Νύχτα μαγικιά - Αγάπη μου(Φαίδρα)

Τάσης Χριστογιαννόπουλος - Το τραγούδι του παλιού καιρού. Μουσική Ηλίας Ανδριόπουλος Στίχοι Νίκος Γκάτσος.

Αλλάζουν οι καιροί, περνάν τα χρόνια του κόσμου το ποτάμι είναι θολό μα εγώ θα βγω στου ονείρου τα μπαλκόνια για να ιδώ σκυμμένο στον πηλό καράβια να κεντάς και χελιδόνια το πέλαγο πικρό και η γή μας λίγη και το νερό στα σύννεφα ακριβό το κυπαρίσσι η γύμνια το τυλίγει το χόρτο καίει τη στάχτη του βουβό κι ατέλειωτο του ήλιου το κυνήγι κι ήρθες εσύ και σκάλισες μια κρήνη για τον παλιό του Πόντου ναυαγό που χάθηκε, μα η μνήμη του έχει μείνει κοχύλι λαμπερό στην Αμοργό και βότσαλο αρμυρό στη Σαντορίνη κι απ’ τη δροσιά που σάλεψε στη φτέρη πήρα κι εγώ το δάκρυ μιας ροδιάς, για να μπορώ σε τούτο το τεφτέρι καημούς να συλλαβίζω της καρδιάς, με του παραμυθιού το πρώτο αστέρι. Μα τώρα που η Μεγάλη φτάνει Τρίτη και Ανάσταση θα αργήσει να φανεί θέλω να πας στην Μάνη και στην Κρήτη με συντροφιά σου εκεί παντοτινή το λύκο, τον αητό και τον αστρίτη. κι άμα θα δεις κρυφά στο μέτωπό σου, να λάμπει μια απαλή μαρμαριγή τ’ αλλοτινό πεφτάστερο, σηκώσου, να ζωντανέψεις πάλι μια πηγή που καρτερεί στο βράχο το δικό σου.

Στου φεγγαριού το δρόμο. Ερμηνεία - Γιώργος Φλωράκης. Από το βιβλίο CD της Μάρθας Μεναχέμ και του Μαρίνου Καρβελά «Τόπος Άγραφος»

Στου φεγγαριού το δρόμο σε ταξίδεψαν οι μάγοι με οιωνούς θεόσταλτους σε λάλημα πουλιού τα δάκρυα στις χούφτες σου ήπιαν οι λωτοφάγοι και σ’ είδαν ως απόδημο ψυχάρι τ’ ουρανού. Σ’ άγονη γη οι κήρυκες κοιτούσαν τα σημάδια κι οι σπονδοφόροι διάβαζαν σε φύλλα της μυρτιάς έστρωναν στους αμμόλοφους πολύχρωμα υφάδια να περπατήσεις άμαθη με λίκνισμα φωτιάς. Λυδία λίθο πέτρωσε στα μάτια σου η μοίρα όλα κινούσαν γύρω σου γκρεμού πετροκοπιό κι οι νύμφες στους νερόλακκους σε πότισαν αρμύρα και όρισαν την τύχη σου ν’ ανθεί στο μισεμό. Κόρη μιας γέννας όσιας από την Ανθηδόνα πρίγκιπας Πέρσης σ’ άρπαξε με φίλτρο μαγικό και το ταξίδι κράτησε έως τη Βαβυλώνα να νυμφευτείς το θάνατο σε κήπο μυστικό.

Δρ Μάνος Δανέζης "Η Κοσμολογία Riemann -Μια ξεχασμένη αλλά Σύγχρονη Κοσμ...

ΑΣΠΡΗ ΜΕΡΑ (ΧΡΙΣΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΤΑΣΗΣ)

Η ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΜΗΤΡΑΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΞΙΜΟ ΤΟΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ

 Η υπόθεση εργασίας της διατριβής είναι πως ο άγιος Μάξιμος συνθέτει μια νέα φιλοσοφική θεώρηση των μεταφυσικών κατηγοριών της κινήσεως και του χρόνου, βασιζόμενος στην αριστοτελική περί κινήσεως και χρόνου θεώρηση.

