Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 9 Αυγούστου 2021

Panos Haritos 22 ώρ. · Η φωτιά είναι πόλεμος.

 

Όταν περιμένεις πόλεμο και γνωρίζεις ημέρα και ώρα που θα ξεσπάσει προετοιμάζεσαι για αυτόν. Διαβαζεις τα δεδομένα και τις πιθανότητες. Επιλέγεις το που και πως θα αναπτύξεις τις δυνάμεις σου ώστε ακόμα κι αν δεν κερδίσεις τον πόλεμο να βγεις από αυτόν με τις μικρότερες απώλειες.
Απλά πράγματα. Ικανός σχεδιασμός, σωστός ανεφοδιασμός, και αξιόμαχος εξοπλισμός.
Όταν η επικοινωνιακή πολιτική υπερισχύει των πολεμικών προετοιμασιών και του ικανού σχεδιασμού, τότε χάνεις και τον πόλεμο και τις εντυπώσεις. Ή για να το πω διαφορετικά, όταν μπαίνεις στη μάχη επικοινωνιακά και μόνο, μπαίνεις έχοντας αποδεχθεί την ήττα. Είτε γιατί υποτίμησες τον εχθρό, είτε γιατί δεν κατανόησες το μέγεθος του. Ό,τι από τα δυο και να ισχύει, ο στρατηγός και το επιτελείο του φέρουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης (ασκεί βεβαίως να υπάρχει η στοιχειώδης ευαισθησία για να το αποδεχθούν). Τα αποκαΐδια, οι στάχτες και τα ερείπια υπερισχύουν των εντυπώσεων του καπνού από το «επικοινωνιακό λιβάνισμα». Το να ξεκινάς τη μάχη της 6ης Αυγούστου (που γνωρίζεις εκ των προτέρων τους καιρούς και τους ανέμους με ο,τι έχει αφήσει στη γη ο καύσωνας) με 28 αεροσκάφη και τα υπόλοιπα 46 να ψάχνουν ανταλλακτικά ή ότι άλλο τους έλειπε, δεν θα στο φτιασιδώσει κανένα επικοινωνιακό επιτελείο. Οι μάχες κερδίζονται στο πεδίο και οι πόλεμοι στον αέρα λένε οι σύγχρονοι στρατηγοί. Με αλλά λόγια, έχεις φροντίσει για τον εξοπλισμό σου εκ των προτέρων. Τα παθήματα αρκετά. «Ο στρατηγός άνεμος» το 2007, το Μάτι δέκα χρόνια μετά. Τα μαθήματα… εκ του αποτελέσματος … παραμένουν ζητούμενο !
Το evacuation, η απομάκρυνση του πληθυσμού (μπορεί ως τακτική να είναι έξυπνη, ωστόσο) είναι το ύστατο μέσο. Όταν έχεις πράξει τα δέοντα για την πρόληψη και δεν έχουν αποδώσει. Δεν μπορεί όμως να είναι η πρώτη σου επιλογή κι έπειτα να επιχειρείς το ακατόρθωτο και ίσως αδιανόητο, δηλαδή την πρόληψη… Δεν μπορεί να εκκενώνεις ολόκληρες γεωγραφικές περιοχές στέλνοντας μηνύματα από το 112 και να μην έχεις προνοήσει να τους υποδείξεις προς τα που θα φύγουν. Το απλά φύγετε από εκεί, μοιάζει με χτίσιμο άλλοθι. Δεν μπορεί να τους απομακρύνεις με πλοία από την Εύβοια και να τους ζητάνε να πληρώσουν εισιτήριο στο πλοίο της απομάκρυνσης.
Δεν μπορείς να νομοθετείς ενάντια στο περιβάλλον και να επικαλείσαι την κλιματική αλλαγή και για την αδιανόητη καταστροφή…
Η κλιματική αλλαγή έχει ονοματεπώνυμο και ψήφους στα κοινοβούλια !!! Δεν μπορείς να ζητάς από τους πολίτες να ασφαλίζουν τα σπίτια τους (μέσω τρίτων, οι οποίοι σφυρίζουν αδιάφορα όταν πυροσβεστικά οχήματα φέρεται να έχουν προσφέρει «ιδιωτικές υπηρεσίες» σε σπίτια βουλευτών) προαναγγέλοντας την ανικανότητα του κράτους να προστατέψει περιουσίες και κόπους ζωής. Η πολιτεία οφείλει να προστατεύει το ίδιο την περιουσία όλων και όχι περισσότερο των βουλευτών …
Δεν μπορεί να περιορίζεις τον αριθμό των μέσων πυρόσβεσης, του εποχικού προσωπικού κι έπειτα να επικαλείσαι πως έγινε ο,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν.
Η επικοινωνία δεν μπορεί να αποτελεί την κυρίαρχη πολιτική της κυβέρνησης !
Η πλέον πρόσφατη πανδημία, απέδειξε πως το καπιταλιστικό μοντέλο μπάζει νερά στους κλυδωνισμούς σταθερότητας. Εκτός των άλλων απέδειξε ότι, αν κάτι χρειάζεται ενίσχυση αυτό είναι το δημόσιο σύστημα υγείας.
Η κλιματική αλλαγή επίσης, στέλνει μηνύματα προ πολλού. Η διάσωση του κλίματος είναι κρατική υπόθεση. Δεν μπορεί να «χαρίζονται» εκτάσεις για χρήση ΑΠΕ όταν υπάρχουν ενδείξεις για περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Δεν μπορεί να στέλνεις την αστυνομία να διαλύσει τις διαδηλώσεις των κατοίκων που διαμαρτύρονται κι έπειτα από μερικούς μήνες να στέλνεις την ίδια αστυνομία για να εκκενώσει τα χωριά τους που καίγονται…
Κάτι η σκοπιμότητα, κάτι η ανικανότητα, ας μην γίνουν όλα στάχτες.
Κοιτάξτε γύρω σας… Με την κλιματική αλλαγή συγκατοικούμε εδώ και καιρό. Να το καταλάβουμε δεν θέλουμε . Όταν όμως ακούς πολιτικούς να την επικαλούνται για την καταστροφή ως σαν είναι αυτό το πρώτο χτύπημα, αναρωτιέσαι για τα όρια του πολιτικού ελιγμού. Είτε πρόκειται για άγνοια, είτε για υποκρισία, είναι εξίσου τρομακτικό !
Η εικόνα δανεική από Giorgos Moutafis σημερινή από Γούβες !
Μπορεί να είναι εικόνα στέκεται, φωτιά και ουρανός
Θοδωρής Μυλωνόπουλος και 1,7 χιλ. ακόμη
30 σχόλια
652 κοινοποιήσεις
Μου αρέσει!
Σχόλιο
Κοινοποίηση




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)