Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Κώστας Τσιαντής- ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Σχόλιο στη συνέντευξη του κ. Νανόπουλου*.

Πώς να συνεννοηθούμε; Ακόμα κι εκείνοι που αναγνωρίστηκαν ως σοφοί δε στέργουν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους και να σεβαστούν τη διαφορά στις εκδοχές του Λόγου (φιλοσοφία, τέχνη, επιστήμη, αγωνίζεσθαι) οι οποίες συνυφαίνονται με την ύπαρξη και τις διαστάσεις του νοείν του ανθρώπου. Όλα στο φάσμα των χρωμάτων τα βάζει και τα βλέπει ο φακός. Μα εσύ επέμενες: ‘’Μιλούσες για πράγματα που δεν τά ’βλεπαν/ κι αυτοί γελούσαν’’ (Γ. Σεφέρης). 
Βυθιζόμαστε. Κι ενώ χρειαζόμαστε να βλέπουμε και να διακρίνουμε με ευκρίνεια τα πράγματα έρχονται ‘’οι άριστοι’’ και μας θαμβώνουν με τις επιστημονικές αφηγήσεις τους. 
Αγαπώ την επιστήμη, αλλά θυμώνω όταν με ευκολία ή και έπαρση μιλούν: όταν ως κοσμολόγοι έρχονται να ταυτίσουν και να αναγάγουν μια επιστημονική θεωρία σε οντολογικό μηδενισμό, εξισώνοντας ανεπίτρεπτα ένα σημείο απειροστού μεγέθους και άπειρης πυκνότητας (κατά πως λένε οι ίδιοι) με το μηδέν. 
Σ’ ένα λαό που πάσχει για λίγο φως, έρχονται χρησιμοποιώντας το κύρος της επιστήμης να μιλήσουν για την αλήθεια της, χωρίς να διευκρινίζουν τα όρια και τις προϋποθέσεις των επιστημονικών υποθέσεων και της αλήθειας τους, χωρίς να οριοθετούν την επιστήμη στη σφαίρα του Λόγου και του νοείν. Χωρίς να διευκρινίζουν ότι Λόγος δεν σημαίνει απλά Λογική και επιστήμη, αλλά και φιλοσοφία και τέχνη και ευ αγωνίζεσθαι- αρετή και τόλμη για την πόλη. 
Μας προκαλούν όταν επιλέγουν να μας εντυπωσιάσουν λέγοντας ότι: «Το σύμπαν δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια τυχαία διακύμανση του τίποτα. Εδώ, ενώνεται η κβαντική φυσική και κοσμολογία με την υπαρξιακή φιλοσοφία». Βέβαια ξεχνάνε να μας πουν, ότι λέγοντας τίποτα δεν εννοούν τίποτα, αλλά ‘’ένα σημείο άπειρης πυκνότητας’’ στον όντως θαυμαστό φυσικομαθηματικό φορμαλισμό σχετικά με τη γένεση του κόσμου. Ενσταλάζουν λοιπόν σ’ εμάς τους άσοφους την ιδέα ότι εκ του μηδενός έγινε ο κόσμος και κάθε δημιουργία! 
Αλλά η πηγή της πλάνης βρίσκεται βαθύτερα. Θα σταθώ εδώ μόνο στην έκπληξη που είχα όταν (κάποτε προσηλώθηκα και) άκουσα την εκ του μηδενός γένεση να αναφέρεται ρητά σε λειτουργικά κείμενα της εκκλησίας μας (ευτυχώς όχι σε όλα τα κείμενα των πατέρων της) και είδα το ίδιο να επαναλαμβάνεται στο Χέγκελ (με την εννοιολογική μεταστοιχείωση της έννοιας του είναι και τη χωροχρονική του χρήση μαζί με το μη-είναι για την παράσταση του γίγνεσθαι, την κίνηση της ιδέας)  και και στον Μαρξ (με άλλη μορφή) και στη συνέχεια στον Σαρτρ- τον υπαρξιστή φιλόσοφο- με το πολύ γνωστό έργο του ‘’Είναι και Τίποτα’’ (Being and Nothingness). Μέσα σ' αυτόν τον τρόπο και τη δομή του σκέπτεσθαι - όπως το έχει επισημάνει και αναλύσει ο Κυριαζόπουλος (Το τεχνικό πνεύμα)- βρίσκεται η αφετηρία και η συντήρηση του πνεύματος της Τεχνικής.

Ε, λοιπόν και τι έγινε; Γιατί μας εκπλήσσει που η σύγχρονη κοσμολογία (με μια μεγάλη ομάδα επιστημόνων της) πρεσβεύει ότι από μια ΄΄τυχαία διακύμανση του τίποτα’’ έγινε ο κόσμος- και συνεπώς (λέω εγώ) δεν χρωστάμε τίποτα σε κανέναν; Όμως πρόκειται περί θεμελιώδους πλάνης αυτή η πεποίθηση. Πρώτον γιατί το κατιτίς, το ον (μικρό-μεγάλο, άπειρης πυκνότητας ή μη) δεν μπορεί να εξισωθεί οντολογικά με το μηδέν. Δεύτερον, γιατί οι υπέρμαχοι της επιστημονικής θεωρίας δεν ανακοινώνουν και σ’ εμάς τους άσοφους τις προϋποθέσεις της και τα όρια της αλήθειας της. Και τρίτον γιατί η αποδοχή ενός τέτοιου δόγματος αλλοιώνει την αλήθεια, στενεύει την οπτική και παραμορφώνει τις νοητικές δυνατότητας του ανθρώπου, ο οποίος βάζει την ατελή γνώση του στη θέση μιας αγέννητης οντολογικής αιτίας (αξίζει να δει κάνεις πώς εξελίχθηκε η θέση του Στήβεν Χόκινγκς πάνω στο ζήτημα, ο οποίος ψάχνει πλέον για τη θεωρία της διαρκούς γένεσης). 
Το πιο σοβαρό ίσως είναι ότι μια επιστημονική πεποίθηση (μια τέτοια πλάνη) που δεν οριοθετείται ως προς τις άλλες εκδοχές του Λόγου (ή δεν τις αναγνωρίζει) συμβάλλει αποφασιστικά σε μια ασύμμετρη νόηση, εκτρέφει ένα παθολογικό εγωισμό και επάγει ένα κοινωνικό ήθος όμοιο με αυτό: ‘’’Βρε, ζήστε τη ζωή σας και αφήστε τους άλλους να κάνουν ό,τι νομίζουν’’. Τί κι αν σε γέννησα κι αν πάλεψα μια ζωή να σε μεγαλώσω και να πας σχολείο, γυμνάσιο, πανεπιστήμιο!..Τί κι αν διάβασες και διάβασες βιβλία και άρθρα, τί κι αν βρήκες αίθουσες διδασκαλίας, εργαστήρια και ανθρώπους στο δρόμο σου, εσύ αυτοδημιούργητος είσαι, φωτισμένος γεννήθηκες και δε χρωστάς τίποτα σε κανέναν! Αυτά θέλει να μας διδάξει ο πρόεδρος σήμερα της Ακαδημίας Αθηνών; Δεν θάθελα να το πιστέψω! 
Κώστας Τσιαντής, Πικέρμι 9-11-2015.

*Συνέντευξη Νανόπουλου εδώ: 
http://srv-dide.flo.sch.gr/web/kesyp/?p=579

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)