Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2014

Νταβός 2014 (Ναυτεμπορική 27/1/2014)

Δαμιανού Βασιλειάδη

Αναζητώντας τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης και τις δυνατότητες διεξόδου.


ΓΥΡΙΖΕ  (Κωστή Παλαμά)
Γύριζε, μη σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ο ψεύτης είδωλο είν
᾿ εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια,
η Αλήθεια τόπο νά σταθή μια σπιθαμή δέ θάβρη.
Αλάργα. Μόρα της ψυχής τής χώρας τα μουράγια.
Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός κα δασκαλοκρατιέται.
Δεν έχεις, ΄Ολυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η ΄Οσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.
Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
κα Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι.
λύκοι, ώ κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
κι οι χαροκόποι αδιάντροποι και πόρνη η Ρωμιοσύνη!

TEDxAcademy - Yanis Varoufakis - A Modest Proposal for Transforming Euro...

Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2014

Το τελευταίο μήνυμα του Ααρών Ρουσσό

Κώστας Τσιαντής-ΕΠΙ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ

Μελέτης Η. Μελετόπουλος: Πρωτοφανής συλλογικός εξευτελισμός

Πρωτοφανής συλλογικός εξευτελισμός

                             Μελέτης Η. Μελετόπουλος

    Η Ελλάδα υπήρξε κράτος εξαρτημένο από τις Μεγάλες Δυνάμεις από την ίδρυσή της. Η αποτυχία της Επανάστασης να εκπληρώσει το αρχικό της σχέδιο, που ήταν η απελευθέρωση του κατεχομένου από τους Οθωμανούς Βυζαντινού κράτους, κατ’ ανάγκην οδήγησε σε ένα γεωγραφικά περιορισμένο κρατίδιο, χωρίς πόρους και χωρίς γεωπολιτική αυτοτέλεια.
    Έτσι, αυτό το ισχνό και οικονομικά αδύναμο κράτος ήταν υποχρεωμένο να επιβιώνει στηριζόμενο οικονομικά και γεωπολιτικά στις λεγόμενες Προστάτιδες Δυνάμεις. Διαμορφώθηκε έτσι ένα πολιτικό σύστημα που, μέσω του εισαχθέντος βασιλικού θεσμού, ελάμβανε κατευθύνσεις στα βασικά γεωπολιτικά ζητήματα από την Δύση. Η εθνική κυριαρχία περνούσε από διακυμάνσεις. Ο Καποδίστριας που την ενσάρκωσε υπερήφανα δολοφονήθηκε νωρίς. Επί Βαυαροκρατίας ξένοι ασκούσαν την απόλυτη εξουσία, ο Όθων κυβέρνησε για λίγο ως απόλυτος μονάρχης, αλλά από το 1843 αναγκάστηκε να μοιραστεί την εξουσία του με τους εκλεγμένους εκπροσώπους του Ελληνικού λαού. Με την Μεταπολίτευση του 1863 καθιερώθηκε η Βασιλευομένη Δημοκρατία, έστω με κατάλοιπα απόλυτης μοναρχίας.
   Έτσι, το κρατίδιο διαμόρφωσε την εσωτερική του λογική, τις εσωτερικές του ισορροπίες και τα δικά του συμφέροντα. Που εκινούντο σε ένα επίπεδο παράλληλο προς αυτό των διεθνών του σχέσεων και εξαρτήσεων.
    Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα ίσχυε το Δόγμα της Ακεραιότητος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή η συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων να διατηρούν τον «Μεγάλο Ασθενή» ζωντανό διότι διαφωνούσαν για την διανομή του. Έτσι, μόνον οριακές προσαρτήσεις υπόδουλων ελληνικών περιοχών επέτυχε η Ελλάς με την διπλωματική εύνοια των ισχυρών (την Θεσσαλία το 1881 και τα Επτάνησα το 1864). Παράλληλα, εν μέσω δυσκολιών, στην εποχή του Τρικούπη κυρίως, αναπτύχθηκε μία αστική τάξη που πίστευε στην πνευματική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας και φιλοδοξούσε να της ξαναδώσει την ιστορική της αίγλη.
    Όταν η γερμανική διείσδυση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στις αρχές του Εικοστού Αιώνα, προσέλαβε διαστάσεις επικίνδυνες για τα αγγλογαλλικά γεωπολιτικά συμφέροντα, η Ελλάδα με συμμαχική διπλωματική και υλική υποστήριξε απελευθέρωσε την Ήπειρο, την Μακεδονία και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ενώ η Κρήτη ενώθηκε με τον εθνικό κορμό. Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κράτος με σημαντική γεωγραφική έκταση, οικονομικά βιώσιμο και ικανό να αναπτυχθεί. Και, υπό την ικανή, ακέραια και στιβαρή ηγεσία του Βενιζέλου και των επιγόνων του, στρατιωτικά και διοικητικά συγκροτημένο.
