ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

” Προχώρα κύριε Κασουλίδη… “

05/02/2014Γράψτε ένα σχόλιοGo to comments

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Από τον καταιγιστικό και καταδικαστικό κατακλυσμό δηλώσεων που έγιναν στη Λευκωσία, με αφορμή τις παντελώς αστοιχείωτες πρόσφατες δηλώσεις και τοποθετήσεις του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για την Κύπρο- ότι φταίει η δική μας πλευρά για τον τερματισμό των λεγόμενων διακοινοτικών συνομιλιών και ότι στην Κύπρο δεν υπάρχει ούτε κράτος αλλά ούτε και κυβέρνηση-, όσο και από τις πειρατικές πράξεις της Τουρκίας στην Κυπριακή Α.Ο.Ζ. όπου παρενοχλήθηκε ξένο πλοίο εξουσιοδοτημένο από την Λευκωσία, αυτή που ξεχώρισα, διότι όντως ξεχωρίζει, είναι αυτή του υπουργού Εξωτερικών κ. Κασουλίδη.

Ο κ. Υπουργός, διασυνέδεσε και εξήρτησε, δυνητικά τουλάχιστον, το ζήτημα της επανέναρξης των “συνομιλιών” με τον τερματισμό της πολιτικής των τραμπουκισμών της Άγκυρας. Έξ´ όσων γνωρίζω, τέτοια διασύνδεση (linkage) δεν έχει ξαναγίνει από καμιά κυβέρνηση. Μπορεί αυτό να ακούγεται παράξενο, ακόμη και πολιτικά “αλλόκοτο” με βάση αυτά που μας έχουν συνηθίσει, αλλά ναι είναι η πρώτη φορά, που Κύπριος ΥΠ.ΕΞ. συσχέτισε, έστω και δυνητικά, την συμπεριφορά της Τουρκίας με το πρόβλημα που η ίδια δημιούργησε και συστηματικά συντηρεί στη βάση μιας “μηδενιστικής στρατηγικής” έναντι της  Κύπρου.

Αναρωτιέται δημόσια ο κ. Κασουλίδης, εάν κάτω από συνθήκες πειρατικών και  συμπεριφορών Φάρ-Ουέστ, μπορούν να υπάρξουν αποτελέσματα στην Κύπρο. Κατά τη δήλωσή του, “πρέπει να προβληματισθούμε σοβαρά, αν κάτω από τέτοιες συνθήκες  (δηλ. αποπειρών καταναγκασμού) θεωρείται το περιβάλλον κατάλληλο για να ξεκινήσουμε διαπραγματεύσεις”. Υπογράμμισε ότι το επεισόδιο στην κυπριακή Α.Ο.Ζ. ήταν απαράδεκτο και ότι πρέπει να υπάρξει “μια καλή συνομιλία με την Τουρκία επί του θέματος”.

Υπάρχουν δυό σκέλη στη δήλωση Κασουλίδη, η οποία πρέπει να εκφράζει και τον Πρόεδρο Αναστασιάδη. Το πρώτο, είναι η διασύνδεση (linkage) που έγινε και που επαναλαμβάνω δεν έχει ξαναγίνει. Οι λεγόμενες συνομιλίες υπήρξαν, από πλευράς ουσίας -όταν ξανάρχισαν μετά την εισβολή-, εντελώς σoυρεαλιστικές. Λειτουργούσαν δηλαδή, εκτός πραγματικότητας. Ενώ στο τραπέζι των “διαπραγματεύσεων” παρακάθετο και η Τουρκία ως κατοχική δύναμη, απαιτώντας και απειλώντας καθολική παράδοση, όλοι προσποιούντο ότι δεν την έβλεπαν.

Οι δε δικοί μας πολιτικοί αιθεροβάμονες, πίστευαν ότι κατά κάποιο τρόπο θα συντελείτο κάποιο θαύμα και θα προέκυπτε “λύση”. Και με τη λογική “συν Αθηνά και χείρα κίνει”, πίστευαν ότι το θαύμα αυτό θα συντελείτο “μια ώρα γρηγορότερα” με μια δική τους πολιτική χαριστικών παραχωρήσεων, που καταστρατηγούσαν κάθε έννοια δικαιοσύνης, αφού δεν αντισταθμίζοντο από αντίστοιχες αντιπαροχές. Όσο για τους Δυτικούς, οι “συνομιλίες” είχαν και έχουν ένα διττό στόχο.

