Τον Μίκη τον γνώρισα στα 16 μου χρόνια όταν έπεσαν στα χέρια του σχεδόν τυχαία δύο μελοποιήσεις μου σε δύο ποιήματα του Δροσίνη. Με χαρά, σεμνότητα, αλλά και δέος τον άκουσα να μου λεει: " νεαρέ έχεις ταλέντο, μόνο δες τη μουσική μέσα από τα μάτια της ψυχής σου". Για μένα ο Μίκης είναι όλη η Ελλάδα . Μας έδειξε με τη στάση ζωής του το δρόμο να ανέβουμε λίγο ψηλότερα. Σε όλη τη ζωή μου το έργο του με συντρόφεψε και θα με συντροφεύει πάντα . Μέσα από το έργο του έζησα τις πιο μεγάλες στιγμές των αγώνων της διεκδίκησης, των ταξιδιων μέσα από τις μεγάλες στιγμές των τραγουδιών και της μουσικής του . Με τα τραγούδια του παθιαστηκαμε,ερωτευτήκαμε, ονειρευτηκαμε. Μας χάρισε η μεγαλοσυνη του έργα απίστευτης δύναμης. Από το Άξιον εστι και τον Επιταφιο, μέχρι το Cando General και όλα τα τραγούδια του αγώνα όχι μόνο της Ελλάδας αλλά όλων των λαών που πάλευαν για ένα μέλλον πιο φωτεινό και πιο δίκαιο. Ο Μίκης θα μείνει αθάνατος στις καρδιές μας . Καλοτάξιδη η ψυχή του. Πάντα θα είναι εδώ και για μας και για τις επόμενες γενιές. Καλό ταξίδι μοναδικε Μίκη....
239Εσείς, Λίνος Κόκοτος, Sofia Nassopoulou - Chalari και 236 ακόμη
ΑΝΤΙΟ ΜΙΚΗ Πρωτοσέλιδα εφημερίδω...: Πολιτικές εφημερίδες Η Καθημερινή Τα Νέα Η εφημερίδα των συντακτών Αυγή Ριζοσπάστης Ελεύθερος Τύπος Espresso Τύπος Θεσσαλονίκης Kontra New...
Μίκης Θεοδωράκης ήταν ένα γέννημα του Εμφυλίου. Τον έζησε στο πετσί του σε όλες τις φάσεις, από τα Δεκεμβριανά όπου υπάρχει μια φωτογραφία του να τρέχει με μια σημαία μόλις έχουν πέσει οι δολοφονικές σφαίρες ενάντια στην άοπλη διαδήλωση του ΕΑΜ, στις διώξεις, στη Μακρόνησο.
Γνώριζε πολύ καλά τι σήμαινε εκείνη η ήττα. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ΕΠΟΝίτες όπως αυτός ήταν η γενιά της μεγάλης ελπίδας. Γνώρισε τα οράματα και τα όνειρα που χάθηκαν.
Όπως και γνώριζε ότι με έναν τρόπο όλο αυτό το τεράστιο κίνημα, η δυναμική δεν χάθηκε. Ότι οι ηττημένοι του Εμφυλίου, όλος αυτός ο εργατικός και λαϊκός κόσμος που ασφυκτιούσε στο «κράτος των εθνικοφρόνων», με τους πρώην συνεργάτες των κατακτητών και τους μαυραγορίτες να αναγνωρίζονται ως «εθνικός κορμός», δεν είχαν τσακιστεί. Ήταν εκεί: αγωνίζονταν, ήλπιζαν και οργίζονταν. Είναι τα βλέμματα που συναντά κανείς στη Μαγική Πόλη του Κούνδουρου ή λίγο αργότερα στη Συνοικία το Όνειρο του Αλεξανδράκη. Είναι ο κόσμος που έκανε τις εκλογικές εκπλήξεις της δεκαετίας του 1950.
Ο Θεοδωράκης σε αυτή την υπαρκτή δυναμική, που θα πάρει λίγο αργότερα τα χαρακτηριστικά μιας Άνοιξης που τελικά θα χαθεί, δίνει σχήμα μουσικό. Δεν είναι μόνο ότι παίρνει τα λαϊκά μοτίβα και τους δίνει νέες πιο τολμηρές μορφές. Ούτε καν μόνο ότι τολμά να στραφεί στους επώνυμους ποιητές, που και αυτοί είναι σε διάλογο με την ιστορία (ποιος μπορεί να παραβλέψει ότι ακόμη και το Άξιον Εστί είναι πέραν όλων των άλλων ο τρόπος που ο Ελύτης αποτυπώνει το δικό του μίσος για τους νικητές του Εμφυλίου). Είναι ότι αυτή η μουσική δημιουργία φαντάζει να προσφέρει ταυτόχρονα ένα αφήγημα για την ιστορία του τόπου και μια προοπτική που φάνταζε ταυτόχρονα ουτοπική και εφικτή.