    Κατά την διάρκεια του Εικοστού Αιώνα, το κράτος αυτό συνέχισε βεβαίως να προσδιορίζεται γεωπολιτικά από την σχέση του με τις Μεγάλες Δυνάμεις, αλλά στην εσωτερική του πολιτική διέθετε μεγάλα περιθώρια πρωτοβουλίας. Ο Βενιζέλος, ο Μεταξάς, ο Τσαλδάρης, ο Παπάγος, ο Καραμανλής, διατηρούσαν ανοιχτούς διαύλους με την δυτική πολιτική (βρεταννική, αμερικανική, γαλλική, ευρωπαϊκή κοινοτική μετά κλπ.). Αλλά ούτε ζητούσαν έγκριση (αλλά ούτε και οι σύμμαχοι ησχολούντο) με τα μη γεωπολιτικού ενδιαφέροντος εσωτερικά μας ζητήματα. Η Ελλάδα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ το 1952 και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας το 1979. Ενώ το 1974 απέκτησε για πρώτη φορά πολίτευμα που θύμιζε κάπως τις δυτικές δημοκρατίες. Πιστεύω ότι μετά το 1979, ακόμη και αν εξακολουθούσαν να υφίστανται οι αναπόφευκτες παρασκηνιακές εξαρτήσεις, η Ελλάδα βρέθηκε στο ανώτατο σημείο της ανεξαρτησίας της.
    Από το σημείο εκείνο και μέχρι την Χρεωκοπία του 2010, το πολιτικό σύστημα αισθάνθηκε γιά πρώτη φορά ασφάλεια, και η ασφάλεια οδήγησε στην αδράνεια, ασυδοσία και στην διαφθορά. Η Ελλάδα έχασε σε μία τριακονταετία την παραγωγική της διάσταση, ενώ οι κυριώτεροι θεσμοί οδηγήθηκαν σε παρακμή ή αποσύνθεση. Η "ισχυρή Ελλάδα" (προοπτική δυνητικά υπαρκτή  την δεκαετία του '80), υπό ανάξιες ηγεσίες, έχασε την εσωτερική της ισχύ, την οικονομική της βιωσιμότητα και τελικά χρεωκόπησε το 2010.
    Παράπλευρη αλλά καθόλου αμελητέα επίπτωση της χρεωκοπίας και των δεινών της, είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο. Η εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να αποφασίσει για ο,τιδήποτε χωρίς την έγκριση των διορισμένων υπαλλήλων της τρόϊκας. Αυτό δεν αποτελεί μόνον πλήγμα για την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά καθιστά τύπο κενό περιεχομένου την Ελληνική Δημοκρατία.
    Η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας μας φέρνει πίσω στην εποχή των Αρμοστών και στην Βαυαροκρατία. Τουλάχιστον οι Βαυαροί προσέφεραν στην χώρα μας θεσμούς, πόλεις με ρυμοτομία και όμορφα νεοκλασσικά κτίρια. Σήμερα η επιτροπεία δημιούργησε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής ερήμωσης πρωτοφανείς μετά την Κατοχή.
Ο ευτελισμός είναι το ηθικό αντίστοιχο της χρεωκοπίας.
    Η αποκατάσταση της συλλογικής μας αξιοπρέπειας απαιτεί ανθρώπους με εσωτερική αξιοπρέπεια. Αυτά τα δύο πάνε μαζί. O Ελληνικός λαός μάλλον το έχει αντιληφθεί πλέον.

Γιάννης Βαρουφάκης-Το άτοπον του απεχθούς

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ ΣΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΗΣ ΣΠΙΘΑΣ

  
"Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι" 
Ν.Κ.



ΠΑΤΑ ΝΑΙ  στο FaceBook
https://www.facebook.com/events/609403265763530/?ref=4&source=1

ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΗΣ ΣΠΙΘΑΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ 34 ΜΟΥΣΕΙΟ
( Πίσω από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο - Πολυτεχνείο )
ΧΑΡΤΗΣ ΕΔΩ http://goo.gl/maps/WE4GR
τηλ. 211.2138662 – 6972531319 – 6980302045
http://spithaexarhion.blogspot.gr/2014/01/26.html

Θανάσης Βακαλιός: ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ
Θανάσης Βακαλιός



Το δίκαιο
με την αμφισημία του
ψάχνει να βρει
τον εαυτό του

Η αλήθεια
ψάχνει έναν κόσμο
για να καρπίσει

Η εντολή του θεού:
Δημιούργησε!
Φτιάξε νέους κόσμους
και μετά
Χάλασέ τους
Ιδού ο άνθρωπος!

