την ψυχή τους και ζούσαν σαν κροίσοι εν μέσω μιζέριας και δυστυχίας χωρίς να εργάζονται, χωρίς να κοπιάζουν;
Μήπως τώρα οι τότε σουλτάνοι και η "υψηλή πύλη" έχουν αντικατασταθεί με χειρότερους εχθρούς με την ακαθαρσία της Ευρώπης, όπως μας λέει ο Μακρυγιάννης, εχθρούς πιο άπληστους και δυνάστες πιο αδίστακτους, που είναι οι σημερινοί δυτικού σταυροφόροι;
Σταυροφόροι που σύμφωνα με μαρτυρίες και αληθινά γεγονότα, σύμφωνα με επιβεβαιωμένες ιστορικές πηγές, επέβαλαν στην πατρίδα μας την πιο σκληρή, την πιο αιματηρή τυραννία και κατοχή.
Επομένως ποιο θα έπρεπε να είναι το πρωταρχικό έργο και μέλημα και η πρωταρχική στόχευση του κάθε Έλληνα υποψήφιου δημάρχου, συμβούλου και περιφερειάρχη;
Μήπως παράλληλα με τον αγώνα τους για την προσωπική τους ανάδειξη και εκλογή, την οποία και συμμερίζομαι,θα έπρεπε να διαφωτίζουν, να ξεσηκώνουν και να οργανώνουν τον λαό για τη συγκρότηση ενός μεγάλου παλλαϊκού μετώπου, προκειμένου να αποκτήσει η χώρα μας εθνική ανεξαρτησία, την οποία αμαχητί έχουν παραδώσει οι δοσίλογες κυβερνήσεις μας και με τη σιωπηρή συμφωνία όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης;
Έχουν όμως μια δικαιολογία ένα όφελος και ένα αντάλλαγμα. Να παραμένουν στην εξουσία, να πλουτίζουν υπέρμετρα με τα προκλητικά και λοιπά προνόμια τους, καταστρέφοντας όμως τις ζωές όλων μας και οδηγώντας σε αυτοκτονία χιλιάδες συμπολίτες μας.
Μήπως οι υποψήφιοι δημοτικοί άρχοντες πρέπει να συμμαχήσουν με το λαό, με τους πολίτες, με τους δημότες και όχι με τις δοσίλογες κυβερνήσεις και την τρόικα;
Και συμμαχώντας με τον λαό να εξασφαλίσουν και την άνετη εκλογή τους και παράλληλα και την υπόληψή τους;
Πρέπει εδώ να κάνουμε γνωστό, ότι σύμφωνα με μία πανελλήνια δημοσκόπηση οι Έλληνες ψηφοφόροι ζητούν απεγνωσμένα από τους υποψήφιους δημοτικούς άρχοντες να πάρουν θέση και να τοποθετηθούν στα ανωτέρω ζωτικά ζητήματα που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι ένεκα της ληστρικής επιδρομής των τροϊκανών και των δοσίλογων κυβερνήσεων, που τους αποδέχονται και τους υποδέχονται με δόξες και τιμές και κόκκινα χαλιά για να περάσουν.
Η συμπαράσταση και η αρωγή των δημοτικών αρχόντων είναι για τους πολίτες η τελευταία ελπίδα για την επιβίωση τους και ρωτούν απεγνωσμένα οι πολίτες: Είστε με τους Γερμανούς και τους δοσίλογους ή είστε με μας που είμαστε συγγενείς, φίλοι, γείτονες και συνδημότες;
Οφείλουν λοιπόν όλοι οι υποψήφιοι αν θέλουν να είναι ειλικρινείς με τους πολίτες, να τοποθετηθούν ξεκάθαρα και να διαλέξουν με μας τους δημότες, φίλους και γείτονες ή με τους δοσίλογους;
Με την ελευθερία της χώρας και τη λύτρωση του Ελληνικού λαού ή με τους δυνάστες και κατακτητές του νεοφασισμού και ολοκληρωτισμού;
Με μας που ζητάτε την ψήφο μας ή με τα αρπακτικά όρνεα και τους γύπες της ντόπιας και διεθνούς τοκογλυφίας;
