Sir Martin Rees Public Lecture: Surviving the Century

Πάνος Παπαϊωάννου & Χρυσόστομος Καραντωνίου - Πες Μου - Official Audio R...

Plus Magazine- Τι είναι ένα μπλοκ σύμπαν; Ρέιτσελ Τόμας. 30 Σεπτεμβρίου 2016

 Τι είναι ένα μπλοκ σύμπαν; Ρέιτσελ Τόμας. 30 Σεπτεμβρίου 2016, Από το διάστημα και το χρόνο έως το χωροχρόνο https://plus.maths.org/content/comment/reply/6636#comment-form. Επόμενο άρθρο. time symmetry

PLUS.MATHS.ORG

Add new comment

What is a block universe? Submitted by Rachel on September 30, 2016 From space and time to spacetime In my own small way, I have power over space. I can choose where I want to be: I can stay in bed here in London; I can get up and go into the lovely Plus office in Cambridge; I can even choose to cat...

Η ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕΡΟΣ Α

Τέχνης Σύμπαν και Φιλολογία: Δημιουργήθηκε το πρώτο κβαντικό δίκτυο πολλαπλών κ...

Τέχνης Σύμπαν και Φιλολογία: Δημιουργήθηκε το πρώτο κβαντικό δίκτυο πολλαπλών κόμβων...: Ολλανδοί ερευνητές ανακοίνωσαν ότι δημιούργησαν το πρώτο κβαντικό δίκτυο πολλαπλών κόμβων, το οποίο συνδέει τρεις κβαντικούς επεξεργαστές με...

Einstein και ο Θεός του Σπινόζα. Σχόλιο ΚΤ

 

Όταν ο Einstein έδωσε διαλέξεις στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, η επαναλαμβανόμενη ερώτηση που του έκαναν οι φοιτητές ήταν:

- Πιστεύεις στον Θεό;

Και πάντα απαντούσε:

- Πιστεύω στον Θεό του Σπινόζα.

Ο Baruch de Spinoza ήταν Ολλανδός φιλόσοφος που θεωρείται ως ένας από τους μεγάλους ορθολογιστές της φιλοσοφίας του 17 ου αιώνα, μαζί με τον Descartes.

(Σπινόζα): Ο Θεός θα έλεγε:

Σταμάτα να προσεύχεσαι.

Αυτό που θέλω να κάνεις είναι να βγεις στον κόσμο και να απολαύσεις τη ζωή σου. Θέλω να τραγουδήσεις, να διασκεδάσεις και να απολαύσεις όλα όσα σου έφτιαξα.

Σταμάτα να μπαίνεις σε αυτούς τους σκοτεινούς, ψυχρούς ναούς που έφτιαξες μόνος σου και λέγοντας ότι είναι το σπίτι μου. Το σπίτι μου είναι στα βουνά, στα δάση, ποτάμια, λίμνες, παραλίες. Εκεί ζω και εκεί εκφράζω την αγάπη μου για σένα.

Σταμάτα να με κατηγορείς για τη μίζερη ζωή σου, ποτέ δεν σου είπα ότι συμβαίνει κάτι με σένα ή ότι ήσουν αμαρτωλός, ή ότι η σεξουαλικότητά σου ήταν κακό πράγμα. Το σεξ είναι ένα δώρο που σου έχω δώσει και με το οποίο μπορείς να εκφράσεις την αγάπη σου, την έκσταση, την χαρά σου. Γι ' αυτό μην κατηγορείς εμένα για όλα όσα σε έκαναν να πιστέψεις.

Σταματήστε να διαβάζετε υποτιθέμενες ιερές γραφές που δεν έχουν καμία σχέση με μένα. Αν δεν μπορείς να με διαβάσεις σε μια ανατολή, σε ένα τοπίο, στο βλέμμα των φίλων σου, στα μάτια του γιου σου... ➤ θα με βρεις σε κανένα βιβλίο!