Δεν έχει σημασία ότι όλο αυτό το όραμα, όπως έβγαινε ορμητικά στη δεκαετία του 1960 αλλά και ως ένα βαθμό στη μεταπολίτευση, ήταν σχηματικό, απλουστευτικό ή συχνά αντιφατικό.
Το θέμα ήταν ότι ήταν εκεί, ενέπνεε και με έναν τρόπο έδειχνε ότι οι ηττημένοι του Εμφυλίου μπορούσαν να είναι αυτοί που ενέπνεαν μια χώρα, που προσέφεραν τις δικές τους αγωνίες και ανάγκες ως αγωνίες και ανάγκες του τόπου, που μπορούσαν να υποδείξουν τι ήταν αυτό που έπρεπε να αλλάξει (αυτό το ασαφές και ταυτόχρονα περιεκτικό όραμα που προσέφεραν έννοιες όπως ανεξαρτησία, δημοκρατία, πρόοδος), που μπορούσαν να φτιάχνουν οράματα, να γράφουν τα τραγούδια που ακόμη και οι αντίπαλοι τραγουδούσαν.
Όταν ο Γκράμσι έλεγε ότι οι υποτελείς τάξεις μπορούν να διεκδικήσουν την ηγεμονία στην κοινωνία των πολιτών πριν να διεκδικήσουν να καταλάβουν την πολιτική εξουσία.
Είναι μια θέση πολυσυζητημένη και με πλήθος ερμηνείες. Όμως, ένα από τα πράγματα στα οποία παρέπεμπε ήταν ο τρόπος που τα δικά τους οράματα και αιτήματα, οι δικές τους πολιτικές και πολιτιστικές πρακτικές συσπειρώνουν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και επηρεάζουν τον «κοινό νου».
Ο Θεοδωράκης (όπως και μια σειρά άλλοι μεγάλοι καλλιτέχνες και δημιουργοί εκείνης της εποχής) σε αυτό ακριβώς έβαλε πλάτη. Και αυτό εξηγεί και το μεγαλείο του και την απήχησή του.
Ίσως γιατί οι ηττημένοι του Εμφυλίου, σαν πραγματική ιστορική δυναμική και διεργασία (ανεξάρτητα από τις αλλεπάλληλες εναλλαγές μεγαλείου και τραγωδίας της Αριστεράς), σαν πραγματική διεκδίκηση να εκπροσωπηθεί το έθνος των υποτελών, ήταν οι μόνοι που μπορούσαν πραγματικά να αρθρώσουν ένα όραμα για τη χώρα πέραν της «Ανοικοδόμησης», σε μια εποχή που ακόμη έδειχνε ότι μπορούσαν να παιχτούν μεγάλα στοιχήματα και άλλοι ιστορικοί δρόμοι, πολύ πιο πρωτότυποι από αυτούς που έμελλε να ανοίξει η Μεταπολίτευση. Και γι’ αυτό μπορούσαν να έχουν την ηγεμονία, έστω και για το σύντομο ιστορικό διάλειμμα της Χαμένης Άνοιξης.
Ούτε ο Μίκης μπόρεσε μετά να το εκπροσωπήσει αυτό (τι άλλο δείχνουν οι αλλεπάλληλες ταλαντεύσεις του;), ούτε πολύ περισσότερο οι διάφοροι πολιτικοί χώροι που διεκδίκησαν να εκπροσωπήσουν τους ηττημένους του Εμφυλίου.
Η χώρα άλλαζε και ολοένα και απομακρυνόταν από εκείνη τη συνθήκη όπου μπορούσε έστω και ουτοπικά να ονειρεύεται, σε ένα νήμα που από τη διάψευση της «Αλλαγής» οδήγησε στα «διακοποδάνεια», τον ναρκοθετημένο «ευρωπαϊκό δρόμο» και τη μνημονιακή δυστοπία.
Και γινόταν ολοένα και περισσότερο μια χώρα μειωμένων προσδοκιών, χωρίς περιθώριο για όνειρα.
Και με αυτή την έννοια όντως είμαστε φτωχότεροι. Ήδη καιρό πριν φύγει ο Μίκης.