Καλούμε λοιπόν και πάλι τους υποψήφιους για τις δημοτικές αρχές όλης της χώρας να καταδικάσουν δημόσια όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα και τις μέχρι τώρα κυβερνήσεις για την εγκληματική οικονομική πολιτική τους και να μην σιωπούν επιμελώς. Τους παρακαλούμε να μην περιορίζονται να τα αποδοκιμάζουν μόνο στο κατ’ ιδίαν.
Θέλουμε δημόσιες δηλώσεις ξεκάθαρες, κάθετες και συγκεκριμένες. Θέλουμε να ξέρουμε ποιοι υποψήφιοι άρχοντες είναι με τα τέρατα και τους δοσίλογους και ποιοι με τους δημότες. Ποιοι με τη σιωπή τους και την ανοχή τους είναι με εκείνους που παρέδωσαν τη χώρα και τους πολίτες στα αδηφάγα θηρία της νέας ανίερης συμμαχίας των Βρυξελλών στο τέρας της τρόικας βορά των άγριων λύκων, που είναι οι ολιγάρχες και οι νέοι τραπεζοφεουδάρχες.
Πολλοί υποψήφιοι σε όλη την Ελλάδα αναγνωρίζουν και συμμερίζονται το ζωτικό και μείζον πρόβλημα των δημοτών, έχουν τιμιότητα, περηφάνια, ειλικρίνεια και σεβασμό προς τους δημότες τους γιαυτό έχουν στρατευτεί μαζί τους στο μέτωπο του αγώνα για την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. Έτσι λοιπόν πετυχαίνουν διπλό στόχο. Την άνετη υπερψήφισή τους από το εκλογικό σώμα στα δημοτικά αξιώματα αλλά κυρίως βάζουν τα θεμέλια για το σπάσιμο των αλυσίδων της δυτικής σκλαβιάς και της βαρβαρότητας του νέου δυτικού μεσαίωνα.
Όσοι όμως εκ των υποψηφίων σιωπούν επιμελώς ή περιορίζονται να λένε στο ψιθυριστό ότι είναι υπερκομματικοί και αντιμνημονιακοί, όσοι σφυρίζουν ανέμελα και ασχολούνται μόνο με μια μυωπική ψηφοθηρία χτυπώντας με νόημα τις πλάτες των δημοτών τάζοντας ρουσφέτια κίβδηλα, συγκαλύπτοντας την επερχόμενη καταστροφή, αυτοί υπηρετούν τις δοσίλογες κυβερνήσεις και συμμετέχουν στα εγκλήματά της.
Στρουθοκαμηλίζουν δε φανερά διότι έστω και αν εκλεγούν, δεν θα έχουν καμία υπόληψη και καμία εξουσία.
Θα είναι υπηρέτες και υποχείρια των Γερμανών, των τροϊκανών και των τοκογλύφων.
Σε αυτούς τους υποψήφιους αφιερώνουμε τον στίχο του ποιητή Κ. Παλαμά 
Δεν έχεις Όλυμπε θεούς μηδέ λεβέντες η Όσσα
Ραγιάδες έχεις μάννα γη Σκυφτούς για το χαράτσι
Κούφιοι και οκνοί καταφρονούν την θεία τραχειά σου γλώσσα 
των ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι
Τελειώνοντας θα συμβουλεύαμε όλους τους δημότες και ψηφοφόρους όλης της χώρας να αναγκάζουν όλους τους υποψήφιους να πάρουν και να παίρνουν δημόσια θέση για τις ευρωεκλογές, για την κεντρική πολιτική σκηνή γενικότερα και για τις δοσίλογες κυβερνήσεις ειδικότερα.
Με τα ερωτήματα ίσα και κατά πρόσωπο.
Είναι με τους δοσίλογους και τους Γερμανούς κατακτητές που ισοπέδωσαν τη χώρα και μας γονάτισαν οικονομικά με τα χαράτσια και τους φόρους;
Είναι με αυτούς που μας στέρησαν και μας στερούν τους γιατρούς, τα τρόφιμα και τα φάρμακα;
Είναι με αυτούς που αναγκάζουν τα παιδιά μας και τους νέους να ζητούν δουλειά στα σκλαβοπάζαρα των Γερμανών;
Είναι με αυτούς που έχουν οδηγήσει στην αυτοκτονία και τον θάνατο χιλιάδες συμπολίτες μας και τους υπόλοιπους να παίρνουν ψυχοφάρμακα;
Ή
Είναι με τους έντιμους Έλληνες πολίτες και νοικοκυραίους;
Και ανάλογα με την απάντησή τους να τους προτιμήσετε ή όχι για τα δημοτικά αξιώματα.