Η έρευνα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι από τα έργα του Μαξίμου προκύπτει μια τριμερής θεωρία για τη χρονικότητα, με αξιώσεις πρωτοτυπίας στην ιστορία της φιλοσοφίας και συγκεκριμένα των οντολογικών θεωρήσεων του χρόνου. Ο Μάξιμος δομεί τις προτάσεις του μεθοδικά πάνω στο αριστοτελικό πρωτότυπο, επεκτείνοντάς το σε μια τριμερή θεώρηση με αξιώσεις φιλοσοφικής πρωτοτυπίας. Διακρίνει μεταξύ της απλής χρονικότητας των αισθητών, του χρόνου, μιας δεύτερης μορφής χρονικότητας η οποία συνίσταται στον χρόνο άνευ κινήσεως, τον αιώνα (που δεν ταυτίζεται με την αιωνιότητα), και στην αεικίνητο στάση, δηλαδή στην χρονικότητα αποδεσμευμένη από τις αναγκαιότητες της κτιστότητας, σύμφωνα πάντοτε με τις κατηγορίες της οντολογικής και κοσμολογικής θεώρησης του Μαξίμου.  

http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/.../blog-post...

Η υπόθεση εργασίας της διατριβής είναι πως ο άγιος Μάξιμος συνθέτει μια νέα φιλοσοφική θεώρηση των μεταφυσικών κατηγοριών της κινήσεως και του χρόνου, βασιζόμενος στην αριστοτελική περί κινήσεως και χρόνου θεώρηση.

Η έρευνα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι από τα έργα του Μαξίμου προκύπτει μια τριμερής θεωρία για τη χρονικότητα, με αξιώσεις πρωτοτυπίας στην ιστορία της φιλοσοφίας και συγκεκριμένα των οντολογικών θεωρήσεων του χρόνου. Ο Μάξιμος δομεί τις προτάσεις του μεθοδικά πάνω στο αριστοτελικό πρωτότυπο, επεκτείνοντάς το σε μια τριμερή θεώρηση με αξιώσεις φιλοσοφικής πρωτοτυπίας. Διακρίνει μεταξύ της απλής χρονικότητας των αισθητών, του χρόνου, μιας δεύτερης μορφής χρονικότητας η οποία συνίσταται στον χρόνο άνευ κινήσεως, τον αιώνα (που δεν ταυτίζεται με την αιωνιότητα), και στην αεικίνητο στάση, δηλαδή στην χρονικότητα αποδεσμευμένη από τις αναγκαιότητες της κτιστότητας, σύμφωνα πάντοτε με τις κατηγορίες της οντολογικής και κοσμολογικής θεώρησης του Μαξίμου.  

PANAGIOTISANDRIOPOULOS.BLOGSPOT.COM

Η ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΜΗΤΡΑΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΞΙΜΟ ΤΟΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗ ΣΧΕΣΗ Κυκλοφόρησε και διατίθεται στο βιβλιοπωλείο του Θεοδώρου Παντούλα (Manifesto, Μαυροκορδάτου 2 και Ακαδημί...

1Costas Tsiantis

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Τάσης Χριστογιαννοπουλος-Κώστας Μάκρας (Ο εαυτος μου)

Ο εαυτός μου

Σαν ένοιωσα πως είμαι ο εαυτός μου

ερήμωσε ο νους μου από σκέψεις

και στάθηκα απρόσμενα εμπροός μου.

Με στίχειωσαν ξανά τούτες οι λέξεις :

''την περιφάνεια ή τη ντροπή του κόσμου

θα πρέπει στη ζωή σου να διαλέξεις''.

Μουσική Κώστας Μάκρας

Στίχοι Μάριος Μάκρας

Τραγούδι: Τάσης Χριστογιαννόπουλος

Τάσσης Χριστογιαννόπουλος - Πλατεία Βάθης

Το νέο βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά- ΕΝΑ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ 1967-1974.