Σταμάτα να με ρωτάς ′′ θα μου πεις πώς να κάνω τη δουλειά μου?" Σταμάτα να με φοβάσαι τόσο πολύ. Δεν σε κρίνω ούτε σε κριτικάρω, ούτε θυμώνω, ούτε ενοχλώ. Είμαι αγνή αγάπη.

Σταμάτα να ζητάς συγχώρεση, δεν υπάρχει τίποτα να συγχωρήσεις. Αν σε έκανα... σε γέμισα πάθη, περιορισμούς, απολαύσεις, συναισθήματα, ανάγκες, ασυνέπειες... ελεύθερη βούληση. Πώς μπορώ να σε κατηγορήσω αν ανταποκριθείς σε κάτι που σου βάζω; Πώς μπορώ να σε τιμωρήσω που είσαι έτσι όπως είσαι, αν εγώ είμαι αυτός που σε έκανε; Πιστεύετε ότι θα μπορούσα να δημιουργήσω ένα μέρος για να κάψω όλα τα παιδιά μου που συμπεριφέρονται άσχημα για την υπόλοιπη αιωνιότητα; Τι είδους θεός θα το έκανε αυτό;

Σεβαστείτε τους συνομήλικούς σας και μην κάνετε αυτό που δεν θέλετε για τον εαυτό σας. Το μόνο που ζητώ είναι να προσέχετε στη ζωή σας, αυτή η εγρήγορση είναι ο οδηγός σας.

Αγαπημένη μου, αυτή η ζωή δεν είναι δοκιμασία, ούτε βήμα στο δρόμο, ούτε πρόβα, ούτε προοίμιο του παραδείσου. Αυτή η ζωή είναι το μόνο πράγμα εδώ και τώρα και είναι το μόνο που χρειάζεσαι.

Σας έχω αφήσει απολύτως ελεύθερους, χωρίς βραβεία ή τιμωρίες, χωρίς αμαρτίες ή αρετές, κανείς δεν κουβαλάει δείκτη, κανείς δεν κρατά αρχείο.

Είσαι απολύτως ελεύθερος να δημιουργήσεις στη ζωή σου. Παράδεισος ή κόλαση.

➤ Δεν μπορώ να σου πω αν υπάρχει κάτι μετά από αυτή τη ζωή, αλλά μπορώ να σου δώσω μια συμβουλή. Ζήσε σαν να μην υπάρχει. Σαν να είναι η μόνη σου ευκαιρία να απολαύσεις, να αγαπήσεις, να υπάρχεις.

Οπότε, αν δεν υπάρχει τίποτα μετά, τότε θα απολαύσετε την ευκαιρία που σας έδωσα. Και αν υπάρχει, να είστε βέβαιοι ότι δεν θα ρωτήσω αν συμπεριφέρεστε σωστά ή λάθος, θα ρωτήσω. Σου άρεσε; Πέρασες καλά; Τι απόλαυσες περισσότερο; Τι έμαθες?...

Σταματήστε να πιστεύετε σε μένα, πιστεύετε είναι να υποθέτετε, να μαντέψετε, να φανταστείτε. Δεν θέλω να πιστεύεις σε μένα, θέλω να πιστεύεις σε σένα. Θέλω να με νιώσεις μέσα σου όταν φιλάς τον αγαπημένο σου, όταν βάζεις το κοριτσάκι σου, όταν χαϊδεύεις το σκυλί σου, όταν κάνεις μπάνιο στη θάλασσα.

Σταμάτα να με επαινείς, τι είδους εγωμανής Θεός νομίζεις ότι είμαι;

Βαριέμαι να με επαινέσουν. Βαρέθηκα να με ευχαριστούν. Νιώθεις ευγνώμων; Αποδείξτε το φροντίζοντας τον εαυτό σας, την υγεία σας, τις σχέσεις σας, τον κόσμο. Εκφράστε τη χαρά σας! Αυτός είναι ο τρόπος για να με επαινέσεις.

Σταμάτα να περιπλέκεις πράγματα και να επαναλαμβάνεις ως παπαγαλάκι όσα έχεις διδαχθεί για μένα.