Ο χορός καλά κρατεί
σ' έναν κόσμο, που έχει χάσει
τη χαρά του.
Κι' ο πόλεμος; Δεν είναι αυτός
ο αληθινός χορός ;
Ο χορός του θανάτου
και της ζωής.

Τα χρόνια φεύγουν
Μένει η ζωή
Αναπαράγεται
Μέσα από το θάνατο

Το μίσος
Ένας κραδασμός της ψυχής
Που σπάει την αρμονία της

Αγαπώ τον κόσμο που ζω
Μα θέλω να φύγω από αυτόν
Φτιάξε έναν άλλο κόσμο!

Το φιλί
Ο μύθος του αισθήματος
Που γίνεται αρμονία
Και πάθος

Το φιλί
Το κόκκινο κρασί
Ενός αισθήματος
Πριν από το καλό φαί
Μετά το φαί, δε φιλάς. Κοιμάσαι

Το χάδι
Η αύρα της ζωής
Που δεν κάνει θόρυβο
Κι' όμως
Αφήνει τα ίχνη του
Βαθιά
Στην ψυχή και στο σώμα
Του παιδιού
Και της γυναίκας

Η θλίψη
Δυσφορία της ψυχής
Που δεν έχει ειρμό
Όμως ψάχνεται

Το σύμπαν
Είναι το όλο των όλων
Το κάτι και το τίποτα
μέσα στο άπειρο του Είναι
Είναι το Έν του Παντός

Επιθυμία
Πειθαρχημένη
έκφραση του πόθου

Πόθος
Η επιθυμία
ως φαντασίωση

Ηδονή
Απόλυτη σωματική
κατάφαση της ζωής

Θρησκεία
Η αδυναμία της
ανθρώπινης ύπαρξης
και όρος μαζί
Για ποιους;

Θρησκεία
Όσα δια φτάνει η Αλεπού
τα κάνει κρεμαστάρια
Φιλοσοφία
Η αποθέωση του Νου
που ψάχνει να βρει διεξόδους
σ' ένα αδιέξοδο κόσμο.
Το σημερινό!

Πολιτική
Ο Λόγος του καλού και του κακού
Με το κακό να θριαμβεύει
Και το καλό να αντιστέκεται

Φιλοσοφία
Το να ξέρεις
γιατί πρέπει να ζεις

Ηθική
Το να ξέρεις
πως πρέπει να ζεις

Το πρέπει
Η αιώνια αμφιβολία
Η αιώνια σταθερά

Ψυχολογία
Το να ξέρεις
τι ν' αποφεύγεις

Έρωτας
Η χαρά του να ζεις
χωρίς την αίσθηση του θανάτου

Θάνατος
Το όχημα για τη συνέχιση
της ζωής

Ζωή
Το όχημα για τη συνέχιση
του θανάτου

Τεμπελιά
Η θέληση
της αδράνειας

Τεμπελιά
Παθητική αίσθηση
της ζωής

Δράση
Ενεργητική αίσθηση
της ζωής

Το τέλειο
Ό,τι δεν επιδέχεται βελτίωση.

Πολιτισμός
Ο αυθεντικός άνθρωπος

Ανθρωπισμός
Να θεωρείς τον εαυτό σου
ως μοναδικότητα
που εκφράζει το όλο
και υπάρχει για το όλο.
Την ανθρωπότητα.

Το τέλειο
Ό,τι δεν είναι ξένο
προς το θάνατο
Τίποτα δεν είναι ξένο
προς το θάνατο

Το άπειρο
Το ατέρμονο
της ανθρώπινης φαντασίας

Το άπειρο
Η αθανασία της ύπαρξης,

Το άπειρο
Η αχρονικότητα
του χρόνου και του χώρου

Το μολύβι
Στην άκρη του χεριού
Περιμένει τη σκέψη

Σήμερα στην Ελλάδα
Οι γάτες ψάχνουν στα σκουπίδια.
Μαλώνουν για τ' αποφάγια
Στην άκρη στέκεται ένα πεινασμένο παιδί

Περιμένει. Κάτι θα μείνει και γι' αυτό


ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)