Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026

Paul Krugman: ΕΚΛΟΓΕΣ USA 4 NOE 2026

 ΚΡΙΤΙΚΗ.Σωστά πολύ σωστά κ.Krugman. Αλλά σε ποιό άρθρο του αμερικάνικου συντάγματος θέλετε να στηρίξουμε ''την τιμωρία'' του λαού που υσποστηριξε τον Τραμπ? Εκτός και αν δεν εννοείτε το λαό / τους ψηφοφόρους με το ''enablers'' που λέτε πιό κάτω : '' There’s a lot to be written about why oligarchs in particular were so willing to believe that small-d democratic values were a thing of the past — and one of the main things big-D Democrats need to do now is hold not just Trump’s officials, but also his enablers, accountable. But that’s a topic for another day.''


Paul Krugman 

16 ώρ. 
What happened last night was no ordinary election. It was a mass affirmation that most Americans still believe in our nation’s basic values, and a mass rejection of a movement that wants to destroy everything our nation stands for. And no, it wasn’t just economic dissatisfaction.  ΚΡΙΤΙΚΗ.Σωστά πολύ σωστά κ.Krugman. Αλλά σε ποιό άρθρο του αμερικάνικου συντάγματος θέλετε να στηρίξουμε ''την τιμωρία'' του λαού που υσποστηριξε τον Τραμπ? Εκτός και αν δεν εννοείτε το λαό / τους ψηφοφόρους με το ''enablers'' που λέτε πιό κάτω : '' There’s a lot to be written about why oligarchs in particular were so willing to believe that small-d democratic values were a thing of the past — and one of the main things big-D Democrats need to do now is hold not just Trump’s officials, but also his enablers, accountable. But that’s a topic for another day.''
Yes, Trumpflation created by tariffs and the Iran debacle helped. But an election swung by public anger over high prices looks like 2024, when Trump won the popular vote by 1.5 percentage points. Last night Democrats appear to have won the popular vote by 13 -14 percentage points.
What drove this amazing victory? Hispanic voters, who swung to Trump in 2024 in the naïve belief that he would bring prices down, turned massively against a regime that is arresting, imprisoning and deporting their friends and families. Blacks turned out in droves against a transparently racist party that is trying to take away their voting rights. Americans of every kind were repelled by the administration’s cruelty and its rampant, brazen corruption.
After 2024, large swathes of the elite rushed to prostrate themselves before Trump, somehow convincing themselves that the narrow defeat of Democrats in a year when incumbent parties were defeated almost everywhere heralded a permanent transformation of U.S. politics, that corrupt authoritarians peddling hate would rule forever. There’s a lot to be written about why oligarchs in particular were so willing to believe that small-d democratic values were a thing of the past — and one of the main things big-D Democrats need to do now is hold not just Trump’s officials, but also his enablers, accountable. But that’s a topic for another day.
The main point for now is that MAGA took 2024 as proof that Americans want fascism, and acted on that premise. But tens of millions of Americans in effect said, no, that is not what we want. That is not who we are.
The damage done over the last two years is incredible, and I don’t know how much of it can ever be repaired. But there is, at last, hope. For last night America showed that it is still America.

 

Μετάφραση στα ελληνικά, όλο το κείμενο, με καθαρή ροή και πιστή απόδοση του ύφους:

Αυτό που συνέβη χθες το βράδυ δεν ήταν μια συνηθισμένη εκλογή. Ήταν μια μαζική επιβεβαίωση ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί εξακολουθούν να πιστεύουν στις βασικές αξίες του έθνους μας, και μια μαζική απόρριψη ενός κινήματος που θέλει να καταστρέψει ό,τι αντιπροσωπεύει η χώρα μας. Και όχι, δεν ήταν απλώς οικονομική δυσαρέσκεια.

Ναι, η «Τραμππληθωρισμός» που δημιουργήθηκε από τους δασμούς και το φιάσκο με το Ιράν βοήθησε. Αλλά μια εκλογή που κρίνεται από τη δημόσια οργή για τις υψηλές τιμές μοιάζει με το 2024, όταν ο Τραμπ κέρδισε τη λαϊκή ψήφο με 1,5 ποσοστιαία μονάδα. Χθες το βράδυ οι Δημοκρατικοί φαίνεται να κέρδισαν τη λαϊκή ψήφο με 13–14 ποσοστιαίες μονάδες.