Τι χρειάζεσαι περισσότερα θαύματα; Τόσες πολλές εξηγήσεις;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι είσαι εδώ, ότι είσαι ζωντανός, ότι αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος θαύματα.

- Σπινόζα

ΣΧΟΛΙΟ Κώστα Τσιαντή: Ολη η συζήτηση περί θεού γίνεται σαν ο θεός να είναι κάτι που το διαχειρίζεται το άνθρωπος και βρίσκεται εύπλαστο στα χέρια του ανθρώπου. Δες και τη ρήση του Νίτσε στο βιβλίο του Χαρούμενη Επιστήμη στο οποίο μιλά για το ''θάνατο του θεού''. Δεν πρόκειται δηλ. απλά για ανθρωπομορφική προσέγγιση του ερωτήματος περί θεού, αλλά για εγωκεντρική ναρκισσιστική προσέγγιση. Θα χρειαζόταν κανείς να διαβάσει και να κατανοήσει σε μεγάλο βάθος τον Παρμενίδη προκειμένου ν' απελευθερώσει το θεό από το χλευασμό των τέκνων του. Και ο Αϊνστάιν διάβασε καλά τον Παρμενίδη. Έτσι αμφιβάλλω για όσα λέγεται ότι είπε ή για την ακριβή μεταφορά του νοήματός των λόγων του. Όσον αφορά αυτά που λέει ο Σπινόζα, δεν έχουν καμιά σχέση με το θεό, αλλά με τον ιστορικό άνθρωπο και τα πλάσματα της φαντασίας του, καθώς ο θεός δεν τον εμποδίζει να προχωρά στον εξανθρωπισμό του, αλλά και δεν του επιτρέπει να μετατρέπει τα ιδεώδη του σε μηχανισμούς εξουσίας και εκμετάλλευσης. Γιατί με τη θυσία και το λόγο του ο θεός δείχνει ότι δεν είναι εξουσία, αλλά Αγάπη: ''ὃς ἂν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος͵ ἔσται πάντων δοῦλος.... Οὐκ ἦλθεν διακονηθῆναι ἀλλὰ διακονῆσαι''. 20-4-2021

XII. The secret of the abyss

The King Of Asine Poem by Giorgos Seferis - Poem Hunter

 https://www.poemhunter.com/poem/the-king-of-asine/

POEMHUNTER.COM

The King Of Asine Poem by Giorgos Seferis - Poem Hunter

The King Of Asine Poem by Giorgos Seferis. Read Giorgos Seferis poem:All morning long we looked around the citadel* starting from the shaded side, there where the sea, green and without luster—breast of a slain peacock—.

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ ♘ Μαρκόπουλος Σολωμός

Χρήστος Γιανναράς Το βιβλίο Ιστορίας της Ε΄ Δημοτικού δεν τολμά την παραμικρή σύνδεση του «Βυζαντίου» με τους Έλληνες και τον πολιτισμό των Ελλήνων! Αινιγματικές αντιφάσεις

 

Το βιβλίο Ιστορίας της Ε΄ Δημοτικού δεν τολμά την παραμικρή σύνδεση 

του «Βυζαντίου» με τους Έλληνες και τον πολιτισμό των Ελλήνων!

Εξαγοραστήκαμε φτηνιάρικα, με εθελοδουλεία έσχατης αδιαντροπιάς, χωρίς 

το ελάχιστο κατάλοιπο αξιοπρέπειας, χωρίς ίχνος τόσων αιώνων αρχοντιάς.

Αινιγματικές αντιφάσεις

 

Του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά

 

 

Ο χρόνος τρέχει, η επέτειος (διακόσια χρόνια από την επανάσταση του 1821) θα λήξει με κάποιες ακόμα «εκδηλώσεις» – η λέξη σε εισαγωγικά για να δηλώσει το ανόητο κυνηγητό εντυπωσιασμού. Οι εορτασμοί συνήθως ευκολύνουν την αποφυγή ερωτημάτων, το έμφοβο γάντζωμα στα «συμφωνημένα αυτονόητα». Κανένας δεν γιορτάζει στους θεσμοποιημένους «εορτασμούς», παθητικά μόνο εισπράττουμε εντυπώσεις. Οργανωτικούς υπεύθυνους των «εορτασμών» ορίζει το κράτος, κατά κανόνα, κάποιους επιδέξιους τεχνολόγους του εντυπωσιασμού. Μην περιμένουμε κάτι καλύτερο.

