Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2026

Βλάσης Αγτζίδης: Καποδίστριας

 Βλάσης Αγτζίδης

 
Ακολουθήστε

Διαβάζω στο διαδίκτυο πάρα πολλές ιδεολογικά φορτισμένες αναφορές για τον Καποδίστρια. Αρνητικές αναφορές με τις οποίες τον απορρίπτουν, λες και τους εξουσιοδότησαν οι πολιτικοί απόγονοι των κοτζαμπάσηδων ή των ξένων "προστατών" (κυρίως Βρετανών και Γάλλων). Ας δούμε κάποια στοιχεία από κάποιον που δούλεψε με τα βρετανικά αρχεία:
--------------------------------------------------------------------
.......
- Ο Μέττερνιχ υποστηρίζει τις αυτοκρατορικές κοινωνικές δομές με φανατισμό (κράτος και υπήκοοι, όχι εθνικό κράτος). Τον θεωρεί δομικό κίνδυνο αφού ο Καποδίστριας επηρεάζει το ευρωπαϊκό σύστημα από μέσα, όχι ως τρομοκράτης. Βάζει μέχρι και ιερόδουλες να τον παρακολουθούν. Ο γερμανογενής Μέττερνιχ αποδεικνύεται σκληρότατος εχθρός. Πνευματικός απόγονος του Μέττερνιχ ήταν ο Φαλμεράγιερ.
- Τόσο ο Τσάρος Αλέξανδρος όσο και ο Νικόλαος τον παραμερίζουν γιατί η πολιτική του Καποδίστρια δημιουργούσε τριβές στην Ιερά Συμμαχία και εν δυνάμει τριβές εντός των εθνοτήτων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.....
- Η Βρετανία συμφώνησε να υπάρξει ελληνικό αυτόνομο κράτος (όχι ανεξάρτητο) με σύνορα Πελοπόννησο και κάποια νησιά του Αιγαίου αφού το 1825 οι Έλληνες αναγκάστηκαν να δηλώσουν την Πράξη Υποταγής τους στην Βρετανία. Το πρωτόκολλο της Αγίας Πετρούπολης το 1826 το οποίο υπέγραψε ο Ουέλλινγκτον ήταν συνέπεια τούτου.
- Ο Κολοκοτρώνης και ο Καραϊσκάκης με την Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας το 1827 καλούν Καποδίστρια ως αρχηγό του κράτους. Η Βρετανία θεωρεί ότι τον έχει "δεμένο" γιατί ήδη ψάχνουν για ξένο βασιλιά για την Ελλάδα.
- Ο Καποδίστριας φέρνει κοσμογονία στο κράτος και ο ίδιος γίνεται ηθικό παράδειγμα.
- Ρίχνει το βάρος του στο να αυξήσει τα σύνορα. Το πετυχαίνει με το να εκθέσει την Βρετανία στον Τύπο και με τον Δ. Υψηλάντη να συνεχίζει τις μάχες. Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1829 η τελευταία μάχη της Ελληνικής Επανάστασης.
- Ο Ουέλλινγκτον δίνει εντολή στον αντιπρέσβη Dawkins να πληρώσει τον Καποδίστρια με το ίδιο νόμισμα στον Τύπο. Η γαλλόφωνη Courtier de Smyrne, μυστικά ελεγχόμενη από το βρετανικό κράτος, γράφει ότι ο Καποδίστριας είναι τύραννος, 2 με 3 χρόνια πριν τη δολοφονία του. Τον κατηγορει ως ρωσόφιλο. Ο ίδιος ο Ουελλινγκτον γνωρίζει ότι δεν είναι ρωσόφιλος ούτε τύραννος στα έγγραφα που άφησε. Γνωρίζει οτι τα ελληνικά συμφέροντα υπηρετεί.
