Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2022

«Οι λύκοι που μας κυβερνούν οδηγούν τον πλανήτη στην καταστροφή»! Στάθης...


Δημοκρατία- ένα τύποις πολίτευμα/ τελετουργία/ ρέπουσα προς τον αυταρχισμό αποξενώνοντας τον λαϊκό παράγοντα από τη λειτουργία της. Γερμανία και ΗΠΑ: στροφή στην πολεμική οικονομία. Εθελοντές στις νέες φεουδαρχικές σχέσεις? Η Ελλάδα πληρώνει την υποτέλειά της! Μνημόνια και τελικά Χρέος 355 δισ. Δεν θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μου? Ωρα γενικής λαϊκής αφύπνισης. Η μεταρρύθμιση μπορεί να γίνει επανάσταση.
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ναύαρχος Αποστολάκης σε ΣΚΑΪ: Γιατί πρέπει να πάρουμε σοβαρά τις ωμές απ...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2022

Το σχόλιο του Αλέξη Παπαχελά - Ανθελληνικό παραλήρημα Ερντογάν | 07/09/2022

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Γιώργος Φίλης, Έρχεται βαρύς χειμώνας. Εδώ κάνουμε σα να μην τρέχει τίποτα!...Η χρονιά όπου θα φανεί η τέλεια καταιγίδα! (the second coming!)


Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2022

Κρατική Ορχήστρα Αθηνών / Athens State Orchestra: Γιάννης Ξενάκης

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ "Δημιουργία σημαίνει βασικά νέο-κοίταγμα.
Και από το νέο-κοίταγμα προκύπτουν νέες μορφές και νέες ιδέες. Οι νέες
ιδέες μπορεί να φαίνονται αντίθετες με τις παλαιότερες. Αλλά στην ιστορία
της τέχνης και των ιδεών, των ανθρώπινων σχέσεων, υπάρχει πάντα
μια συνέχεια, όσο και αν νομίζει κανείς ότι μια επανάσταση δημιουργεί
εντελώς νέα σχήματα. Τα νέα σχήματα έχουν ένα κομμάτι, ένα μέρος
που ανήκει στο παρελθόν. Εντελώς καινούρια σχήματα δεν υπάρχουν
πουθενά.[...]" έλεγε το μακρινό 1978 ο Γιάννης Ξενάκης.
Το 2022 συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του
πρωτοπόρου συνθέτη και στις 9 Δεκεμβρίου τον τιμάμε με μια
συναυλίααφιερωμένη στη μνήμη του. Στο πρόγραμμα, οι Ικέτιδες
του Αισχύλου για κουαρτέτο χάλκινων πνευστών και έγχορδα και οι Μεταστάσεις.
Η "συνέχεια" για την οποία μιλούσε ο μεγάλος δημιουργός
διαφαίνεται από τα έργα του δασκάλου του, Ολιβιέ Μεσσιάν,
του πρωτοπόρου Εντγκάρ Βαρέζ και του μοντερνιστή
Λέο Μπρόουερ που θα ακουστούν την ίδια βραδιά.
Σολίστ, η Mia Mandineau, ο Costas Cotsiolis και ο Titos Gouvelis.

Διευθύνει, ο αρχιμουσικός Nicolas Vassiliou.

Η προπώληση έχει ξεκινήσει.

Περισσότερα εδώ: https://bit.ly/3C2hw0i

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η ψυχή, η καρδιά, το πάθος…. Μια Ελλάδα μόνος του. (6/9/2022)


 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2022

Χατζιδάκις-Ψαρριανός Με τη πρώτη σταγόνα της βροχής


Οδυσσέας Ελύτης

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι

Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές

Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!

Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια

ο καιρός

Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρινές γραμμές

ναυάγησαν στα σύννεφα

Τώρα που κλείσανε τα βλέφαρά σου απάνω στα τοπία μας

Κι είμαστε —σαν να πέρασε μέσα μας η ομίχλη—

Μόνοι ολομόναχοι τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.