Οι Μουσες θα κατέβουν απο τον Ολυμπο να θρηνήσουν τον Μίκη Θεοδωράκη , οπως κατέβηκαν αλλοτε για να θρηνήσουν τον Ομηρικό ηρωα Αχιλλέα.Θ' αναγνωρίσουν στο πρόσωπό του οχι μόνο τον απαράμιλλο μουσικό δημιουργό, αγαπημένο του Απόλλωνα , αλλά και τον ευγενικό ηρωα , που ηταν πάντα στην πρωτοπορεία των εθνικων , δημοκρατικων και κοινωνικων αγώνων.
Η μουσική του γέμισε με νέους ηχους , μελωδίες και ρυθμούς την Ελλάδα και εφερε , ως τραγούδι , στα χείλη ολόκληρου του λαου την ποίηση των μεγάλων ποιητων μας. Η μουσική του δεν αργησε να ξεπεράσει τα Ελληνικά σύνορα και να γίνει παγκόσμια δόξα για τον ιδιο, αλλά και για την Ελλάδα.
Ανεξαρτητα απο πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές, ο Μίκης εμεινε πάντα ο εκφραστής και ο υμνητής της Ρωμιοσύνης. Η ιδέα που πάντα τον τυραννουσε και τον ενέπνεε ηταν η ενότητα των Ελλήνων και η αναγέννηση του Ελληνισμου.Η αμετρη αγάπη του για την Ελλάδα και ο πατριωτισμός του δεν μείωναν ουτε κατ' ελάχιστον την αγάπη του και τους αγωνες του για τους αλλους λαούς και ολόκληρη την ανθρωπότητα, με σημαία την ελευθερία , τη δημοκρατία , την εθνική απελευθέρωση και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Η ευαισθησία του για τους εθνικούς αγωνες διαδηλώθηκε , με στεντόρεια φωνή , κάθε φορά που χρειάσθηκε , και απο την αποψη αυτή αποτελουν πολύτιμη παρακαταθήκη η ανεπιφύλακτη καταδίκη του σχεδιου Ανάν στην Κύπρο και της συμφωνίας των Πρεσπων για τη Μακεδονία.
Συνδέοντας τη μουσική του δημιουργία με τους αγωνες του και με τα ιδανικά που τον ενέπνεαν, ανοιξε νέους δρόμους στη μουσική τέχνη και την κατέστησε βίωμα της κοινωνίας και πολιτικό υποκινητή και παιδαγωγό. Γνώριζε απο ενστικτο αυτό που ελεγε ο Πλάτων οτι δεν γίνεται καμιά μεγάλη αλλαγή στην κοινωνία , χωρίς παράλληλη αλλαγή των νόμων της μουσικης.
Ειχα τη χαρά και την τιμή να τον γνωρίσω απο κοντά, να συνεργασθω μαζί του και ν' ακούσω τις διηγήσεις του απο τις περιπέτειες της πολυτάραχης ζωης του , που δεν γνώρισε μόνο δόξα και αναγνώριση , αλλά και διώξεις , φυλακίσεις και εξορία.
Ο θάνατος του σβήνει ενα μεγάλο φως πάνω απο την Ελλάδα . Παρηγορία ειναι το ανέσπερο φως του εργου που αφήνει και το πρότυπο της μαχόμενης αρετης που εμπνέει το παράδειγμα της ζωης του , της δημιουργίας του και των αγώνων του.
Ευχομαι δύναμη και καρτερία στις αγαπημένες του Μυρτώ και Μαργαρίτα και σ' ολους τους αλλλους αγαπημένους του συνεργάτες , συγγενεις και φιλους.Ο Ελληνικός λαός εχει ηδη κατατάξει τον Μίκη Θεοδωράκη στους επώνυμους ηρωές του .
Και ξαφνικά σήμερα με το φευγιό σου, όλοι θυμήθηκαν τις μουσικές σου, το βίο, την πολιτεία σου, την προσωπικότητα σου. Τα λένε όλα για σένα Μίκη ογκόλιθε..... σήμερα τη δεύτερη ημέρα του Σεπτέμβρη που υπερίπτασαι σαν Αρχάγγελος, μακριά από τον μάταιο τούτο κόσμο.Ενενήντα έξι χρόνια πλήρους διαύγειας,η ζωή σου χάρισε το δώρο αυτό κι οι μουσικές σου κάνουν το γύρο του πλανήτη με υπέρτιτλους.Θυμηθήκαμε ξανά μέσα από τις μουσικές σου που πλανιούνται σήμερα στον αέρα, τη σημασία της «ανοιχτοσύνης» νου και καρδιάς , ώστε να χωράει τη λυτρωτική δύναμη της αγάπης της αλληλεγγύης,της δικαιοσύνης και της Ελευθερίας.