Ο ένας είναι να λειτουργούν ως “διαδικασία”-process, που θα εξαγνίζει τον θύτη και σύμμαχό τους ήτοι την Τουρκία, και έτσι, θα γίνεται όλων η δουλειά χωρίς προσκόμματα που προκύπτουν από μια στρατιωτική κατοχή μέσα στη Ευρώπη. Και ο άλλος, είναι να δημιουργείται ένα αθροιστικά αβάσταχτο βάρος πάνω στον κυπριακό λαό, ώστε αυτός κάποτε να γονατίσει και να τεθεί, “εθελοντικά”, υπό την πολιτική κηδεμονία της πολιτικο-θρησκευτικά φασίζουσας Τουρκίας.

Η συγκεκριμένη δήλωση Κασουλίδη, έγινε ταυτόχρονα με την παρουσία της Αμερικανίδας Υφυπουργού Εξωτερικών κας. Βικτώριας Νούλαντ στην Λευκωσία και σχετίζεται άμεσα με τις προσπάθειες των Αμερικανών, που όπως δημόσια δήλωσε ο προΐστάμενος της κας Νούλαντ ΥΠ.ΕΞ. Κέρι, “δουλεύουν αθόρυβα” για την επανέναρξη των συνομιλιών.

Ο κος. Κασουλίδης, ζητά από τους Αμερικανούς να παρέμβουν δυναμικά προς την Άγκυρα ώστε να τερματισθούν μια και καλή τα τουρκικά νταΐλίκια, αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να παρακαθίσει η Κύπρος σε συνομιλίες όπου προαπαιτείται η άνευ όρων παράδοση της. Αναμφίβολα το θέμα θα τέθηκε στην Αμερικανίδα ΥΦ.ΥΠ.ΕΞ. και στις συνομιλίες στο Προεδρικό.

Δεν θα πρέπει ωστόσο ο κος. Κασουλίδης να περιορισθεί στους Αμερικανούς και στις οποίες διαβεβαιώσεις και τυχόν υποσχέσεις που θα δοθούν, ως προς τη μελλοντική συμπεριφορά της Άγκυρας. Θα πρέπει να πείσει και τον κο. Αναστασιάδη να υιοθετήσει της στρατηγική της διασύνδεσης (linkage) σε όλα τα μέτωπα ( erga omnes) όπου αντιπαρατίθενται Τουρκία και Κύπρος. Και το κυρίαρχο μέτωπο, είναι αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Άμυνας και Ασφάλειας , εκεί όπου υπεισέρχεται και το Ν.Α.Τ.Ο.

H Τουρκία των Ισλαμο-πασάδων, έχει εδώ και δεκαετίες κηρύξει ανελέητο και απροκάλυπτο πόλεμο κατά της Κύπρου σε όλα τα μέτωπα και δεν πρόκειται να επαναπαυθεί μέχρι να πάψει να υφίσταται συγκροτημένο κράτος στη Κύπρο. Η Τουρκία θα υποχωρήσει και θα συμφιλιωθεί με ένα αυτεξούσιο κράτος, μόνο όταν, όπως και στη Συρία, συγκρουσθεί με την πραγματικότητα.

Στη περίπτωση της σύγκρουσης με την Κύπρο, η πραγματικότητα είναι τα θεσμικά όπλα που προκύπτουν από την υπόσταση του κυπριακού κράτους. Η μόνη στρατηγική που μπορεί να φέρει αποτελέσματα, είναι η στρατηγική του linkage. Όχι αυτή των χαριστικών παραχωρήσεων που ακολουθείται μέχρι τώρα, δημιουργώντας μάταιες ελπίδες ότι μπορεί να “προσεγγιστεί” η Τουρκία και να καταστεί φιλική και διαλλακτική .

