Μισέλ Πωλ Φουκώ (15 Οκτωβρίου 1926 - 25 Ιουνίου 1984)

 

Homo universalis

3 ώρ.

  · 

O Μισέλ Πωλ Φουκώ (Michel Paul Foucault, 15 Οκτωβρίου 1926 - 25 Ιουνίου 1984) ήταν Γάλλος δομιστής και μεταμοντερνιστής φιλόσοφος, συγγραφέας, ψυχολόγος και ψυχοπαθολόγος. Επηρεάστηκε έντονα από τα γραπτά των Φρίντριχ Νίτσε και Μάρτιν Χάιντεγκερ. Έγινε γνωστός από τις μελέτες που έκανε σχετικά με τις έννοιες και τους κώδικες, όπως οι "αρχές του αποκλεισμού", μέσω των οποίων λειτουργούν και αυτοκαθορίζονται οι κοινωνίες, ενώ θεωρείται ένας από τους κυριότερους στοχαστές του Μά…

Δείτε περισσότερα

HOMOUNIVERSALISGR.BLOGSPOT.COM

Μισέλ Πωλ Φουκώ (15 Οκτωβρίου 1926 - 25 Ιουνίου 1984)

O Μισέλ Πωλ Φουκώ (Michel Paul Foucault, 15 Οκτωβρίου 1926 - 25 Ιουνίου 1984) ήταν Γάλλος δομιστής και μεταμοντερνιστής φιλόσοφος, συγγ...

11

Ο Γιώργος Δελαστίκ έφυγε από κοντά μας

 

Σπάνιος αναλυτής και στοχαστής. Καλό ταξίδι πατριώτη..

IN.GR

Πέθανε ο δημοσιογράφος Γιώργος Δελαστίκ | in.gr

Ο Γιώργος Δελαστίκ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουλίου 1952. Σ

Δημήτρη Πατέλη-Από τον ξενέρωτο καθεστωτικό «αντιφασισμό», στον νέο τύπο εκφασισμού.., ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

Από τον ξενέρωτο καθεστωτικό «αντιφασισμό», στον νέο τύπο εκφασισμού, με όχημα τον μεταμοντέρνο ανορθολογισμό-αντικομμουνισμό Του Δημήτρη Πατέλη.* 

Σημείωμα για τον αντιαμερικανισμό. Aπό την Σώτη Τριανταφύλλου

LIFO.GR

Σημείωμα για τον αντιαμερικανισμό. Aπό την Σώτη Τριανταφύλλου.

Τι σημαίνει άραγε το σχόλιο «πολύ αμερικάνικο» και μάλιστα με τον ενοχλητικό τόνο στο «α»;

"ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΛΙΚΑΡΙΟΥ" ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ

Χρῆστος Γιανναρᾶς Δεν είναι, ετοιμάζονται να γίνουν πολίτες

 