Ανδρέας Γιαννουλόπουλος
Καρδιολόγος Πνευμονολόγος
Επικεφαλής Πανεπιστημονικού Μετώπου
της Χώρας και του Απόδημου Ελληνισμού









Η αύξηση της ανισότητας ξεπερνά τα όρια - FT.COM - euro2day.gr

Φωτό-σοκ: Καμμένη σάρκα μυρίζει η Οδησσός | DefenceNet.gr

Φωτό-σοκ: Καμμένη σάρκα μυρίζει η Οδησσός - Ετσι έκαψαν ζωντανούς τους ρωσόφωνους οι Ουκρανοί νεοναζί (upd 6-vid).

NATO: Η Ρωσία είναι πλέον εχθρός και όχι σύμμαχος

Πέμπτη 1 Μαΐου 2014

«Σήμερον του παλαιού θρήνου απηλλάγημεν» ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 27 Απριλίου 2014

«Σήμερον του παλαιού θρήνου απηλλάγημεν»

ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ
Το καλό με την Ανάσταση του θεανθρώπου είναι ότι -γλωσικο-λογικώς- επιβάλλει την Επανάσταση του ανθρώπου. Τόσον αρρήκτως συνενωμένα εις Εν, το εν «ου εστί χρεία», ανάμεσα στην Ανάσταση και την Επανάσταση. «Χριστός ανέστη» σημαίνει συμπαντικώς, ότι Ανθρωπος επανέστη, εξανέστη και επαναστάτησε. Η μόνη μικρή οντολογική προσθήκη είναι, ότι ο Χριστός ανέστη άπαξ, λόγω αθανάτου αφθαρσίας, ενώ ο Ανθρωπος ξανασταυρώνεται συνεχώς, λόγω πεπτωκυίας, πεσμένης φθαρτότητας.
Αρα; Αρα ο Ανθρωπος επ-ανέστη, ξανά και ξανά, επειδή ξανά και ξανά τον ρίχνουν κάτω ο Ιούδας, ο Ναιναίκος, οι τροϊκανοί και οι ιθαγενείς γερμανοτσολιάδες. Αρα, ξανά και ξανά, Αντάρτικο ΕΑΜ τού πρέπει, του νικημένου ανθρώπου, του ηττημένου από τη μοχθηρία των τριάκοντα αργυρίων και την απληστία του νεκροσίτου Αδη των «αγορών». «Σήμερον ο άδης στένων βοά», και σήμερον «ο άδης επικράνθη», μόνον όταν κάθε φορά, ξανά κα ξανά, ο πεσμένος Αντάρτης ξαναορθώνεται ανεστημένος κι επαναστατημένος, θραύοντας τους μοχλούς του κακομνημονίου Αδου.
Και εξαίφνης, μέσα από την αργόσυρτη διάρκεια της Ιλιαδορωμηοσύνης, μας χαρίζεται τέτοια συμπόρευση αντάρτικη από τον Μέγα Βασίλειο και τον Οδυσσέα Ελύτη, αντάμα: «Ο Αδης ουκ είπεν αρκεί! Ουδέ ο πλεονέκτης είπέ ποτε αρκεί!»
Ετσι μας νουθετεί η πολιτική θεωρία του Μεγάλου Βασιλείου «από την Καισαρεία», «συ ‘σαι αρχόντισσα, αρχόντισσα κυρία» του καθ’ ημάς πολιτεύματος.