Μερικώς επιτυχημένα δείγματα γραφής της στρατηγικής αυτής, φαίνονται στην Ε.Ε. και στην ημιτελή προσπάθεια θεσμικής συνεργασίας του Ν.Α.Τ.Ο. με την Ε.Ε. Το Υπουργείο του κυρίου Κασουλίδη, πρέπει να επεξεργασθεί μια σφαιρική στρατηγική επί του ζητήματος, να αναγάγει στην πράξη και όχι στα λόγια τη επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως υπαρξιακή για την καταπληκτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού και με επικεφαλής τον ίδιο, που διαθέτει ήπιο διπλωματικό λόγο και ύφος, να εκστρατεύσει στα κέντρα εξουσίας, κυρίως Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον, αλλά χωρίς να παραμελούνται ταυτόχρονα Μόσχα και Πεκίνο που παραμένουν, μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας, οι πραγματικοί εγγυητές της ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Εάν υιοθετηθεί μια τέτοια στρατηγική, θα υπάρξουν, αναπόφευκτα, τριβές με την Αθήνα αφού η τελευταία φαίνεται να παραμένει δέσμια της Σημιτικής προσέγγισης “εξημέρωσης” του θηρίου, ειδικά με αναφορά στην ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Εδώ, όπως και στη περίπτωση του ζητήματος της Α.Ο.Ζ., Λευκωσία και Αθήνα θα πρέπει να συμφωνήσουν όπως διαφωνήσουν. Μια συμπεφωνημένη διαφωνία, ειδικά σε ζητήματα ανοίγματος ή μή κεφαλαίων της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας μπορεί, εφόσον η Αθήνα έχει τη βούληση να την εκμεταλλευθεί, να ενισχύσει και την διαπραγματευτική δύναμη της Ελλάδας.

Η ειδοποιός διαφορά είναι, ότι στη περίπτωση του κυπριακού κράτους, η σύγκρουση με την Τουρκία, είναι πέρα για πέρα υπαρξιακή, ενώ η Αθήνα διαθέτει την πολιτικο-στρατιωτική ικανότητα να αποτρέψει την Τουρκία. Γι’αυτό, ο κος Κασουλίδης και το Υπουργείο του, δεν μπορούν και δεν πρέπει να έχουν καμία αναστολή, και δεν οφείλουν εξηγήσεις σε κανένα, εάν η ακολουθούμενη στρατηγική επιβίωσης απαιτήσει τη χρήση κάθε διαθέσιμου θεσμικού εργαλείου. Η Διπλωματική τέχνη, χρειάζεται και ευρηματικές μεθοδεύσεις.

http://mignatiou.com/?p=20570#ixzz2sUGaZ67Z

Θέλουν να τελειώσουν (με) την Κύπρο;ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΘΥΤΗ ΚΙ ΑΙΩΝΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΥΜΑ!

ΔΥΣΗ: 

ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ! ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΘΥΤΗ - ΑΙΩΝΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΥΜΑ!

Νίκος Καραβαζάκης.

Αντί “μεγάλης συνεννόησης” ας γίνει η ιστορική παραχώρηση.

04/02/2014Γράψτε ένα σχόλιοGo to comments

Αστραπόβροντα τις τελευταίες ημέρες στην πολιτική σκηνή μας: προτείνεται και προβάλλεται συγκυβέρνηση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ που απορρίπτεται εκκωφαντικά από τους θεματοφύλακες της “καθαρότητας” των δύο πλευρών.

Πραγματικά η καταστροφική υποταγή στα τροϊκανά μνημόνια κατέληξε σε απόλυτο αδιέξοδο. Και, πραγματικά ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να αρθρώσει την εναλλακτική.

Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται στο επίκεντρο γεωστρατηγικών ανακατατάξεων που αποσκοπούν στην ενεργειακή χειραφέτηση ή καθυπόταξη της Ευρώπης, καθώς ανταγωνίζονται οι ανερχόμενες BRICS με την καταρρέουσα Δύση. Οι ανακατατάξεις αυτές, περιέχουν την αυτοδιάθεση του Κουρδιστάν, την περιθωριοποίηση της Τουρκίας, την ανάδειξη των ΑΟΖ Κύπρου και Ελλάδας. Η φάση που ζούμε και διανύουμε είναι αληθινά ιστορική.