Τι οδήγησε σε αυτή την εντυπωσιακή νίκη; Οι Ισπανόφωνοι ψηφοφόροι, που στράφηκαν προς τον Τραμπ το 2024 με την αφελή πεποίθηση ότι θα ρίξει τις τιμές, στράφηκαν μαζικά εναντίον ενός καθεστώτος που συλλαμβάνει, φυλακίζει και απελαύνει τους φίλους και τις οικογένειές τους. Οι Μαύροι ψηφοφόροι προσήλθαν μαζικά στις κάλπες ενάντια σε ένα προφανώς ρατσιστικό κόμμα που προσπαθεί να τους αφαιρέσει το δικαίωμα ψήφου. Αμερικανοί κάθε είδους αποστράφηκαν την ωμότητα της κυβέρνησης και τη διάχυτη, απροκάλυπτη διαφθορά της.

Μετά το 2024, μεγάλα τμήματα της ελίτ έσπευσαν να προσκυνήσουν τον Τραμπ, πείθοντας τον εαυτό τους ότι η οριακή ήττα των Δημοκρατικών σε μια χρονιά όπου οι κυβερνώντες ηττήθηκαν σχεδόν παντού προμήνυε μια μόνιμη μεταμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής· ότι διεφθαρμένοι αυταρχικοί που εμπορεύονται το μίσος θα κυβερνούσαν για πάντα. Υπάρχουν πολλά να γραφτούν για το γιατί οι ολιγάρχες ειδικά ήταν τόσο πρόθυμοι να πιστέψουν ότι οι μικρο-δημοκρατικές αξίες ήταν παρελθόν — και ένα από τα βασικά πράγματα που πρέπει να κάνουν τώρα οι Δημοκρατικοί είναι να λογοδοτήσουν όχι μόνο οι αξιωματούχοι του Τραμπ, αλλά και οι υποστηρικτές του. Αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη μέρα.

Το βασικό σημείο προς το παρόν είναι ότι το MAGA θεώρησε το 2024 ως απόδειξη ότι οι Αμερικανοί θέλουν φασισμό, και ενήργησε βάσει αυτής της υπόθεσης. Αλλά δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί είπαν στην ουσία: όχι, αυτό δεν είναι που θέλουμε. Αυτό δεν είναι που είμαστε.

Η ζημιά που έγινε τα τελευταία δύο χρόνια είναι τεράστια, και δεν ξέρω πόσο από αυτήν μπορεί ποτέ να αποκατασταθεί. Αλλά υπάρχει, επιτέλους, ελπίδα. Γιατί χθες το βράδυ η Αμερική έδειξε ότι παραμένει Αμερική.

 

President Bill Clinton




 

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026

Άντριου Κάνια ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ - Μια σύγχρονη εισαγωγή Μετάφραση: Γιάννης Βογιατζής - Επιμέλεια: Στασινός Σταυριανέας

 