 

ΕΔΩ: Το νέο βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά-παρουσίαση στο πρώτο Θέμα.

Ενεργειακή Κρίση στο ρυθμό της «Πράσινης» Μετάβασης. Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΥΡΝΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΣΙΚΩΝ ΤΗΣ ΠΟΡΩΝ

ΩΡΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ !...ΤΥΦΛΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΑΠΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΙ ΑΝΑΚΑΤΕΥΕΤΑΙ Η ΣΟΥΠΑ ΜΕ ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΤΙΚΉΣ ΑΛΛΑΓΗΣ... Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΥΡΝΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΣΙΚΩΝ ΤΗΣ ΠΟΡΩΝ. ΠΟΙΟΣ Θ' ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΉ? ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Χρῆστος Γιανναρᾶς Να σωθεί η διαφορά

 

Posted: 10 Oct 2021 11:11 PM PDT Μιλούσαμε κάποτε για «πολιτικά» κόμματα. Από τη μεταπολίτευση του 1974 και μετά, τα κόμματα έχουν αρνηθεί στην πράξη τον «πολιτικό» χαρακτήρα τους. Δεν ασχολούνται ούτε ενδιαφέρονται για την πολιτική, απλώς διαχειρίζονται την εξουσία. Η διαφορά της πολιτικής από τη διαχείριση της εξουσίας είναι μεγάλη, δραστηριότητες ή πεδία που δεν συμπίπτουν οπωσδήποτε, ίσως και να μη συμβιβάζονται. Διαφέρουν όσο το σχολείο από το φροντιστήριο, ο γάμος από τη μαστροπεία, ο επίσκοπος από τον δεσπότη. Φαινόμενα τέτοιων παραποιήσεων και μεταλλαγών εθιστήκαμε να τα θεωρούμε σχεδόν φυσιολογικά. Συντηρείται το ρητορικό κέλυφος των αρχικών σημαινόντων, ακόμα και όταν τα σημαινόμενα έχουν διαφοροποιηθεί ριζικά. Σκεφθείτε, ονομάζουμε «Αριστερά» την εξιδανίκευση της δικτατορίας του προλεταριάτου ή τον πρόωρα γεροντοκολασμένο ΣΥΡΙΖΑ, και χαρακτηρίζουμε σαν «Δεξιά» τον μεθοδικό αφελληνισμό της παιδείας, των θεσμών, του ήθους από τους «χαλασοχώρηδες» Νεοδημοκράτες. Δυστυχώς, για τους Νεοέλληνες μοιάζει να ισχύει οπωσδήποτε η σοφή ρήση του πάντοτε θαυμαστού T.S. Eliot: «Τhe human Kind cannot bear very much reality» (το ανθρώπινο είδος δεν μπορεί να αντέξει τόση πολλή πραγματικότητα). Και το περίεργο στο σημερινό παρακμιακό Ελλαδιστάν είναι ότι, οι θλιβεροί του ηγήτορες, όταν πρέπει να αποχαιρετήσουν κάποιον, από τους τελευταίους, μεγάλο μάστορα της ελληνικής εκφραστικής (τον Μίκη Θεοδωράκη πχ.), καμώνονται ότι καταλαβαίνουν και μετρούν την απώλεια: Χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, οι ίδιοι που μόλις έχουν διατάξει να διδάσκονται τα ελληνόπουλα από το νηπιαγωγείο τα Αγγλικά σαν γλώσσα μητρική ή να λογαριάζουν σαν πατέρα και μάνα ζεύγος ομόφυλο. Μέσα σε ελάχιστα χρόνια ο διεθνοποιημένος καπιταλισμός επιβάλλει, με εξουσιαστικούς όρους ολοκληρωτισμού, το δικό του παγκοσμιοποιημένο και ομοιόμορφο μοντέλο πολιτισμού. Έχει πετύχει την ολοκληρωτική υποταγή κυβερνήσεων και κοινωνιών