Αυτονόητα, με όλα τα παλιά και τα σάπια που απορρίπτονται και αποβάλλονται, αμφισβητείται και το πολιτικό καθεστώς στην Ελλάδα. Σαραντάχρονη γίνεται πιά η “μεταπολίτευση”. Ήρθε η ώρα να μας απαλλάξει της παρουσίας της, η δυσωδία της είναι ακράτητη. Σήμερα το “Δεξιά ή Αριστερά” κακοφόρμισε από τις μίζες και ομογενοποιείται με πλούσια χαρτοφυλάκια ακινήτων και χρεογράφων. Ο δικομματισμός 40 χρόνια  οδήγησε στην εθνική καταστροφή αλλά και η Αριστερά ούτε την εμπόδισε ούτε ξεχώρισε ούτε έπεισε.

Όποτε και εάν γίνουν εθνικές εκλογές κανένα κόμμα είτε μόνο είτε με συμμαχίες θα συγκεντρώσει ποσοστό μεγαλύτερο του 40%. Και επειδή ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ αν συγκυβερνήσουν θα εσω-αλληλο-σπαραχθούν θα χρειαστούν και τα άλλα κόμματα. Οπότε θα μείνει μόνη στην αντιπολίτευση η Χ.Α.; [ Το ΚΚΕ έχει ενδοτικό παρελθόν, ήδη ]. Ή θα την βγάλουν εκτός νόμου, δοξάζοντάς την όπως έγινε και με το ΚΚΕ πριν 70 χρόνια;

Συνεπώς, το μεταπολιτευτικό κοινοβουλευτικό σύστημα ή θα ναυαγήσει αύτανδρο, συμπαρασύροντας στο χάος την κοινωνία μας ή θα παραμερίσει στηρίζοντας σύσσωμο κυβέρνηση εξωκομματικής στελέχωσης, για την σωτηρία και την αναγέννηση της Ελλάδας.

Πρόσωπα έγκριτα και αδέκαστα υπάρχουν, προγραμματικές προτάσεις έχουν κατατεθεί. Η φιλοπατρία και η φιλαλληλία απομένουν.

Νίκος Καραβαζάκης.

βλ. και

Υπερκομματική – εξωκομματική διακυβέρνηση, εθνικής – κοινωνικής διάσωσης!
Εκλογές εν όψει, πιθανές προπτικές και επιλογές.
Με τις δικές μας δυνάμεις η εθνική σωτηρία.

Περικλή Νεάρχου- Λάθος πορεία

Λάθος πορεία

Ο εναγκαλισμός με την Άγκυρα και η μονοδιάστατη Ελληνική εξωτερική πολιτική εγκλωβίζουν διπλωματικά τη χώρα μας και υποσκάπτουν τα δυνητικά στρατηγικά της ερείσματα...

του Περικλή Νεάρχου

Πρέσβυς ε.τ.

  

Στις 13 του μηνός έρχεται στην Αθήνα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου. Λίγες μέρες δηλαδή πριν από την Ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής και λίγες μέρες μετά την προκλητική είσοδο στο οικόπεδο 3 της Κυπριακής ΑΟΖ του νέου Τουρκικού σεισμογραφικού σκάφους για έρευνες υδρογονανθράκων «Barbaros».

Για να συμπληρωθεί η εικόνα, θα προσέθετε κανείς την πρόσφατη επίσκεψη στην Αθήνα του Ρώσου υπουργού Εθνικής Άμυνας, Σεργκέι Σοϊγκού, την επίσκεψη στην Ελλάδα του Αμερικανού Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, στρατηγού Μάρτιν Ντέμσεϋ, και τις ασφυκτικές πιέσεις που ασκούνται στην Ελληνική πλευρά στην Κύπρο για επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών, χωρίς ουσιαστικές προϋποθέσεις, που να οριοθετούν μια αποδεκτή λύση. Προφανώς, ο στόχος είναι η επιβολή μιας «λύσεως» τύπου Σχεδίου Ανάν, με απειλές ότι αυτή είναι δήθεν η μόνη οδός για την αξιοποίηση του φυσικού αερίου και την έξοδο από την οικονομική κρίση, που επεβλήθη με το «κούρεμα» των καταθέσεων και το Μνημόνιο. Επιχειρείται, δηλαδή, αντιστροφή του στρατηγικού πλεονεκτήματος της Κύπρου, που είναι το φυσικό αέριο, και πρόταξη της «λύσεως» και του «συνεταιρισμού» με τους Τουρκοκυπρίους ως δήθεν προϋποθέσεως για την αξιοποίησή του. Αυτό το νόημα έχει και η είσοδος στο οικόπεδο 3 της Κυπριακής ΑΟΖ του Τουρκικού ερευνητικού σκάφους, συνοδευόμενου από δύο πολεμικά.