Posted: 11 Oct 2020 10:12 PM PDT Εύγλωττη φωτογραφία: Καμιά τριανταριά εφηβάκια, μαθητές και μαθήτριες Γυμνασίου, κάθονται αποκαμωμένα στα σκαλοπάτια, μπροστά από την κλειδωμένη, με αλυσίδα και λουκέτο, εξώθυρα του σχολειού τους. Δίπλα σε κάθε απαυδησμένο παιδί, ακουμπισμένη μια μικρή, με ξύλινη λαβή, κόκκινη σημαία. Οχι χειροποίητη. Σαφέστατα και αυτονόητα, τις ομοιόμορφες κόκκινες σημαίες τις έχει μοιράσει στα παιδιά «το κόμμα». Σε μια πολιτεία, που ο μέσος όρος της κατά κεφαλήν καλλιέργειας θα ξεπερνούσε ευδιάκριτα τον κρετινισμό, το ίδιο βράδυ η αστυνομία θα είχε εντοπίσει, με βεβαιότητα, ποιο κόμμα ή ποιο γκρουπούσκουλο είχε μοιράσει τις σημαίες στα εφηβάκια. Το ίδιο βράδυ, ο αρμόδιος εισαγγελέας θα είχε απαγορεύσει τη λειτουργία του συγκεκριμένου κόμματος και θα είχε μηνύσει τους αυτουργούς της διανομής. Μια κοινωνία που μάχεται τον κρετινισμό τόσο όσο και τη διαφθορά, απαγορεύει σε κάθε επαγγελματία πολιτικάντη, όπως και στον οποιοδήποτε πρεζάκια ή προαγωγό, να κάνει καριέρα (ή να βγάζει λεφτά) ασελγώντας στις ψυχές εφήβων. Γιατί είναι ασέλγεια η πολιτική; Διότι ο μαθητής του σχολείου δεν είναι ακόμα πολίτης, στο σχολειό ετοιμάζεται γι’ αυτή την τιμή και την ευθύνη. Πολίτης ψηφοφόρος να γίνει, υπεύθυνος για τις επιλογές του, με κριτική σκέψη και αρχές δημοκρατίας, όχι θύμα εντυπωσιασμού της αγοράς. Οποιο κόμμα (ή απόπειρα κόμματος) υπονομεύει αυτή την προϋπόθεση της δημοκρατίας, παραπέμπεται στον εισαγγελέα ως απατεώνας. Δεν είναι μάταιο ούτε παράλογο ούτε αυταρχικό να απαιτούμε να προστατεύεται από τον εισαγγελέα και την αστυνομία η λειτουργία της δημοκρατίας. Αν πιστεύουμε ότι η δημοκρατία είναι κατόρθωμα, όχι πεδίο ανεξέλεγκτης και ατιμώρητης αυθαιρεσίας, τότε το μη κατόρθωμα (η πλαστογράφηση του πολιτεύματος, η καπηλεία του) είναι κοινωνικό έγκλημα. Αυτή η στοιχειώδης λογική παραβιάζεται βάναυσα στη χώρα μας, καθημερινά, πολλές δεκαετίες τώρα, χωρίς την παραμικρή κοινωνική αντίδραση, διαμαρτυρία, ποινική συνέπεια. Η επίσημα κατεστημένη ολοκληρωτική κυριαρχία των «κομματικών νεολαιών» στα πανεπιστήμια, είναι παγιωμένο πια στίγμα ντροπής, που όσο γίνεται ανεκτό, κάθε άλλος εκπαιδευτικός πρωτογονισμός μοιάζει ασήμαντη λεπτομέρεια. Ποιος να παλέψει για αξιοκρατία, για «ελευθερία διακίνησης ιδεών», για επιστημονική αμεροληψία, για εκλογική εντιμότητα στη στελέχωση των ανώτατων παιδευτικών και ερευνητικών ιδρυμάτων, για στοιχειώδη σοβαρότητα κρατικών βραβείων και διακρίσεων, όταν ο κομματικός κρετινισμός είναι επισήμως ανεκτός να διαφεντεύει τα πανεπιστήμια και τα σχολειά; Η εύγλωττη φωτογραφία, με την οποία ξεκινήσαμε (τα άγουρα παιδιά, με τις ίδιες όλα κομματικές σημαιούλες, να βεβαιώνουν τον ευνουχισμό σκέψης, κρίσης, φαντασίας τους στην πρώιμη κιόλας εφηβεία) είναι εικόνα ιστορικού τέλους μιας κοινωνίας που έχει παθητικά αυτεγκαταλειφθεί στην παρακμή της. Τα παιδιά με τις σημαιούλες αναμηρυκάζουν υπαγορευμένες αφελέστατες κοινοτοπίες σαν δήθεν αιτήματα, που αν δεν ικανοποιηθούν, δεν θα ξαναμπούν στις τάξεις. Η θλίψη δεν είναι για τα αιτήματα, είναι για τη μικρόνοια να προβάλλουν την αφελή κοινοτοπία σαν «δικαίωμα» τα παιδιά του σχολείου. Κάθε «δικαίωμα» πηγάζει από κάποιο Δίκαιο, κάθε Δίκαιο από κάποιο όραμα – στόχο κοινωνικής λειτουργικότητας. Σε ποια κοινωνική λειτουργικότητα προσβλέπουν τα παιδιά με τις κόκκινες σημαιούλες; Αποκλειστικά και μόνο στους παραλογισμούς Δικαίου, του «Δικαίου» εμπορευσιμότητας που υπαγορεύει την κομματική συνθηματολογία για να σαγηνεύσει τα παιδιά: Να έχουν τα σχολεία διπλάσιους δασκάλους, οι δάσκαλοι να μη βαθμολογούν, επομένως να καταργηθούν οι εξετάσεις και κάθε αξιολόγηση, η επάρατη αριστεία, οι βραβεύσεις. Αυτά όλα τα αιτήματα, για να μην πολυλογούμε και μπερδευόμαστε, τα συνοψίζει σιωπηρά η κόκκινη σημαιούλα. Που για να μην τη λέμε «κομμουνισμό» –η λέξη μυρίζει αίμα αδελφοκτονίας και κόλαση Γκουλάγκ– τη σημαία τη λέμε «δικαίωμα». Η λέξη κολακεύει και παραμυθιάζει την εφηβεία, συνταιριάζει απόλυτα με τη γοητεία που ασκούν μπαλόνια και σημαιάκια «της Αριστεράς και της Προόδου». Σαγήνεψε η λέξη «δικαίωμα» όλους, μα όλους τους υπουργούς μας Παιδείας, οποιασδήποτε κοπής και ραφής. Και όσο μεγαλύτερη η αγραμματοσύνη τους ή και η μικρόνοια, τόσο πιο άνετη (δηλαδή αδιάντροπη) η παπαγαλία της «αριστερής» προοδευτικής αρλούμπας. Δεν ξέρω αν υπάρχει στον πλανήτη άλλος λαός, που να έχει τόσο υποτιμήσει την κριτική του σκέψη και την ιστορική του μνήμη: Εβδομήντα χρόνια μετά από ένα οργανωμένο έγκλημα ένοπλης ανταρσίας, κόμματος ιδεολογικά ξενόφερτου, έξωθεν χρηματοδοτούμενου και εξοπλιζόμενου, με οργανωμένο στρατό, συγκροτημένο, σε ποσοστό 90%, από βιαίως στρατολογημένους, αυτό το κόμμα, με τη λεοντή κοινοβουλευτικής ψιμυθίωσης, επιβάλλει τις συμβολικές του σημαιούλες στα σχολειά, προετοιμάζει, από την ντοπαρισμένη πιτσιρικαρία, τους αυριανούς αιθεροβάμονες νοσταλγούς του «παραδείσιου» ολοκληρωτισμού. Μια οργανωμένη συλλογικότητα σώζει την αξιοπρέπεια, σοβαρότητα και εντιμότητά της, όταν οι λειτουργικοί της θεσμοί αποκλείουν καταγωγικά κάθε αμνήστευση της κακοπιστίας, της αρπακτικής ιδιοτέλειας, των σκοπιμοτήτων ιδεολογικής μωρολογίας. Κάθε συλλογικότητα δεν κατορθώνει οπωσδήποτε να συγκροτήσει κοινωνία. Γι’ αυτό και είναι άθλημα ασταμάτητο η πολιτική, στίβος του αθλήματος αριστείας και πληρότητας.