«Γιορτάζουμε» τα διακόσια χρόνια από την «εθνεγερσία», όπως τη λέμε: την απελευθέρωσή μας από τυραννική σκλαβιά που κράτησε τριακόσια εξήντα οχτώ (368) χρόνια. Ο εορτασμός δεν προβλέπει ερωτήματα, προβληματισμούς – κανένας δεν ρωτάει (δεν ενδιαφέρεται να μάθει) τι ακριβώς γιορτάζουμε και ποιο το συλλογικό μας υποκείμενο που γιορτάζει. Ποιο «εμείς» παρέμεινε το ίδιο τόσους αιώνες – ποιοι ήταν εκείνοι που σκλαβώθηκαν το 1453, ποιοι αυτοί που επαναστάτησαν το 1821 και ποιοι εμείς, σήμερα, που πανηγυρίζουμε, με επίσημους καλεσμένους μας, την επέτειο; Ποια κοινά γνωρίσματα μας επιτρέπουν να λέμε «εμείς» και για τις τρεις αυτές διαφορετικές στιγμές και περιπτώσεις; 

Σίγουρα το κοινό δεδομένο δεν είναι η φυλή. Χιλιόχρονη η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης – Κωνσταντινούπολης, που αλώθηκε το 1453 από τους Οθωμανούς Τούρκους, είχε κοινή γλώσσα την ελληνική, άξονα κοινωνικής συνοχής την Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία, και ήταν σαφέστατα πολυεθνική και πολυφυλετική. Οι πληθυσμοί που εξεγέρθηκαν το 1821, από τη Μολδοβλαχία ώς την Κρήτη, επίσης δεν είχαν φυλετική – εθνική ομοιογένεια, είχαν όμως την ίδια «πίστη» (ίδιο εμπειρικό «νόημα» της ύπαρξης και των σχέσεων κοινωνίας της ύπαρξης), όπως και την ίδια γλώσσα.

Με το βιωματικό – εμπειρικό φορτίο που κομίζουν οι λέξεις, θα ήταν ακριβέστερο να πούμε ότι, σε όλους αυτούς τους αιώνες, από το 1453 ώς το 1821, οι λέξεις Ελληνισμός – Έλληνας – ελληνικότητα δήλωναν έναν «πολιτισμό», πολυεθνικό, πολυφυλεκτικό – δύσκολα θα λέγαμε και πολύγλωσσο, επειδή το βιωματικό αντίκρισμα των λέξεων που παραπέμπουν στον τρόπο ή πολιτισμό των Ελλήνων, δεν μεταβιβάζεται με μόνη την κατανόηση των σημαινόντων, απαιτείται και η εμπειρική σχέση, η κοινωνούμενη μετοχή στα σημαινόμενα. Π.χ., τα σημαινόμενα των λέξεων λόγος, αλήθεια, σχέση, κοινωνία, πόλις δεν συμπίπτουν ούτε κατ' ελάχιστο με τις λέξεις ratio, veritas, relatio, societas, urbs. Ο παράγων, που μέσα στην Ιστορία διαφοροποιεί τους πολιτισμούς (νοο-τροπίες και πρακτικές βίου), είναι η βιωματικά (από τους πολλούς) αφομοιωμένη αιτιολόγηση και σκοποθεσία της ύπαρξης και των υπαρκτών.

