Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2012

Αθήνα 19 Οκτωβρίου 2012. Κινητοποιήσεις: Κυριάρχησε πάλι το «εγώ». Το «εμείς», φαίνεται ακόμη μακρινό.

 Ένα ακόμη σκορποχώρι χθες στο Σύνταγμα. · Ομάδες, ομαδούλες, σημαίες διαφόρων τύπων και αποχρώσεων, συνθήματα «συρφετού που κινείται, ψάχνοντας ομοιοκαταληξία». · Το «εγώ» στην πλήρη του διάσταση και το «εμείς» να φαίνεται ακόμη μακρινή υπόθεση. · Το αέναο «μπρός πίσω» με τα ΜΑΤ, που έγινε πια συνήθεια και κατάντησε και αυτό βαρετό. · Ένας νεκρός, που προστέθηκε στον μακρύ κατάλογο των αυτοκτονιών/δολοφονιών, με φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς τους αχυράνθρωπους των τοκογλύφων, που κυβερνούν τον τόπο. · Οι μόνοι οργανωμένοι, οι πραιτοριανοί, που επιμένουν να βρίσκονται εκτός Νόμου, λειτουργώντας σαν τάγματα εφόδου και κτυπώντας αδυσώπητα, αδιάκριτα, μαζικά. · Ο ΣΥΡΙΖΑ που απάντησε στο Πατριωτικό Μέτωπο για τις 5 Νοεμβρίου με ανακοίνωση, προτείνοντας για μια ακόμη φορά στους εργαζόμενους «να ρίξουν την κυβέρνηση». Για να την πάρει ποιος; Ο Τσίπρας; Και να την κάνει τι; Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους; Χα! · Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες που δεν απάντησαν ακόμη επισήμως, αλλά μέσω των Τοπικών Οργανώσεων «πως θα εξετάσουν το αίτημα». · Η Ελλάδα που βουλιάζει στην άβυσσο καθημερινά, να φαντασιώνεται «ανάπτυξη με νέα δανεικά». · Οι νταβατζήδες της Πατρίδας και του Λαού, να συνεχίζουν να τα παίρνουν χοντρά. · Ένα μεγάλο κομμάτι του Λαού, να περιμένει «κάποιος, κάπου να τον σώσει». · Ένα άλλο κομμάτι να φωνασκεί σαν στις παλιές ταινίες του Χατζηχρήστου: «Με χτύπησες ρε. Ξαναχτύπησε με να σου δείξω». · Νεοφιλελεύθεροι, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, ροζαριστεροί, εθνομηδενιστές, εθνικιστές, ακροδεξιοί, νεοναζιστές, αντιεξουσιαστές, αναρχοαυτόνομοι, αναρχικοί, μεσιανιστές, σωτήρες κάθε είδους, μισότρελοι παλαβιάρηδες που κόλλησαν δίπλα στο φορέα τους ένα –ΠΑΜ κλπ, κλπ: Ένας κοινωνικός αχταρμάς», που αναζητά, τη δική του, «μοναδική λύση και θεραπεία, δια πάσαν νόσον». · Και η Ελλάδα που πονά, η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει, χαμένη – ακόμη - στην εσωστρέφειά της. ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ ΔΕΝ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΘΥΜΑΡΙ! Πατριωτικό Μέτωπο Συνδεδεμένο Μέλος της Ευρασιατικής Ένωσης Κεντρικά Γραφεία Αθηνών: Νίκης 33, 10557, Σύνταγμα, Αθήνα Τηλ. 2103311642, Φαξ: 2103311652 Τηλ. Προέδρου: 6980292626 http://www.pamet.gr pametopo@gmail.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)