στους νόμους της δήθεν «ελεύθερης αγοράς». Εξαναγκάζει τους πάντες, εκόντες άκοντες, σε υποτέλεια στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Διαχειρίζεται και μεθοδεύει τη διεθνή πληροφόρηση, τη διεθνή, εμπορευματοποιημένη και μονοδιάστατη εκδοχή της ηδονής, αποκλείει την εμπειρία της σχέσης, τη χαρά της αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς. Κάποιοι ελάχιστοι «υποψιασμένοι» ξέρουν καλά ότι το κλειδί μιας μεταστροφής και ελπίδας δεν μπορεί να είναι συνταγή, ούτε ιδεολόγημα ούτε στράτευση σε ριζοσπαστισμούς. Ναι, θα ήταν γονιμότατη απαρχή αλλαγών στο διεθνές πεδίο, καίριων πολιτισμικών και νοοτροπίας αλλαγών, αν το Βατικανό επέστρεφε με σοφή μετάνοια στην αφετηριακή πρακτική του έγγαμου κλήρου και στην αγαπητική αποδοχή της αποτυχίας του γάμου (διαζυγίου). Η Ιστορία προχωράει με κριτήρια, όχι ισχύος, αλλά παραίτησης από την ισχύ για χάρη της αγαπητικής ελευθερίας. Μέσα σε ελάχιστα χρόνια ο διεθνοποιημένος καπιταλισμός, στην (χειρότερη από όλες) απρόσωπη εκδοχή του, πέτυχε την ολοκληρωτική υποταγή των κυβερνήσεων και των κοινωνιών στους νόμους της δήθεν «ελεύθερης αγοράς» νόμους της ζούγκλας («το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό»–η αντιλόπη να σφαδάζει στα σαγόνια του λεόπαρδου). Οι εκλεγμένες κυβερνήσεις κρατών εξαναγκάζονται να σκλαβωθούν στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο και αυτονόητα επιβάλλει τη διεθνή, μονοδιάστατη πληροφόρηση, τον δικό του παγκοσμιοποιημένο «πολιτισμό» με ομοιομορφία ασύλου. Οι αφορισμοί και τα ξόρκια δεν αλλάζουν το κυρίαρχο πια και διεθνοποιημένο πολιτισμικό «παράδειγμα». Μόνο κάποιες φωτισμένες ηγεσίες θα μπορούσαν να διαγνώσουν την ανάγκη πρώτα και μετά το φάρμακο για την οργανική μετάλλαξη του «παραδείγματος». Την ανάγκη για τη ζωτική (και όχι απλώς χρηστική) αξιοποίηση των μεγάλων κατακτήσεων του ανθρώπου της Νεωτερικότητας τη βροντοφώνησαν οι αυτουργοί των κατακτήσεων, πριν από έναν περίπου αιώνα, με περισσότερη ή λιγότερη διορατικότητα. Φάνηκε ότι ένας αιώνας είναι χρόνος λιγοστός για μια τέτοια αξιοποίηση, και μάλιστα όταν στις μάζες πρωτεύει θριαμβικά η στόχευση στη χρήση και όχι στη σχέση. Σίγουρα, μαζί με την «αρετή και την τόλμη» θέλει και συνετή υπομονή η ελευθερία, ελευθερία από τον ατομοκεντρισμό και τη χρησιμοθηρία. Είτε αρέσει είτε όχι στους παλαιοημερολογίτες του Διαφωτισμού, φανερή θα γίνει η δυναμική των κοσμογονικών μεταλλαγών στο πεδίο του «νοήματος» αιτίας και σκοπού) της ύπαρξης και των υπαρκτών, όχι σε χρηστικά νεοπλάσματα της ωφελιμοθηρίας. Στο πεδίο του «νοήματος» ο ρημαγμένος από τη μίμηση της Δύσης Ελληνισμός, θα μπορούσε ίσως να κομίσει, ακόμα και σήμερα, έστω και δραματικά αλλοτριωμένος, το «πατροπαράδοτον σέβας» στην ελευθερία. Ίσως.

What is time? BY JASON K. RESCH (2020)

What is time?