Εκδόσεις Εκκρεμές

 
Ακολουθήστε

13 ώρ. 
Άντριου Κάνια
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ - Μια σύγχρονη εισαγωγή
Μετάφραση: Γιάννης Βογιατζής - Επιμέλεια: Στασινός Σταυριανέας
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Παραδείγματα και διάγραμμα
Πρόλογος του συγγραφέα για την ελληνική έκδοση
Πρόλογος
Ευχαριστίες
1 Το τραγούδι και το μέσο της μουσικής
1.1 Είναι λογοτεχνία τα τραγούδια;
1.2 Η φιλοσοφία της μουσικής
1.3 Είναι τα τραγούδια μουσική;
1.4 Ανασκόπηση και προεκτάσεις
Ερωτήσεις .
Επιλεγμένες πηγές
2 Συναισθήματα στη μουσική
2.1 Εξπρεσιονισμός
2.2 Θεωρία της διέγερσης
2.3 Εξαλειπτισμός
2.4 Θεωρίες της ομοιότητας
2.5 Θεωρίες της φαντασίας
2.6 Σύγκριση της θεωρίας της ομοιότητας και της θεωρίας της φαντασίας
Ερωτήσεις
Επιλεγμένες πηγές
3 Συναισθήματα στο ακροατήριο
3.1 Αδιαμφισβήτητες συναισθηματικές αντιδράσεις στη μουσική
3.2 Συναισθηματικές αντιδράσεις στην εκφραστικότητα της μουσικής
3.3 Ο σύνθετος εξπρεσιονισμός της Ρόμπινσον
Ερωτήσεις
Επιλεγμένες πηγές
4 Η κατανόηση της μουσικής
4.1 Τονικό ύψος
4.2 Ρυθμός
4.3 Αρμονία .
4.4 Η μουσική ως γλώσσα
4.5 Μορφή
4.6 Ανάλυση
Ερωτήσεις
Επιλεγμένες πηγές
5 Η αξία της μουσικής
5.1 Γενικά ζητήματα περί μουσική αξίας
5.2 Η αξία των μουσικών συναισθημάτων
5.3 Η αξία των μορφικών και των βασικών-μουσικών χαρακτηριστικών
5.4 Ανασκόπηση και προεκτάσεις
Ερωτήσεις
Επιλεγμένες πηγές
6 Εκτέλεση
6.1 Τι είναι η μουσική εκτέλεση;
6.2 Μουσική δημιουργία χωρίς εκτέλεση
6.3 Εκτελέσεις μουσικών έργων .
6.4 Προεκτάσεις
Ερωτήσεις
Επιλεγμένες πηγές
7 Αυθεντικότητα
7.1 Έργα, παρτιτούρες και εκτελέσεις
7.2 Έννοιες της αυθεντικότητας
7.3 Καθαρός σονικισμός, ηχοχρωματικός σονικισμός και ινστρουμενταλισμός .
7.4 Αυθεντικότητα πιστή στην παρτιτούρα και ερμηνευτική αυθεντικότητα
7.5 Προσωπική αυθεντικότητα στη δημοφιλή μουσική
7.6 Ανασκόπηση και προεκτάσεις
Ερωτήσεις
Επιλεγμένες πηγές
8 Αυτοσχεδιασμός
8.1 Τι είναι ο αυτοσχεδιασμός;
8.2 Η οντολογία της τζαζ
8.3 Οι αξίες της τζαζ
8.4 Ανασκόπηση και προεκτάσεις
Ερωτήσεις
Επιλεγμένες πηγές
9 Ηχογραφήσεις
9.1 Διαφάνεια και ηχογραφήσεις της τζαζ
9.2 Τεχνολογία ηχογράφησης και κλασικές ηχογραφήσεις
9.3 Κατασκευασμένα κομμάτια και ροκ ηχογραφήσεις
9.4 Διασκευές
9.5 Η συγκριτική αξία της ζωντανής και της ηχογραφημένης μουσικής
9.6 Ανασκόπηση και προεκτάσεις
Ερωτήσεις
Επιπλέον πηγές
10 Μουσική και ηθικότητα
10.1 Είναι οι ηθικές ατέλειες καλλιτεχνικές ατέλειες;
10.2 Μπορεί να είναι ανήθικο το να τραγουδάμε;
10.3 Καταπιέζει η οργανική κλασική μουσική τις γυναίκες;
10.4 Μπορούν οι λευκοί να τραγουδούν τα μπλουζ;
10.5 Συμπεράσματα: Μουσική και ηθικότητα
Ερωτήσεις
Επιλεγμένες πηγές
11 Ο ορισμός της μουσικής
11.1 Ορισμοί
11.2 Η τέχνη του ήχου; Μουσική, σιωπή και κώφωση
11.3 Η τέχνη του ήχου; Μουσική, γλώσσα και ηχητική τέχνη
11.4 Η τέχνη του ήχου; Μουσική και τέχνη
11.5 Πέρα από τις επαρκείς και αναγκαίες συνθήκες
11.6 Συμπέρασμα
Ερωτήσεις .
Επιλεγμένες πηγές
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Λιγότερα

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 27 λεπτά πρινΤετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026 στις 9:23 μ.μ.27 λ. · ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ


Αντώνης Ανδρουλιδάκης

27 λ. 
ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ

Από την εξατομίκευση της αδικίας στην ανάκτηση της συλλογικής μας δύναμης

Η ελληνική κοινωνία δεν φαίνεται να στερείται αγανάκτησης. Από τις μεγάλες κινητοποιήσεις της μνημονιακής περιόδου μέχρι τις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη, έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι μπορεί να κινητοποιείται μαζικά. Κι όμως, παραμένει ένα κρίσιμο ερώτημα. Γιατί αυτή η αγανάκτηση δυσκολεύεται τόσο συχνά να μετατραπεί σε μια διαρκή, οργανωμένη συλλογική δύναμη, ικανή να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές;

Μια ενδιαφέρουσα απάντηση προσφέρει το μοντέλο συλλογικής δράσης των van Zomeren, Postmes και Spears (2008), γνωστό ως Social Identity Model of Collective Action (SIMCA).

Σύμφωνα με αυτό, η συλλογική κινητοποίηση συνδέεται κυρίως με τρεις ψυχολογικούς παράγοντες:

α) την αντιλιπτή αδικία,

β) την κοινωνική ταυτότητα και

γ) τη συλλογική αποτελεσματικότητα.

Με απλά λόγια, οι άνθρωποι κινητοποιούνται ευκολότερα όταν αναγνωρίζουν ότι αδικούνται, όταν αισθάνονται ότι η αδικία αφορά ένα κοινό «εμείς» και όταν πιστεύουν ότι μπορούν, δρώντας μαζί, να αλλάξουν κάτι.

Ας δούμε, όμως, τι συμβαίνει με αυτές τις τρεις προϋποθέσεις στην ελληνική πραγματικότητα.

1️⃣Πρώτον, η αδικία εξατομικεύεται.

Η ανεργία παρουσιάζεται ως έλλειψη προσωπικών δεξιοτήτων, η φτώχεια ως κακή οικονομική διαχείριση, η επαγγελματική εξουθένωση ως αδυναμία διαχείρισης του άγχους. Έτσι, κοινωνικά προβλήματα μετατρέπονται σε προσωπικές αποτυχίες. Αντί να αναρωτιόμαστε "τι συμβαίνει στην κοινωνία μας ώστε τόσοι πολλοί να αντιμετωπίζουμε τις ίδιες δυσκολίες;", αναρωτιόμαστε "τι κάνω εγώ λάθος;".

Έτσι, ο θυμός απέναντι στην αδικία μετατρέπεται σε ενοχή και αυτομομφή. Και η εξατομίκευση της αδικίας γίνεται ένας αποτελεσματικός μηχανισμός ελέγχου και αποπολιτικοποίησής της.

2️⃣Δεύτερον, οι συλλογικές ταυτότητες αποδιαρθρώνονται.

Η εργασιακή επισφάλεια, ο ατομικός ανταγωνισμός, η δυσπιστία, η αποδυνάμωση των συλλογικών οργανώσεων αλλά και η "υπονόμευση-υποτίμηση-απαξίωση" των πάσης φύσεως συλλογικών ταυτοτήτων, δυσκολεύουν τη συγκρότηση ενός κοινού "εμείς".

Άνθρωποι που βιώνουν παρόμοια προβλήματα δεν αναγνωρίζουν απαραίτητα ότι μοιράζονται κοινές κοινωνικές συνθήκες. Στην Ελλάδα, μάλιστα, αυτή η αποδιάρθρωση συνοδεύτηκε από αφηγήσεις συλλογικής ενοχοποίησης: "όλοι μαζί τα φάγαμε", "είμαστε τεμπέληδες", "μας αξίζουν όσα παθαίνουμε". Έτσι, η αναγνώριση πραγματικών πολιτικών ευθυνών "μεταμορφώνεται" σχεδόν μαγικά σε γενικευμένη συλλογική ντροπή. Δεν είναι πλέον ότι οι πολιτικές ελίτ έχουν πολύ μεγάλες ευθύνες, δεν είναι πλέον ούτε καν ότι "κάναμε λάθη", αλλά ότι "ως Λαός είμαστε ανεπαρκείς".