Ποια πρέπει να είναι η αντίδραση και η θέση της Ελληνικής πλευράς; Όχι ασφαλώς η υποχώρηση στις πιέσεις και στους εκβιασμούς και η αποδοχή μιας πορείας που εγκλωβίζει και απομονώνει διπλωματικά την Ελληνική πλευρά. Που προάγει, σε προοπτική, την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την υποκατάστασή της, ως δήθεν «λύσεως», από ένα δικέφαλο μόρφωμα δύο «ισοτίμων» συνιστώντων «κρατών», υπό Τουρκική εγγύηση και στρατιωτική παρουσία στο διηνεκές. Οι διαδοχικές υποχωρήσεις της Ελληνικής πλευράς, κυρίως σε θέματα αρχών, με την ελπίδα ότι θα καθίστατο δυνατό να εξευρεθεί μια συμβιβαστική λύση στο Κυπριακό, δημιούργησε σε βάρος της ένα αρνητικό διπλωματικό κεκτημένο, που χρησιμοποιείται σήμερα ως μοχλός για νέες πιέσεις.

Πρωταγωνιστής σε νέες υποχωρήσεις ανεδείχθη, δυστυχώς, ο πρώην Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας. Αγόμενος από έναν περίεργο και δυσεξήγητο «διεθνισμό» έναντι, υποτίθεται, των Τουρκοκυπρίων, που υφίστανται αλλά και νέμονται και εκπροσωπούν την Τουρκική κατοχή, προέβη σε υποχωρήσεις αδιανόητες, καταρώμενος σ’ αντιστάθμισμα τον «εθνικισμό»και το πραξικόπημα. Ασφαλώς, το πραξικόπημα έφερε τους Τούρκους στην Κύπρο.Οι μεγάλοι όμως σκηνοθέτες και αρχιτέκτονες του πραξικοπήματος στο παρασκήνιο είναι οι ίδιοι που πρωτοστάτησαν αργότερα στην προσπάθεια επιβολής των τετελεσμένων γεγονότων της Τουρκικής εισβολής, με τη μορφή του Σχεδίου Ανάν. Είναι οι ίδιοι επίσης που ασκούν και σήμερα πιέσεις στην Ελληνική πλευρά για να ολοκληρωθεί, με διπλωματικό επιστέγασμα, αυτο που άρχισε με το πραξικόπημα και την Τουρκική εισβολή το 1974.

Ο σημερινός Πρόεδρος της Κύπρου, παλαιός ένθερμος υποστηρικτής του Σχεδίου Ανάν, δεσμεύθηκε προεκλογικά να σεβασθεί τη γνώμη που εξέφρασε, με συντριπτικό τρόπο, ο Κυπριακός λαός στο δημοψήφισμα και ν’ αναζητήσει λύση που θα είναι συμβατή με τις αρχές και το συμβατικό δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Πάνω στη βάση αυτή, εξασφάλισε, άλλωστε, την εκλογική συνεργασία του πρώην Προέδρου του ΔΗΚΟ Μάριου Καρογιάν. Η διαδοχή του τελευταίου στη θέση του Προέδρου από τον υιό του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, Νικόλα Παπαδόπουλο, ενισχύει το μέτωπο που αντιτίθεται σε απαράδεκτη «λύση» τύπου Σχεδίου Ανάν και στην εμπλοκή σε νέες διακοινοτικές διαπραγματεύσεις χωρίς σαφείς και επαρκείς προϋποθέσεις.