Ναι, ξέρω ουδέποτε υπήρξε αληθινή αγάπη στον πλανήτη. Σχεδόν όλα στον αιώνα αυτό, από παλιά είναι προϊόντα μίσους κι επιβολής εξουσίας στους ανυποψίαστους κατοίκους του. Οι ποιητικές διαθέσεις έχουν εξαφανιστεί, τα δε αισθήματα έχουν κρυφτεί σε ανάλογες κρυψώνες. Ζουν και θρέφονται με αυταπάτες γιατί μας θέλουν μελαγχολικούς κι ενημερωμένους για όλα. Το πραγματικά σπάνιο όσο και ενδιαφέρον είναι η αναλογία, το ισόποσον -αν μπορεί έτσι να χαρακτηρισθεί- μεταξύ γενναιοδωρίας και ευγνωμοσύνης, κάτι που δένει γερά μια σχέση φιλίας και εμπιστοσύνης μεταξύ ανθρώπων που συνεργάζονται για κάποιον κοινό σκοπό. όμως οι καταχραστές της αξιοπρέπειας μέρα με τη μέρα πληθαίνουν. Πολλά «ταμ ταμ» μαζεύτηκαν και η μουσική της νέας εποχής μας σέρνει στην κατρακύλα. Εδώ δε, στο «χρυσοπράσινο πάρκο της μεσογείου», το βουνό με τα χαραγμένα σύμβολα του Αττίλα, μας φασκελώνει καθημερινά, χωρίς ντροπή, για την κατάντια μας. «μη παρακαλώ σας μη..λησμονάτε τη χώρα μου…»....Το τσαλαπάτημα, τη συντριβή, την ανέχεια, το δίκιο του που λαβώνεται θανάσιμα, καθένας το υπομένει μόνος του βουβά, πίσω από την κλειστή πόρτα του σπιτιού του.... .Ζούμε σε χώρες που στον κατήφορό τους περνούν στιγμές δραματικές. Είμαστε εκείνοι που κάθε μέρα που περνά πιστεύουμε πως γεννήσαμε τα παιδιά μας σε λάθος τόπο και σε λάθος χρόνο. Κι οι αλλοτινοί επαναστάτες εγκλωβίστηκαν σε πολλά… Ωστόσο μας καλούν να πάρουμε μέρος σε μια κούρσα στην οποία θα κερδίσουν τα καλύτερα άλογα… Τα άλογα... ... της κούρσας δεν μιλούν μεταξύ τους. Δεν κοιτάζουν καν τον διπλανό τους. Μόνο τρέχουν μπροστά, όπως προστάζει το μαστίγιο. Άλλα πέφτουν κι άλλα κουτσαίνονται για πάντα....Σκέφτομαι ότι τελικά δεν είμαστε φτωχότεροι. Είμαστε υπερήφανα πλούσιοι που αναθαρρεύαμε μεγαλώνοντας, ακούγοντας τις μουσικές και τα τραγούδια σου.....Κι από όλες τις δικές μου αναμνήσεις,τραγουδώντας σε.... ένα έχω μονάχα να σου πω: Εθαύμαζα σε πάντα που ήσουν πραγματικός μαχητής-νικητής σε όλα !
«Θέλω να αφήσω αυτόν τον κόσμο σαν κομμουνιστής». Ας κρατήσουμε αυτό σήμερα από την δημιουργία, τον πολυτάραχο βίο και πολιτεία του τιτάνα Μίκη... Η τελευταία επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη: «Θέλω να αφήσω αυτόν τον κόσμο σαν κομμουνιστής» https://agonaskritis.gr/%ce%b7-%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b5.../
Servanne Jollivet | International Network for Theory of History
Research fellow at the French National Center of Research CNRS-Ecole Normale Supérieure, Paris (UMR 8547 Germanic Countries – History, Culture, Philosophy – Culturals transfers) since 2015
Αντώνης Ανδρουλιδάκης · ΕΚΕΙΝΗ
-
*Αντώνης Ανδρουλιδάκης*
5 λ.
·
ΕΚΕΙΝΗ
Ο Λακάν έλεγε ότι ερωτευόμαστε την έλλειψή μας. Όμως νομίζω πως η επιθυμία
γεννιέται όταν αρχίζεις να φαντά...