Και βέβαια μια κοινωνία που έχει μάθει να υποτιμά τον συλλογικό της εαυτό δυσκολεύεται να πιστέψει στις δημιουργικές του δυνατότητες.

3️⃣Τρίτον, έχει τραυματιστεί η συλλογική αποτελεσματικότητα.

Δεν αρκεί να αισθανόμαστε αδικημένοι ούτε να γνωρίζουμε ότι χιλιάδες άλλοι συμμερίζονται την αγανάκτησή μας. Χρειάζεται να πιστεύουμε ότι η κοινή μας δράση μπορεί να φέρει αποτέλεσμα. Οι επαναλαμβανόμενες πολιτικές ματαιώσεις, με χαρακτηριστική για πολλούς την εμπειρία του 2015, έχουν αποδυναμώσει αυτή την πεποίθηση.

Μπορεί να εξακολουθούμε να θυμώνουμε και να διαδηλώνουμε, αλλά ταυτόχρονα μάλλον πιστεύουμε ότι "τίποτα δεν αλλάζει". Η αγανάκτηση παραμένει, ενώ η προσδοκία αποτελεσματικής συλλογικής δράσης υποχωρεί.

Οι τρεις αυτές διεργασίες δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο. Η αδικία μετατρέπεται σε ατομική αποτυχία, η κοινή κοινωνική εμπειρία κατακερματίζεται, η συλλογική ταυτότητα υποτιμάται και η εμπιστοσύνη στη δυνατότητα κοινής δράσης αποδυναμώνεται. Έτσι, η κοινωνική δυσαρέσκεια καταλήγει σε παραίτηση, κυνισμό ή αναζήτηση ενός ακόμη πολιτικού σωτήρα.

Ωστόσο, οι κινητοποιήσεις για τα Τέμπη δείχνουν ότι οι δυνατότητες συλλογικής δράσης παραμένουν ζωντανές. Η κοινή απαίτηση για δικαιοσύνη επέτρεψε σε ανθρώπους με διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές αναφορές να αναγνωρίσουν ότι μοιράζονται κάτι ουσιαστικό. Το ερώτημα είναι αν αυτή η κοινή ταύτιση μπορεί να αποκτήσει διάρκεια, δημοκρατική οργάνωση και πραγματική αποτελεσματικότητα.

Ίσως, λοιπόν, το ζητούμενο για την ελληνική κοινωνία να μην είναι περισσότερη αγανάκτηση, αλλά η

"α ν ά κ τ η σ η των ψ υ χ ο λ ο γ ι κ ώ ν και κ ο ι ν ω ν ι κ ώ ν π ρ ο ϋ π ο θ έ σ ε ω ν της σ υ λ λ ο γ ι κ ή ς α υ τ ε ν έ ρ γ ε ι α ς".

Να αναγνωρίσουμε την κοινωνική διάσταση των αδικιών που βιώνουμε, να ανασυγκροτήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης, να απαλλαγούμε από την παραλυτική συλλογική αυτοϋποτίμηση και να δημιουργήσουμε πραγματικές εμπειρίες αποτελεσματικής συνεργασίας.

Γιατί το βαθύτερο συλλογικό μας τραύμα δεν είναι μόνο όσα μας συνέβησαν. Είναι ότι κινδυνεύουμε να πιστέψουμε πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για όσα θα μας συμβούν.

Και αν αυτή είναι η βαθύτερη πληγή, τότε η ανάκτηση της συλλογικής αυτενέργειας δεν αποτελεί απλώς πολιτικό αίτημα. Αποτελεί και μια διαδικασία συλλογικής ψυχικής αποκατάστασης.

Γιατί, μια κοινωνία αρχίζει να υπερβαίνει το τραύμα της όταν παύει να βλέπει τον εαυτό της αποκλειστικά ως θύμα της ιστορίας της και αρχίζει να τον αναγνωρίζει ξανά ως δημιουργό της.

---

Θεωρητική αναφορά: van Zomeren, M., Postmes, T., & Spears, R. (2008). Toward an integrative social identity model of collective action: A quantitative research synthesis of three socio-psychological perspectives.

Λιγότερα

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)