Ο Κύπριος Πρόεδρος όμως έδωσε ήδη δείγματα γραφής, που εμπνέεουν μεγάλη ανησυχία σε ό,τι αφορά τη σχεδιαζόμενη στρατηγική στο Κυπριακό σ’ αυτή τη νέα περίοδο. Επανέφερε, συγκεκριμένα, την πρόταση για την Αμμόχωστο, εκτός του πλαισίου της σχετικής αποφάσεως του Συμβουλίου Ασφαλείας. Διασυνδεδεμένη, αντιθέτως, με «ανταλλάγματα»προς την Τουρκική πλευρά. Τα τελευταία αφορούν αφ’ ενός συναίνεση της Κύπρου για το άνοιγμα νέων κεφαλαίων στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις ΕΕ - Τουρκίας. Ευνοϊκότερη επίσης στάση της Κύπρου έναντι των Τουρκικών διεκδικήσεων στις διαπραγματεύσεις συνεργασίας μεταξύ ΕΕ και ΝΑΤΟ. Αφορούν, αφ’ ετέρου, άνοιγμα του λιμένος της Αμμοχώστου αλλά και συζήτηση ανοίγματος του παράνομου αεροδρομίου της Τύμπου, υπό όρους που θα διασφαλίζουν, υποτίθεται, την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η πρόταση αυτή απερρίφθη από την Τουρκική πλευρά. Η τελευταία επιδιώκει ν’ αξιοποιήσει στο έπακρον το θέμα της Αμμοχώστου για την προώθηση της συνολικής «λύσεως» που επιδιώκει. Η πρόταση όμως παραμένει στο τραπέζι και μπορεί ν’ αξιοποιηθεί από τους διπλωματικούς καλοθελητές την κατάλληλη στιγμή για την προώθηση, υπό την κάλυψη της προτάσεως αυτής, του λεγόμενου «απευθείας εμπορίου». Το τελευταίο θα ήταν ο προθάλαμος της αναγνωρίσεως του ψευδοκράτους από την Ευρωπαϊκή Ένωση και θ’ αποτελούσε καίριο πλήγμα στην υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο Κύπριος Πρόεδρος ανεδέχθη επίσης και προέβαλε ως δική του τη γνωστή πάγια Τουρκική ιδέα της τετραμερούς συζητήσεως του Κυπριακού (δύο κοινότητες συν Ελλάδα και Τουρκία), με το έωλο επιχείρημα της απευθείας δήθεν εμπλοκής της Τουρκίας στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό. Την πρόταση αυτή ανέλαβε, στη συνέχεια, ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, Ευάγγελος Βενιζέλος, και δέσμευσε τη χώρα, μετά τη συνάντησή του στη Ν. Υόρκη με τον Τούρκο ομόλογό του για να εξυπηρετήσει δήθεν τους Κυπρίους!

Η Ελληνική πλευρά απομονώνεται διπλωματικά και υποσκάπτει τις δυνητικές στρατηγικές συμμαχίες της

Η εικόνα που δίνει η Ελληνική πλευρά είναι θλιβερή και αυτό δεν οφείλεται μόνο στην αδυναμία στην οποία βρίσκονται, λόγω Μνημονίων, οι δύο κρατικοί πόλοι του Ελληνισμού. Αποκαλύπτουν ένα απαράδεκτο έλλειμμα στρατηγικής, που προκύπτει από φοβικά σύνδρομα, μονόπλευρη παθητική ευθυγράμμιση, ανεπαρκή ανάλυση των γεγονότων και απάθεια και αδράνεια μπροστά στους επικρεμάμενους κινδύνους.

Η Κύπρος, καταψηφίζοντας το Σχέδιο Ανάν, μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως Κυπριακή Δημοκρατία και όχι ως δικέφαλο, ομόσπονδο δήθεν κράτος, υπό τον στρατηγικό έλεγχο των Βρετανών και των Τούρκων. Ήταν μια μεγάλη νίκη της Ελληνικής πλευράς, παρά τις επιφυλάξεις που μπορεί να έχει κανείς για την Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά τον γνωστό προσανατολισμό που έχει πάρει.

Στο πνεύμα αυτό και με δεδομένη την απόρριψη από τον λαό «λύσεως» τύπου Ανάν, η Κύπρος έπρεπε να χαράξει σταθερά μια νέα στρατηγική. Αντιθέτως όμως, η άνοδος στην εξουσία του Δημήτρη Χριστόφια και του κόμματός του, με τα αποπροσανατολιστικά, «διεθνιστικά» και παλαιοημερολογίτικα κηρύγματά του, επανεγκλώβισε το Κυπριακό σε άκαρπες διακοινοτικές συνομιλίες, που το έφθειραν και το υποβάθμισαν ως διεθνές θέμα εισβολής και κατοχής.