Ποια είναι η αιτία και ποιος ο σκοπός της ύπαρξης και των υπαρκτών δεν το πληροφορούμαστε από κάποια επιστήμη, θρησκεία ή ιδεολογία. Το ίδιο όπως και τη μητρική αγάπη, την πατρική ευθύνη, τον έρωτα, την «αίσθηση» της πατρίδας, δεν τα γνωρίζουμε επειδή κάποιος μας τα δίδαξε, η γνώση, όση και όποια έχουμε γι’ αυτά, «γεννήθηκε» μέσα μας από την εμπειρία, «ανεπαισθήτως». Προέκυψε η γνώση από τις σχέσεις μας με τα πραγματικά δεδομένα της ζωής μας, σχέσεις πετυχημένες ή ανεπαρκείς, ελλειμματικές, πάντως από σχέσεις, όχι από διδασκαλία, ή από το «κύρος» κάποιας αυθεντίας.

Η αφετηριακή και θεμελιώδης διαφορά του πολιτισμού των Ελλήνων από τον πολιτισμό που «γέννησαν» οι βαρβαρικοί πληθυσμοί των εισβολέων (από τον 4ο έως και τον 6ο μ.Χ. αιώνα) στην ευρωπαϊκή Δύση, θα μπορούσε να συνοψιστεί σε μία, ίσως, πιστοποίηση: Τα βαρβαρικά φύλα ταύτισαν τη γνώση με την ατομική κατανόηση (cogito ergo sum), οι Έλληνες (από την εποχή του Ηράκλειτου) ταύτιζαν τη γνώση με την ενεργό μετοχή στην εμπειρία της σχέσης. Ας υπήρχε ένας, έστω και μόνο ένας από τους επαγγελματίες της εξουσίας στην Ελλάδα σήμερα, που να καταλαβαίνει (όχι να νομίζει ότι καταλαβαίνει) τη διαφορά του πολιτισμού των Ελλήνων (προϊόντος του αθλήματος της «πόλεως») από τον εφιάλτη του ατομοκεντρισμού των «δικαιωμάτων» στις μέρες μας.

Οι μήνες περνούν ταχύτατα, η χρονιά της επετείου (διακόσια χρόνια από την επανάσταση του 1821) θα λήξει με κάποιες ακόμα καλοπληρωμένες «εκδηλώσεις» της κωμικοτραγικής άγνοιας που ενέπνευσε τον όλο «εορτασμό». Αν μεταξύ των αναγνωστών αυτής εδώ της επιφυλλίδας υπάρχουν κάποιοι «συλλέκτες» ιστορικών τεκμηρίων, εν προκειμένω της ακάθεκτης αυτοκαταστροφικής μανίας του σημερινού Ελληνισμού, ας αποκτήσουν το βιβλίο Ιστορίας της Πέμπτης Τάξης του Δημοτικού Σχολείου. Τίτλος: «Ιστορία στα βυζαντινά χρόνια». Το βιβλίο δεν τολμάει την παραμικρή σύνδεση του «Βυζαντίου» και των «Βυζαντινών» με τους Έλληνες και τον πολιτισμό των Ελλήνων. [ΔΙΑΒΑΣΤΕ το και ΕΔΩ]. Αγνοεί ότι η πολιτειακή πραγματικότητα της ελληνορωμαϊκής «Οικουμένης» ονομάζεται για πρώτη φορά «Βυζάντιο» το 1557, από τον Ιερώνυμο Wolf, απόγειο της οργανωμένης προπαγάνδας που είχε μετονομάσει και τους Έλληνες σε «Γραικούς» (περιφρονητικά «εξωμότες»). Οι βαρβαρικοί έποικοι στη Δυτική Ευρώπη ονόμαζαν «Έλληνες» μόνο τον π.Χ. Ελληνισμό!

Εξαγοραστήκαμε φτηνιάρικα, με εθελοδουλεία έσχατης αδιαντροπιάς, χωρίς το ελάχιστο κατάλοιπο αξιοπρέπειας, χωρίς ίχνος τόσων αιώνων αρχοντιάς. Τουλάχιστον ας μας έδινε την παρηγοριά ο πρωθυπουργός να θυσιάσει ελάχιστο χρόνο ενδιαφέροντος για την ιστορική συνείδηση των παιδιών της Πέμπτης Δημοτικού.