Σελα

 11 Οκτωβρίου στις 10:24 π.μ.

  · 

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια

ERTFLIX.GR

Από πέτρα και χρόνο | Τα Βαλκάνια της Ευρυτανίας.

Μέσα στα πλούσια ελατοδάση των βουνών γαντζωμένα σε απότομες πλαγιές, τα μικρά χωριά, Στεφάνι, Μηλιά,

Αποθήκευση

4Εσείς, Γεωργία Μαραγούσια, Μαριάννα Αντ και 1 ακόμη

1 σχόλιο

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Αυτοί που τόλμησαν | Π. Κονδύλης

Το «αριστερόμετρο» και ο ποιητής:Ο Γ.Σεφέρης και ο κριτικός Δ.Δημηρούλης - Του Σπύρου Κουτρούλη

 Spyros Koutroulis

7 ώρ.

  · 

CULTUREBOOK.GR

Το «αριστερόμετρο» και ο ποιητής:Ο Γ.Σεφέρης και ο κριτικός Δ.Δημηρούλης - Του Σπύρου Κουτρούλη

Τις τελευταίες δεκαετίες ο Γ.Σεφέρης και η γενιά του '30 γίνονται αντικείμενο της αποδομητικής κριτικής και τοποθετούνται στο ζύγι ενός παράδοξου «αριστερόμετρου»....