Καρυστιανού: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
-
Evosmos24.gr
·
Ακολουθήστε
15 ώρ.
·
Για την απόφασή της κατέβει στην πολιτική, για το νέο κόμμα που θα
ανακοινωθεί μέχρι το καλοκαίρι αλλά και για...
Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ. Κώστας Τσιαντής
«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.» Όμηρος (Ι, 63-64)
Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)
Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος. -Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων. Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος. Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!
Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…** Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *
Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα! Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;
Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.
Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****
' xlink:href='%23b'/%3e%3cuse fill='black' filter='url(%23c)' xlink:href='%23b'/%3e%3cpath fill='white' d='M10.473 4C8.275 4 8 5.824 8 5.824S7.726 4 5.528 4c-2.114 0-2.73 2.222-2.472 3.41C3.736 10.55 8 12.75 8 12.75s4.265-2.2 4.945-5.34c.257-1.188-.36-3.41-2.472-3.41'/%3e%3c/g%3e%3c/svg%3e){kind=small}
' xlink:href='%23b'/%3e%3cuse fill='black' filter='url(%23c)' xlink:href='%23b'/%3e%3cpath fill='white' d='M12.162 7.338c.176.123.338.245.338.674 0 .43-.229.604-.474.725a.73.73 0 01.089.546c-.077.344-.392.611-.672.69.121.194.159.385.015.62-.185.295-.346.407-1.058.407H7.5c-.988 0-1.5-.546-1.5-1V7.665c0-1.23 1.467-2.275 1.467-3.13L7.361 3.47c-.005-.065.008-.224.058-.27.08-.079.301-.2.635-.2.218 0 .363.041.534.123.581.277.732.978.732 1.542 0 .271-.414 1.083-.47 1.364 0 0 .867-.192 1.879-.199 1.061-.006 1.749.19 1.749.842 0 .261-.219.523-.316.666zM3.6 7h.8a.6.6 0 01.6.6v3.8a.6.6 0 01-.6.6h-.8a.6.6 0 01-.6-.6V7.6a.6.6 0 01.6-.6z'/%3e%3c/g%3e%3c/svg%3e){kind=small}
' xlink:href='%23b'/%3e%3cuse fill='black' filter='url(%23c)' xlink:href='%23b'/%3e%3cpath fill='url(%23d)' d='M5.333 12.765c0 .137.094.235.25.235.351 0 .836-.625 2.417-.625s2.067.625 2.417.625c.156 0 .25-.098.25-.235C10.667 12.368 9.828 11 8 11c-1.828 0-2.667 1.368-2.667 1.765'/%3e%3cuse fill='url(%23e)' xlink:href='%23f'/%3e%3cuse fill='black' filter='url(%23g)' xlink:href='%23f'/%3e%3cpath fill='%234E506A' d='M4.616 7.986c.128.125.136.372.017.551-.12.178-.32.222-.448.096-.128-.125-.135-.372-.017-.55.12-.179.32-.222.448-.097zm6.489 0c.128.125.136.372.018.551-.12.178-.32.222-.45.096-.127-.125-.134-.372-.015-.55.119-.179.319-.222.447-.097z'/%3e%3cpath fill='url(%23h)' d='M4.157 5.153c.332-.153.596-.219.801-.219.277 0 .451.119.55.306.175.329.096.401-.198.459-1.106.224-2.217.942-2.699 1.39-.301.28-.589-.03-.436-.274.154-.244.774-1.105 1.982-1.662zm6.335.087c.099-.187.273-.306.55-.306.206 0 .469.066.801.219 1.208.557 1.828 1.418 1.981 1.662.153.244-.134.554-.435.274-.483-.448-1.593-1.166-2.7-1.39-.294-.058-.371-.13-.197-.459z'/%3e%3cpath fill='url(%23i)' d='M13.5 16c-.828 0-1.5-.748-1.5-1.671 0-.922.356-1.545.643-2.147.598-1.258.716-1.432.857-1.432.141 0 .259.174.857 1.432.287.602.643 1.225.643 2.147 0 .923-.672 1.671-1.5 1.671'/%3e%3cpath fill='url(%23j)' d='M13.5 13.606c-.328 0-.594-.296-.594-.66 0-.366.141-.613.255-.852.236-.498.283-.566.339-.566.056 0 .103.068.339.566.114.24.255.486.255.851s-.266.661-.594.661'/%3e%3c/g%3e%3c/svg%3e){kind=small}