Με το μέτωπο στο τζάμι αγρυπνούμε την καινούρια οδύνη

Δεν είναι ο θάνατος που θα μας ρίξει κάτω μια που Εσύ υπάρχεις

Μια που υπάρχει αλλού ένας άνεμος για να σε ζήσει ολάκερη

Να σε ντύσει από κοντά όπως σε ντύνει από μακριά η ελπίδα μας

Μια που υπάρχει αλλού

Καταπράσινη πεδιάδα πέρ’ από το γέλιο σου ώς τον ήλιο

Λέγοντάς του εμπιστευτικά πως θα ξανασυναντηθούμε πάλι

Όχι δεν είναι ο θάνατος που θ’ αντιμετωπίσουμε

Παρά μια τόση δα σταγόνα φθινοπωρινής βροχής

Ένα θολό συναίσθημα

Η μυρωδιά του νοτισμένου χώματος μες στις ψυχές μας που όσο παν κι απομακρύνονται

Κι αν δεν είναι το χέρι σου στο χέρι μας

Κι αν δεν είναι το αίμα μας στις φλέβες των ονείρων σου

Το φως στον άσπιλο ουρανό

Κι η μουσική αθέατη μέσα μας ω! μελαγχολική

Διαβάτισσα όσων μας κρατάν στον κόσμο ακόμα

Είναι ο υγρός αέρας η ώρα του φθινοπώρου ο χωρισμός

Το πικρό στήριγμα του αγκώνα στην ανάμνηση

Που βγαίνει όταν η νύχτα πάει να μας χωρίσει από το φως

Πίσω από το τετράγωνο παράθυρο που βλέπει προς τη θλίψη

Που δε βλέπει τίποτε

Γιατί έγινε κιόλας μουσική αθέατη φλόγα στο τζάκι χτύπημα

του μεγάλου ρολογιού στον τοίχο

Γιατί έγινε κιόλας

Ποίημα στίχος μ’ άλλον στίχο αχός παράλληλος με τη βροχή δάκρυα

και λόγια

Λόγια όχι σαν τ’ άλλα μα κι αυτά μ’ ένα μοναδικό τους προορισμόν:

Εσένα!

Και στη μελοποιημένη του εκδοχή από τον Μάνο Χατζιδάκι με τη φωνή του Δημήτρη Ψαριανού.

 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τετάρτη 24 Αυγούστου 2022

Μαρία Φαραντούρη - Antonito El Camborio 1 - Μ. Θεοδωράκης

Ποίηση: Federico Garcia Lorca. Ποιητική απόδοση: Οδυσσέας Ελύτης. Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης.
Κάτου στης ακροποταμιάς το μονοπάτι περπατάει κρατώντας βέργα λυγαριάς και στη Σεβίλλια πάει. Τα κατσαρά του γυαλιστά πέφτουν στα μάτια του μπροστά στην όψη του είναι μελαμψός από του φεγγαριού το φως. Κάποτε λίγο σταματά, κόβει λεμόνια στρογγυλά τα ρίχνει το νερό να στρώσει και να το χρυσαφώσει. Εκεί στης ακροποταμιάς το μονοπάτι να, τον φτάνουν κάτω απ' τα κλώνια μιας φτελιάς χωροφυλάκοι και τον πιάνουν. Αποβραδίς η ώρα οχτώ τον σέρνουν σε κελί μικρό απέξω κάθονται φυλάνε πίνουν ρακί και βλαστημάνε.
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τρίτη 23 Αυγούστου 2022

Γ. Μανιάτης: Τα ελληνικά κοιτάσματα εκτιμάται ότι έχουν συνολική αξία 25...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Μάζης Ι.: Η Ρωσία πλέον δεν μπορεί να ανεχθεί τη στάση της Τουρκίας και ...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Mikis Theodorakis ft. Margarita Zorbala, Petros Pandis | Lycabettus Thea...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Lorca, Seferis, Theodorakis. A. Kalogiannis (Epiphania )/ M. Zorbala - S. Mihailidou: (Romancero Gitano)

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)