Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2026

Δήλωση του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας σχετικά με την ένοπλη επίθεση των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας:

 


🇷🇺
Δήλωση του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας σχετικά με την ένοπλη επίθεση των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας:
“Σήμερα το πρωί οι ΗΠΑ διέπραξαν πράξη ένοπλης επίθεσης κατά της Βενεζουέλας.
Αυτό προκαλεί βαθιά ανησυχία και καταδίκη.
Οι προφάσεις που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν αυτές τις ενέργειες είναι αβάσιμες.
Η ιδεολογική έχθρα υπερίσχυσε της επιχειρηματικής πραγματιστικής προσέγγισης, της προθυμίας να οικοδομηθούν σχέσεις εμπιστοσύνης και προβλεψιμότητας.
Στην τρέχουσα κατάσταση, είναι σημαντικό, πρωτίστως, να αποτραπεί περαιτέρω κλιμάκωση και να επιδιωχθεί η εξεύρεση λύσης μέσω διαλόγου. Θεωρούμε ότι όλοι οι εταίροι που μπορεί να έχουν αξιώσεις ο ένας προς τον άλλον πρέπει να αναζητήσουν τρόπους επίλυσης των προβλημάτων μέσω διαλόγου. Είμαστε έτοιμοι να τους στηρίξουμε σε αυτό.
Η Λατινική Αμερική πρέπει να παραμείνει ζώνη ειρήνης, όπως έχει αυτοανακηρυχθεί το 2014.
Και η Βενεζουέλα πρέπει να έχει εγγυημένο το δικαίωμα να καθορίζει η ίδια τη μοίρα της χωρίς καμία καταστροφική, πόσο μάλλον στρατιωτική, παρέμβαση από το εξωτερικό.
Επιβεβαιώνουμε την αλληλεγγύη μας με τον λαό της Βενεζουέλας, την υποστήριξη στην πορεία της μπολιβαριανής ηγεσίας του, που στοχεύει στην προστασία των εθνικών συμφερόντων και της κυριαρχίας της χώρας.
Υποστηρίζουμε τη δήλωση των αρχών της Βενεζουέλας και της ηγεσίας των χωρών της Λατινικής Αμερικής για την άμεση σύγκληση συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.” 

«Δημοκρατία» με βόμβες: Οι ΗΠΑ ανατρέπουν τον Μαδούρα στη Βενεζουέλα – Τα ίδια δεν έλεγαν και για τον Σαντάμ;
Ραγδαίες και εξαιρετικά επικίνδυνες είναι οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα. Όλα πλέον δείχνουν ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια ακόμα ωμή ανατροπή καθεστώτος με άμεση στρατιωτική παρέμβαση των ΗΠΑ, στο όνομα –φυσικά– της «δημοκρατίας», της «ελευθερίας» και της «σταθερότητας». Τα ίδια δεν έλεγαν και για τον Σαντάμ Χουσεΐν; Τα ίδια δεν ειπώθηκαν για το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία; Και το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο: χάος, αίμα, διάλυση κρατών. Η Βενεζουέλα προστίθεται έτσι στον μακρύ κατάλογο χωρών που βρέθηκαν στο στόχαστρο της αμερικανικής «εξαγωγής δημοκρατίας» με πυραύλους, στρατεύματα και πραξικοπήματα. Για ακόμα μια φορά, η διεθνής νομιμότητα, η λαϊκή κυριαρχία και το δικαίωμα ενός λαού να αποφασίζει για το μέλλον του ποδοπατούνται χωρίς προσχήματα.
Η Ιστορία, όμως, έχει μνήμη. Και κάθε φορά που η Ουάσιγκτον μιλά για «απελευθέρωση», οι λαοί ξέρουν πια τι ακολουθεί.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)