Οεκρηκτικός Οθρός Λόγος του Αη Βασίλη μας ταυτίζει τον πλεονέκτη, «πλέον έχειν», με τον Αδη! Με τον θάνατο! Ναι, στην καθ’ ημάς πολιτειακή ετυμηγορία, η συσσώρευση πλούτου, η πλουτοκρατία είναι νεκροφιλία! Νέκρωση ο πλούτος, του ιερού ανθρωπίνου προσώπου και της κοινωνικής του ζωής! Τι εστι, λοιπόν, μνημόνια, «αγορές» και «χρέος», για παιδάκια που πεθαίνουν χωρίς εμβόλια, ή «γυναίκες κίτρινες και μωρά που κλαίνε» από την πείνα και την απληστία των «δανειστών»; Των κοπρολάγνων, «που κοπροκρατούν το μέλλον» μας;
Κι ακόμα χειρότερα, ο Αη Βασίλης, βρίζοντας την τρόικα, τους «δανειστές» και το κακό τους γερμανοτσολιάδικο συναπάντημα: Εχοντας, «το της επιθυμίας το ακόρεστον… οι νεόπλουτοι, πλειόνων επιθυμούσι, νόσον τρέφοντες»! Ολα τα είδε, όλα τα σφάζει ο Αη Βασίλης! Και νεόπλουτοι οι δανειστές, και ακόρεστοι, και νόσος, κακιά αρρώστια, ναι, Αδης, οι «δανειστές», ευρωπαίοι και δουνουτού «εταίροι» μας!
Συνοδοιπόροι στο αντιστασιακό μας Αντάρτικο ΕΑΜ, ο Αη Βασίλης με τον Οδυσσέα Ελύτη: «Αρνούμαι τροφή στους χορτάτους, που ζητούν ολοένα κι άλλη κι άλλη πείνα»!
Ναι! Να το το πολιτειακό μας πνευματικό όπλο, που, «ή θέμις εστί», όπως είναι θεμιτό, μας νομιμοποιεί να ξαναδώσουμε φράγκο, δραχμή ή ευρώον ρυπαρόν, στους φονιάδες «δανειστές», «εταίρους» μας!
Οι δανειστές μας είναι ήδη χορτάτοι από την ληστρική λοιμική «νόσον» του χρέους, όπως φόρτωσαν την δύσμοιρη Ελλάδα, με τα εκατομμύρια των ανέργων, τους αυτόχειρες, τα παιδιά που φεύγουν με το «ευρωπαϊκό» παιδομάζωμα των πτυχιούχων μας, την «νόσον» και τον υποσιτισμό των φτωχών μας.
«Αρνούμαι»! «Αρνούμαι τροφή στους χορτάτους», βροντοφωνάζει η Σαλαμίς, το Μεσολόγγι, ο Ελύτης, η σφαγή του Διστόμου, η κατακαιομένη από τους κτηνώδεις «εταίρους» μας Ελλάς. «…που ζητούν κι άλλη κι άλλη πείνα»! Πεινούν ακόμα τα ακόρεστα ευρωπαϊκά και δουνουτού βδελύγματα! «Αρνούμαι», Ελύτη, τον Αδη τους!
Γι’ αυτό κι εμείς η «Πυρίκαυστος Ελλάδα», κόμμα που ξεπετάχτηκε, Σπίθα σπινθηροβόλος από το Αντάρτικο του λαού μας, ξαναπιάσαμε Αντίσταση. Κι έτσι, ο Γιώργος Καλεάδης, η Ευγενία Σαρηγιαννίδη κι η αφεντιά μου, παραδίδουμε, αυτεπίτακτοι, το σεπτόν μας σκήνωμα, βοράν στην πυρφόρον διάκρισιν των ψηφοφόρων για την προσεχή Ευρωβουλή. Πηγαίνουμε προς το Ευρωκοινοβούλιο, ως «παίδες εν καμίνω», «βάτος καιομένη αλλ’ ου κατακαιομένη». Αλλωστε, πυρίκαυστοι είμαστε. «Πυρίκαυστος Ελλάδα», σαρξ εκ της σαρκός σου, κατακαημένη Ρωμηοσύνη…

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)