ΠΗΓΗ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ, 11 Απρ. 2021. ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ,

Η αγωνίστρια Ελληνίδα αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Κριμαίας αποκαλύπτει από το 2014, τι συμβαίνει εκεί- Ευφραιμίδης Γιώργος

Η αγωνίστρια Ελληνίδα αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Κριμαίας αποκαλύπτει από το 2014, τι συμβαίνει εκεί Ευφραιμίδης Γιώργος 

Το νέο βιβλίο του ΝΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗ Το τίμημα του Εμφυλίου Συγκρούσεις και κατάρρευση στην Ελλάδα 1946-1949

 Εκδόσεις Παπαζήση

Χορηγούμενη  · 

Το νέο βιβλίο του ΝΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗ

Το τίμημα του Εμφυλίου

Συγκρούσεις και κατάρρευση στην Ελλάδα 1946-1949

Στο βιβλίο επιχειρείται μια ανάλυση των συγκρούσεων που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα την περίοδο του Εμφυλίου 1946-1949, με στόχο να προσδιοριστεί το τίμημα που είχε σε όρους κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς. Η αποτυχία των αντιμαχόμενων μερών να αποτρέψουν την σύγκρουση –ή τουλάχιστον να διαπραγματευτούν την λήξη της πριν κλιμακωθεί– εξετάζεται ως μια συνολική αποτυχία λειτουργίας των θεσμών της ελληνικής κοινωνίας, οι συνέπειες της οποίας ανιχνεύονται ακόμη και σήμερα σε πολλές πτυχές της πολιτικής και κοινωνικής δραστηριότητας.

Ο Εμφύλιος απαιτούσε αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες εις βάρος των παραγωγικών επενδύσεων και της παιδείας ενώ παράλληλα προκάλεσε μεγάλες απώλειες ανθρώπινου δυναμικού και για μεγάλο διάστημα ένα διχαστικό πολιτικό σύστημα. Η Ελλάδα –αν και ήταν στην πλευρά των νικητών κατά του Άξονα– απώλεσε σχεδόν όλα τα προσδοκώμενα εθνικά οφέλη και τέθηκε στο περιθώριο της ανασυγκρότησης που ακολούθησαν άλλες ευρωπαϊκές χώρες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το τίμημα υπήρξε τόσο βαρύ που κάνει τον Εμφύλιο του 1946-1949 να είναι μακράν η πιο ολέθρια και παράλογη πράξη αυτοκαταστροφής στην νεότερη ελληνική ιστορία.

ISBN 978-618-84762-2-6, Σχήμα 14x21, Σελίδες 210, Τιμή €9,00 (δεν συμπερ. 6% ΦΠΑ),

Έκδοση Αθήνα 2020

Ο συγγραφέας

Ο Νίκος Χριστοδουλάκης είναι κα¬θηγητής Οικονομικής Ανάλυσης στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, μέλος Ερευνητικού Συμβουλίου στο Hellenic Observatory, ενώ το 2018-2019 ήταν Επισκέπτης Καθηγητής στο London School of Economics.

Την περίοδο 1993-2004 διατέλεσε υφυπουργός Οικονομικών, υπουρ¬γός Ανάπτυξης, και υπουργός Οικο¬νομικών. Το διάστημα Ιουλίου 2002 – Ιουνίου 2003 ήταν Πρόεδρος του Eurogroup, ενώ το 2015 ορίστηκε υπηρεσιακός υπουργός Οικονομίας.

Αρκετά βιβλία του έχουν εκδοθεί στο εξωτερικό, όπως το How Crises Shaped Economic Ideas and Poli¬cies, (Springer, 2014) και το Greek Endgame (Rowman & Littlefield, 2015). Στην Ελλάδα το βιβλίο για την Επανεκκίνηση της Ελληνικής Οικονομίας κυκλοφορεί από την διαΝΕΟσις (2018).

#papazisi_books #readmorebook #readmore #book #diavazoume #vivlia #ΝεαΕκδοση #ιστορια #εμφυλιος #histori #Ελλαδα