Βασιλική Λάζου- 76 χρόνια από την απελευθέρωση: Η Αθήνα στο επίκεντρο του ζητήματος εξουσίας

 

KOUTIPANDORAS.GR

76 χρόνια από την απελευθέρωση: Η Αθήνα στο επίκεντρο του ζητήματος εξουσίας

ΣΧΟΛΙΟ του Κώστα Τσιαντή για τον τίτλο της διατριβής ''Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ''*

''Η αντίθεσή μας προς την αμερικάνικη πολιτική (των στρατιωτικών και/ή οικονομικών πολέμων) δεν μπορεί να διαστέλλεται άκριτα και ν' αντικαθίσταται από τη γενική χρήση του όρου ''αντιαμερικανισμός'', πράγμα που οδηγεί σε τεράστιες επιστημολογικές αντιφάσεις. Εννοώ ότι, όλα όσα μας φταίνε για την κοινωνία και τον πολιτισμό που ζούμε δεν μπορούμε να τα φορτώνουμε αδιακρίτως στον ''αμερικανισμό''. Τον τεχνικό πολιτισμό και τον καπιταλισμό δεν τον γέννησε ούτε τον προωθεί μόνο η Αμερική (Η.Π.Α). Αυτή βεβαίως τον εξέθρεψε πρωτίστως με το σύστημα των κεντρικών τραπεζών (1912). Ωστόσο, υπάρχει πολύ συζήτηση για την επιστημονική χρήση αυτού του όρου για την ιστορία του οποίου είναι ενδεικτικό στην ελληνική το βιβλίο[1]. Συνάμα, σκέπτομαι ότι: αν η αντίληψή μας για τις Η.Π.Α έχει μόνο τη μορφή ''αντί...'', τότε γιατί τόσοι δικοί μας διάλεξαν να πάνε εκεί για να ζήσουν και όχι κάπου αλλού? Να τα βάλουμε με τους πατεράδες και τους παππούδες μας που πήγαν, δούλεψαν, μορφώθηκαν και πρόκοψαν εκεί? Να τα βάλουμε με τις ελληνικές γενιές που βρίσκονται στις διάφορες πολιτείες και συνεχίζουν τον ελληνικό πολιτισμό? Να τα βάλουμε με τα πανεπιστήμια που οι πιο εύποροι από μας θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους? Να τα βάλουμε με τη γνώση, την έρευνα, την καινοτομία που ανθούν εκεί? ...Να τα βάλουμε με την αμερικάνικη τέχνη, τη λογοτεχνία και τον αθλητισμό? Φυσικά και υπάρχει καταναλωτισμός, ανισότητα, βία και ζήτημα πολιτισμού που πρέπει να συζητηθεί. Όμως γενικεύοντας το ζήτημα με τον αδόκιμο τρόπο του τίτλου της διατριβής, όχι δεν αναδείχνουμε τα ζητήματα αλλά δοκιμάζουμε και τη νόησή μας και την επιστημονική δεοντολογία. Δεν μπορεί να είμαστε ''αντί'' απέναντι στους λαούς και τους πολιτισμούς, αλλά απέναντι στις πολιτικές των ηγεσιών τους. Δεν μπορεί να μιλάμε για ''αντιαμερικανισμό'' και να μην αμφισβητούμε τον υπερκαταναλωτισμό και την καταστροφική σχέση μας με τη φύση. Έχουμε αποφασίσει κάτι τέτοιο? Ποιό πρότυπο πολιτισμού άλλο από το καταναλωτικό βρίσκεται πρώτο στις επιθυμίες και τις διεκδικήσεις μας? Ποιό πρότυπο πολιτισμού μας επιτρέπει να επιβιώσουμε- το τεχνολογικοεπιστημονικό ή της προσευχής και της νηστείας? Ποιό πρότυπο πολιτικού συστήματος θέλουμε? Αν το αναζητήσουμε και μοχθήσουμε για την πραγμάτωσή του, ίσως τότε να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα και οριοθετήσουμε καλύτερα τον τίτλο της διατριβής μας 12/10/2020 *[Η διατριβή είναι ενδιαφέρουσα και έχει δημοσιευτεί ήδη στο blog μας]. [1] https://www.lifo.gr/team/readersdigest/34168 [2] https://www.politeianet.gr/books/9789601605883-sullogiko-patakis-antiamerikanismos-137750....

POLITEIANET.GR

ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ

Ο Νεοϋορκέζος κοινωνιολόγος Richard Sennett δήλωνε σε ένα συνέδριο την επαύριο του Πολέμου του Κόλπου, το οποίο είχε ως θέμα την «Αμερική των Γάλλων», πως «αντιαμερικανισ....