Η εξεύρεση μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Κυπριακή ΑΟΖ και η τολμηρή πολιτική για την εκμετάλλευσή του έδωσαν στην Κύπρο ένα νέο, μεγάλο στρατηγικό πλεονέκτημα, που συνδυάσθηκε επιπλέον με τη ρήξη στις στρατηγικές σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Οι σχέσεις αυτές, ακόμη και αν υπάρξουν προσπάθειες αποκαταστάσεως και αναζωογονήσεώς τους, δεν θα επιστρέψουν ποτέ στην προηγούμενη κατάσταση εμπιστοσύνης. Οι αλλαγές στην Τουρκική πολιτική είναι μεγάλες και οι Τουρκικές φιλοδοξίες για ηγεμονική παρουσία και επιρροή περιλαμβάνουν και την Ανατολική Μεσόγειο. Πολύ περισσότερο τώρα που κρύβει στον βυθό της και θησαυρούς υδρογονανθράκων. Ο ανταγωνισμός για την ηγεμονία στην περιοχή μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ είναι δεδομένος.

Με τη λογική αυτή, το Ισραήλ, αντιθέτως με ό,τι συνέβαινε στο πρόσφατο παρελθόν, μέχρι ακόμη και το Σχέδιο Ανάν, βλέπει ως φυσικούς συμμάχους την Κύπρο και την Ελλάδα. Για λόγους που σχετίζονται με τη νέα Τουρκική απειλή και όχι για λόγους που σχετίζονται με το Μεσανατολικό.

Τι γίνεται όμως το χαρτί και το στρατηγικό αυτό πλεονέκτημα, εάν οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο υποκύψουν στις ξένες πιέσεις και σπεύσουν για μια δήθεν «λύση», που θα οδηγούσε στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, με την οποία το Ισραήλ αναπτύσσει σήμερα στρατηγικές σχέσεις;

Ανάλογα ερωτήματα τίθενται και σε σχέση με την ακολουθούμενη πολιτική από την Ελλάδα έναντι της Τουρκίας. Πώς συμβιβάζονται οι εναγκαλισμοί με την Τουρκία, όταν η τελευταία κλιμακώνει συνεχώς τις πιέσεις και τους εκβιασμούς κατά της Ελλάδος και αναπτύσσει συστηματικά μια τεράστια πολεμική μηχανή που ανατρέπει τις υπάρχουσες ισορροπίες μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας; Πώς αντετοιμάζεται η Ελλάδα σ’ όλη αυτή την Τουρκική πολεμική προπαρασκευή και ποιες στρατηγικές συμμαχίες οικοδομεί για την αντιμετώπισή της και τη διαφύλαξη της Ελληνικής ικανότητας αποτροπής;

Η Ελλάδα έχει επείγουσα ανάγκη ν’ αναπτύξει τις στρατηγικές της σχέσεις, παραλλήλως προς τις άλλες σχέσεις της, με τη Ρωσία και το Ισραήλ. Είναι γνωστές οι Αμερικανικές ενστάσεις για τη Ρωσία για λόγους δικής τους στρατηγικής. Εφόσον όμως ούτε το ΝΑΤΟ ουτε οι Αμερικανοί ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση καλύπτουν ουσιαστικά την Ελλάδα έναντι της Τουρκικής επιβουλής, η Ελλάδα δεν έχει άλλη επιλογή από το να μεριμνήσει η ίδια για την ασφάλειά της, αν είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει την ακεραιότητά της και τα ζωτικά εθνικά της συμφέροντα. Με την ίδια λογική, δεν έχει επίσης το περιθώριο να συνεχίσει την πολιτική των δρακόντειων περικοπών στην άμυνα, παρά τη δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Δυστυχώς, οι καιροί είναι «ου μενετοί».

 Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ (Τεύχος 217)

Εξοδο από την τρόικα ετοιμάζει το ΔΝΤ - ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - euro2day.gr

Εξοδο από την τρόικα ετοιμάζει το ΔΝΤ - ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

KERRY and VENIZELOS

http://www.state.gov/secretary/remarks/2014/01/220007.htm

Washington, DC

January 17, 2014

Share on facebookShare on twitter

---

SECRETARY KERRY: I’m very pleased to welcome Greek Foreign Minister Venizelos here to Washington. We have met but we have not had a chance to be able to get together like this, and it’s my pleasure to welcome him here. I want to congratulate Greece on assuming the EU presidency, and we look forward very much to working with them in that role, but also in continuing the path towards economic recovery. We know that it has been very, very difficult. Tough decisions had to be made. It is never easy politically. Those choices were made, and I think it is improving. And step by step, we want to continue to not only work on that, but on our superb cooperation with respect to counterterrorism, the Balkans, the Middle East. There are a host of issues where we share common interests.

I do want to say one word quickly about the events that took place yesterday in Ukraine. The legislation that was rammed through the Rada without transparency and accountability violates all the norms of the OSCE and the EU. We believe deeply that the people of Ukraine want to affiliate and want to be associated with Europe and they want to turn in that direction. And the steps that were taken yesterday are anti-democratic, they’re wrong, they are taking from the people of Ukraine their choice and their opportunity for the future. So we will continue to stay focused on this issue, but this kind of anti-democratic maneuver is extremely disturbing and should be a concern to every nation that wants to see the people of Ukraine be able to not only express their wish but see it executed through the political process. Mr. Minister, thank you.

FOREIGN MINISTER VENIZELOS: John, thank you very much for this kind invitation. This is a great opportunity for me to discuss directly with you a few days after the official opening of the rotating presidency of Greece in the European Union, on the Council of the European Union. This presidency, historically speaking, the fifth after the Greek accession to the European family, is a great opportunity for Greece to show the face of an ordinary European country, of a country beyond the crisis. Without doubt, the main Greek national problem is the crisis, and the national reconstruction after this very tough experience of the recession and of the unemployment.

But on the field of the foreign and security policy, Greece is always a factor of stability for our area, for the Western Balkan, for the Eastern Mediterranean Sea. And on this basis we serve the same values, the same views, and we have the possibility to organize our further cooperation as friends and allies. Thank you indeed very much for this opportunity.

SECRETARY KERRY: Thank you very, very much. Thank you.

Φωτης Γεωργελές: Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι

Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΛΛΗΝΑ ΣΕ ΓΕΡΜΑΝΟ

 ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΛΛΗΝΑ ΣΕ ΓΕΡΜΑΝΟ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΕΙΡΩΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΜΑΣ!

Νίκος Χειλαδάκης- ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΦΛΕΓΕΤΑΙ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ « ΠΕΡΑ ΒΡΕΧΕΙ».

Ενα βήμα πριν από κάποιο ''ατυχές'' επεισόδιο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΤΣΗΣ- Ο Μίκης και η «πληγή της αριστεράς»

Ο Μίκης και η «πληγή της αριστεράς»

Ε. Βενιζέλος: Πίσω από κάθε ελληνικό σκάνδαλο υπάρχει μια γερμανική εταιρεία

''Πίσω από κάθε σκάνδαλο υπάρχει μια γερμανική εταιρεία''.

 «Η Ελλάδα έχει προβλήματα διαφθοράς και καταβάλλει μια μεγάλη προσπάθεια να τα αντιμετωπίσει. Όμως, δυστυχώς, πίσω από κάθε σκάνδαλο σχεδόν υπάρχει μια γερμανική εταιρεία - η Siemens, η Ferrostaal, η MAN, η Daimler Chrysler. Επομένως, γιατί είμαστε μόνον εμείς αυτός που έχει το πρόβλημα; Και τελικά, μήπως η Ελλάδα γίνεται το γήπεδο πάνω στο οποίο αναπτύσσεται ένας ανταγωνισμός αφανής ή εμφανής, θεσμικός, πολιτικός, οικονομικός και νομισματικός;».

Ν. Κοτζιάς, Ελλάδα αποικία χρέους, 28/5/13, 5ο μέρος, Νίκος Κοτζιάς