- Ο Καποδίστριας συνεργάζεται με τον Λεοπόλδο για τα συμφέροντα της Ελλάδας. Ζητά σύνορα, εγγυήσεις, χρήματα. Ζητά ακόμα Κρήτη και Σάμο. Επίσης του προτείνει να έρθει με ψήφο του ελληνικού λαού, την οποία ο Λεοπόλδος αποδέχεται.
- Ο Λεοπόλδος, γαμπρός του Βρετανού βασιλιά, παραιτείται. Ο Καποδίστριας πετυχαίνει να μην εγκαθιδρυθεί συστηματική δεσποτεία στην Ελλάδα. Το 1820 είχε πει "ουαί κι αν εγκαθιδρυθεί συστηματική δεσποτεία στην Ελλάδα".
- Ο Ουέλλινγκτον δίνει εντολή στον στρατιωτικό διοικητή των Ιονίων Νήσων, Sir Frederick Adam με έγκριση του βασιλιά, την παρακολούθηση όλης της οικογένειας του Καποδίστρια. Σώζονται μερικά γράμματα στον αδερφό του Βιάρο που έχουν έρθει στην κατοχή τους.
- Ο Ουέλλινγκτον έρχεται σε συνεννόηση με τον Γάλλο πρέσβη Ρουέν σχετικά με τον Καποδίστρια. Τα γαλλικά αρχεία δείχνουν ότι ο Καποδίστριας ήταν απόνομιμοποιημένος στα μάτια των Βρετανών και οι Γάλλοι συμφωνούσαν. Ότι η υποστήριξη κοβόταν και άρχιζε η πόλωση και η αντίδραση. Επιβεβαιώνει και ο Βρετανός Woodhouse.
- Ο Ουέλλινγκτον θεωρούσε ότι υπήρχε σοβαρό γεωπολιτικό ρίσκο με μια δυνατή και ανεξάρτητη Ελλάδα έναντι της Ρωσίας. Οι Γάλλοι θεωρούσαν ότι δεν μπορούν να επηρεάσουν πολιτικά και συνταγματικά την Ελλάδα όσο ήταν ο Καποδίστριας. Ο Μέττερνιχ δεν ήθελε καν την αυτοδιάθεση των λαών. Οι Ρώσοι δεν είχαν ισχυρές βάσεις στην ελληνική ελίτ. Ο Καποδίστριας έμεινε χωρίς σοβαρή διεθνή υποστήριξη.
- Η Ύδρα, η οποία ήταν κράτος εν κράτει, με ισχυρά συμφέροντα στη Βρετανία, το αγγλικό κόμμα του Μαυροκορδάτου και η εφημερίδα "Απόλλων" γίνεται το αντικαποδιστριακό κέντρο.
- Η εντολή του Ουέλλινγκτον συνεχίζεται με τον επόμενο Βρετανό πρωθυπουργό (Earl Grey) και τον επόμενο βασιλιά της Αγγλίας.
- Ο Γ. Μαυρομιχάλης τρέχει στη γαλλική πρεσβεία του βαρώνου Αχ. Ρουέν στο Ναύπλιο μετά τη δολοφονία για άσυλο. Ο Βρετανός Mason τον υπερασπίζεται. Αργότερα ο Mason γίνεται δημόσιος κατήγορος του Κολοκοτρώνη προτείνοντας την εσχάτη προδοσία και την εκτέλεση ως ποινή.
- Ο Sir Frederick Adam παίρνει προαγωγή στο Privy του βασιλιά δηλαδή το βασιλικό συμβούλιο, ανώτατο όργανο του Στέμματος μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια. Και μετάθεση στις Ινδίες με την ελληνίδα σύζυγό του.....
-Ο αντιπρέσβης Dawkins ζητά από τον Αυγουστίνο Καποδίστρια να αποφυλακίσει στασιαστές της αντιπολίτευσης. Ξεσπά εμφύλιος και Κολοκοτρώνης και Καποδίστριας χάνουν. Ο Dawkins ισχυρίζεται ότι βεντέτα σκότωσε τον Ι. Καποδίστρια ενώ ο Αυγουστίνος Καποδίστριας οι Άγγλοι. Ο Βιάρος Καποδίστριας κλείνεται σε μοναστήρι.
-Ο Μέττερνιχ και ο Δούκας του Ουέλλινγκτον γίνονται πολύ φίλοι ειδικά μετά την έξωση του Μέττερνιχ.
.........
(Γιώργος Σιγάλας)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)